Ardenne Gravel Stages: afzien in de Ardennen
Bloed, zweet en tranen. Of moet ik zeggen modder, zweet en sealant? Dat laatste lijkt het meer op bij de Ardenne Gravel Stages, een driedaagse gravelwedstrijd in het hart van de Ardennen. Waar een groot deel van de wielerwereld bezig was met het WK in Rwanda, is Soul Cycling Magazine naar België afgereisd om te ervaren hoe het is om een meerdaagse gravelkoers te rijden. De eerste meerdaagse gravelkoers van de Benelux, welteverstaan.
Ik ga niet liegen. De Ardenne Gravel Stages staat al sinds dat ik ervan hoorde op mijn bucketlist. Want zeg nou zelf: hoe vet is het om een meerdaagse gravelkoers te rijden? De dynamiek is anders dan in een eendaagse. Je kan niet op de eerste dag al volle bak gaan, wetende dat er nog twee zware dagen aankomen. Je moet je energie sparen, proberen tactisch te rijden, en goed herstellen. En dan rij ik vooral voor de lol mee; een echte uitslag verwacht ik niet. Het idee om je drie dagen lang toch een beetje prof te wanen spreekt me simpelweg aan.
Zwaar
De etappes van de Ardenne Gravel Stages liegen er niet om. De afstanden zijn met 70, 110 en 90 kilometer niet lang te noemen maar mede door de hoogtemeters zijn ze zwaar genoeg. Dan is er het doorgaans ruige gravel hier. En tot slot is er nog het weer. De week voor de wedstrijd heeft het veel geregend, en dat betekent in de Ardennen maar één ding: modder. Met dit in m’n achterhoofd heb ik het materiaal zoveel mogelijk in orde gemaakt. Daarbij is bandenkeuze het belangrijkst. Maar liefst 50 millimeter het breedste wat er in de Specialized Crux past – met een aardig profiel, in de vorm van de Schwalbe G-One RX.
Als ik bij de start van de eerste etappe om mij heen kijk heeft niet iedereen de memo gehad. Verrassend veel banden met weinig profiel, en er zijn er maar weinig die net zo breed als mij durven gaan. Kennen zij de regio en het parcours beter dan ik, of onderschat iedereen de Ardennen? Als het startschot klinkt komen we er vanzelf achter. Vanuit Vielsalm gaan we meteen een klim op, ik besluit niet te hard te starten en enigszins op mijn wattagemeter omhoog te rijden. Het duurt niet lang voor de eerste gravelstroken en al snel ben ik blij met mijn bandenkeuze. Er is veel modder, en zoals verwacht is het gravel erg grof. Zo grof zelfs dat mijn ketting er in de eerste afdaling af stuitert, waar ik van baal nadat ik eerder ook al een bocht miste. Snel de ketting er weer op en door, maar de start verloopt niet ideaal.
De gravelstroken liggen er slecht bij door de vele regen. Modderig, nat, en door de grofheid zie ik al veel mensen met pech langs de kant staan. Mijn banden houden het goed, al zie ik wel dat mijn witte sokken onherkenbaar zijn geworden als ik even omlaag kijk. Het terrein is geen meter vlak en ik knal in afdalingen door groepjes heen, terwijl ik op de klimmetjes mezelf enigszins probeer te pacen. Dat laatste blijkt moeilijk als je lekker in de flow zit, en na anderhalf á twee uur merk ik dat ik toch een beetje te snel ben gestart. Ik moet wat temporiseren en zie toch best wat mensen bij me wegrijden; jammer. In het laatste uur komen de krampen wat opzetten maar die zijn gelukkig nog te onderdrukken. Op de laatste klim zie ik nog een groepje achter me verschijnen, maar ik bijt op m’n tanden en schakel een tandje bij. Eenmaal de afdaling in gedoken zie ik zie niet meer, dat scheelt toch weer een paar plekken. Als ik na de finish afstap voel ik meteen de kramp in m’n kuit schieten: dat belooft wat voor de komende dagen.
Etappe twee
De langste etappe van de Ardenne Gravel Stages. Of het ook de zwaarste is vraag ik me af. In verhouding relatief weinig hoogtemeters en vooral glooiend terrein met korte klimmetjes. We beginnen wederom met een klim en vandaag start ik bewust wat rustiger. Met 110 kilometer verwacht ik ruim vier uur op de fiets te zitten dus het is zaak om de energie goed te verdelen en vooral niet op te blazen. Ik zit al snel in een lekker ritme en in een lekker groepje, en het meer glooiende terrein ligt me goed. Als er op een steiler stuk iemand met een volledige bikepack-uitrusting mij inhaalt moet ik even twee keer knipperen: wat is dit hier allemaal joh?
