Freerider Alex Hooftman
“Skiën is vrijheid: je eigen lijn, je eigen keuzes”
Wie Alex Hooftman (1994) ontmoet, ziet niet meteen de hoeveelheid titanium en wilskracht die onder zijn huid schuilgaat. De Nederlandse freerider — tegenwoordig woonachtig in Enschede — is proskiër sinds 2025 en wordt gesponsord door Blizzard, Tecnica, Snowcountry en Poederbaas. Hij werd onder meer tweede op het NK Freeride (2019) en derde op de Nendaz Open (2018). Maar misschien indrukwekkender dan zijn palmares is de weg die hij aflegde na een ernstig lawineongeval in 2024.
We spraken Alex over zijn carrière, zijn drive, zijn angsten, zijn ambities én wat het betekent om opnieuw te leren vertrouwen op een lichaam dat ooit onder meters sneeuw verdween.
Wanneer begon het ski-avontuur voor jou?
“Waarschijnlijk heel cliché: mijn eerste keer was met mijn ouders. Zij gingen elk jaar met vrienden op wintersport, en ik moest er ook aan geloven toen ik twee jaar was, haha. Echt skiën kun je het niet noemen natuurlijk. Met twee plastic latten een beetje rondstappen en glijden — dat was het. Uiteindeljk is skiën mijn tweede natuur geworden.”
Wat vind jij er mooi aan?
“Skiën betekent voor mij vrijheid. Je eigen weg omlaag kiezen en het zo moeilijk of makkelijk maken als waar je zin in hebt. Het mooist is als je met vrienden bent die dezelfde passie hebben. Elkaar pushen, grenzen verleggen. Bovenaan een face staan met trillende benen, iets doen wat je nog nooit hebt gedaan. De adrenaline als je het landt… of crasht. Dat gevoel — daar doe je het voor.”
Wanneer besefte je dat je gesponsord skiër kon worden?
“Bij mijn eerste NK in 2014. Ik werd tweede. Mensen om me heen zeiden: ‘Hier moet je iets mee doen.’”
Wat zijn je sterke punten?
“Mijn jaren in een Nederlands raceteam zijn de basis van mijn techniek. Daarnaast helpen doorzettingsvermogen en discipline me enorm — zowel in skiën als revalideren. De handdoek in de ring gooien is soms verleidelijk, maar niet de snelste weg naar herstel.”
En je zwakke punten?
“Freestyle. Grappig genoeg ga ik op mijn snowboard altijd jibbend naar beneden, maar op ski’s was dat nooit mijn ding. Ik probeer meer tijd op trampolines en in het funpark te besteden. En social media is ook een zwak punt. Mijn leven constant online delen? Nee dankjewel. Ik ski liever gewoon met mijn maten.”
Wat is je favoriete discipline?
“Freeride, zonder twijfel. De mooiste beelden komen daar vandaan. Grote lijnen, grote bergen, plekken waar niemand anders komt… waar je telefoon het niet eens doet.”
Hoe zie jij de toekomst van het skiën?
“De trend in freeride zet door. Met alle nieuwe freeride-jeugdteams gaat het niveau nog veel verder stijgen. Echt, we gaan nog gekke dingen zien.”
Wat zijn je favoriete moves?
“Vroeger 360’s en backflips. Nu is mijn favoriete move: weer vol gas kunnen gaan, cliffs springen zonder dat mijn lichaam protesteert.”
De radicaalste move die ooit deed?
“Dat is toch wel de dubbele backflip.”
Kun je een of twee van je mooiste herinneringen noemen?
“Elk jaar zijn er zoveel mooie momenten, los van sneeuwcondities. Natuurlijk houden we van diepe poeder waar je bijna een snorkel voor nodig hebt, of lijnen waarvoor je een hele dag moet hiken. Maar wat een dag echt goed maakt, is dat gevoel van samen pushen. Nieuwe dingen proberen. Aan het eind van de dag met verrotte benen terug naar het appartement of je busje lopen. Als ik al één moment moet kiezen: afgelopen seizoen, de eerste keer weer op de ski’s na mijn lawineongeval. Gewoon op de piste met twee goede vrienden, Koen en Junia. Muscle memory is een prachtig iets. Het voelde alsof ik nooit van de ski’s af was geweest.”
Een van je heftigste ervaring is ongetwijfeld het lawineongeluk dat je april 2024 had?
“Ja, dat was het zwaarste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik lag volledig in de kreukels: gebroken rug en heup en neurologische schade. De lawine werd boven mij getriggerd op een vrij flauwe helling, op een open veld tussen bomen. Ik stond precies in het lawinepad.’
‘Mijn grootste inzicht: ook al ben jíj klaar, blijf nadenken tot iedereen beneden is. Bij serieuze lijnen plan je safe spots, maar in treeruns gebeurt dat minder omdat die plekken schaarser zijn. Ik stond op een stomme plek stil te wachten. En lawines zijn zó snel… Ik probeerde nog weg te skiën, maar dat heeft geen zin. Als ik terugkijk, zie ik dat veel mensen wachten op plekken die helemaal niet veilig zijn. Dus: ben je klaar met je run, zorg dat je écht veilig staat — ook in de bomen.”
Hoe ziet je dagelijkse leven eruit?
“De afgelopen jaren stond revalideren centraal. Vooral de laatste anderhalf jaar waren extreem zwaar. Ik werk projectmatig voor SkiMachine, waar we indoor rolbanen bouwen. Niet zoals SnowWorld, maar echt rollende tapijten. Ik ben projectleider: met een team vliegen we de wereld rond om ze te installeren, onderhouden en repareren.”
‘Als ik thuis ben, besteed ik gemiddeld vier uur per dag aan fysio en trainen — het liefst vroeg in de ochtend zodat de rest van de dag nog overblijft. ’s Avonds stretch ik of doe ik yoga.’
‘Verder ben ik ons huis aan het opknappen en mijn busje aan het ombouwen tot camper. Dat kost veel meer tijd dan ik dacht, maar ik doe alles zelf