Gelukkig vind ik snel een goed wiel. Een bonkige Belg die een heerlijk tempo rijdt knalt zo door allerlei groepjes weer terug naar voren. Op dit glooiende tempo-stuk is het heerlijk in het wiel zitten, en ben ik blij dat ik mezelf heb getemporiseerd op de eerste klimmetjes. De bikepacker laten we vrij snel weer achter ons, en voor we het weten zitten we in een mooi groepje met onder andere de Belgisch kampioene gravel bij de amateurs. De aard van het parcours zorgt ervoor dat je de hele tijd aan het jojoën bent: renners die op klimmetjes bij mij wegrijden zie ik in afdalingen weer terug, en als het erg modderig is en het op techniek aankomt rij ik ver bij ze weg. Het leuke hiervan is dat het dus niet alleen puur op wattages aan komt, maar dat stuurmanskunsten – zeker in deze omstandigheden – misschien wel net zo’n grote rol spelen.
Je krachten goed verdelen telt overigens net zo hard mee, en dat is me vandaag goed gelukt. Op het een-na-laatste klimmetje kan ik nog wegpoefen bij de twee renners waar ik dan mee samen rij, en als ik op het laatste klimmetje achteromkijk zie ik dat ik nog verder bij ze weg rij. Ik kom als 55e over de streep vandaag, en sta 52e in het algemeen klassement. Kan ik mezelf morgen nog verbeteren?
Etappe drie
De laatste dag, en de benen voelen allesbehalve fris. 90 kilometer vandaag, en met de laatste 30 kilometer in grotendeels stijgende lijn misschien wel de zwaarste dag. Het begin verloopt vooral vlak en heuvelaf, en dat betekent tijd voor een andere tactiek: zo ver mogelijk van voren starten. Ik sta vooraan in m’n startvak en na de eerste asfaltstrook draai ik bij de voorste 25 het gravel op, precies wat ik in gedachten had. Ik verlies wat plekken op een stukje klimmen, pak er weer wat terug in de afdaling, en rij eigenlijk wel erg goed ondanks de pijn in de benen. Ook hier is het weer duidelijk hoe ruig de Ardennen zijn: veel modder, rotsachtige afdalingen – waar je regelmatig renners met pech ziet – en zelfs een eeuwenoude Romeinse weg waar we over omhoog hobbelen. Het is duidelijk dat de limiet van wat gravel is hier wordt opgezocht, en ik hou ervan.
Na een eerste uur van tegen de dertig gemiddeld moet ik wat temporiseren, er zit immers nog genoeg aan te komen. Ik haak bij een mooi groepje aan en kan even lekker uit de wind zitten en herstellen, en ze trekken me over de lopende klimmetjes heen in het middenstuk van de etappe. Als het wat langer bergop gaat merk ik dat m’n benen langzaamaan leeglopen en dat het beste er toch wel af is, niet gek na al twee dagen koers en een snelle start vandaag. Met nog genoeg hoogtemeters in het verschiet schakel ik over op eigen tempo.
Finale
En dat is maar goed ook, want met een klim van zo’n zeven kilometer lang in het verschiet ben ik nog wel even aan het klimmen. Het is een mooi lopende klim waardoor het fijn tempo rijden is, en met continu twee renners zo’n vijftig meter voor me heb ik een mooi mikpunt. Bovenop kan ik er overheen, en op een kort klimmetje daarna rij ik ervan weg. Toch blijven we op de klimmetjes hierna weer jojoën. Ze komen weer bij mij, soms moet ik een gat laten, maar bovenop elk klimmetje kan ik de aansluiting weer maken. Tot de laatste klim: ik voel halverwege wat kramp opkomen en moet wat gas terugnemen, waardoor ze bij me wegrijden. Als ik achteromkijk en meer renners zie opkomen kan ik gelukkig wel weer gas bijgeven. Ik ben verbaasd over de wattages die ik nu toch nog kan trappen, wetende dat ik al bijna vier uur heb gekoerst vandaag, en al twee zware dagen achter de rug heb.
Een stukje afdalen en dan de finish volgens m’n fietscomputer. Ik zie in de afdaling weer mensen voor me verschijnen, raap ik ze nog op? Ik kom er dichtbij maar vlak voor de finish is de route verlegt, waardoor ik in de remmen moet. En alsof het niet erger kon lopen de laatste paar honderd meter nog met dik tien procent omhoog; mijn benen staan in brand! Wonderbaarlijk genoeg kan ik hier nog een plekje terugpakken, en meer dood dan levend rol ik als 57e over de streep. Na weer wat bij zinnen te zijn gekomen zie ik dat ik 45e ben ik het algemeen klassement, een verbetering ten opzichte van gisteren en met 147 deelnemers kan ik niet anders dan erg tevreden zijn.
Los van de uitslag is de Ardenne Gravel Stages simpelweg een geweldig avontuur. Ruig gravel dwars door de Ardennen, klimmen, dalen, het gevecht met jezelf en de andere renners; ik ben er volgend jaar weer bij. Wie zie ik daar nog meer?
Accommodatie
Tijdens deze gravelwedstrijd verbleven wij bij Landal Village les Gottales. Een lekkere plek om te verblijven. Naast de fijne accomodatie is het de perfecte uitvalbasis om te fietsen in de regio, ongeacht met welke fiets je komt. Qua gravelstroken kom je hier niks tekort. www.landal.nl
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Benieuwd naar boeiende en interessante blog berichten over UP/DOWN mountainbike magazine? Klik hier!
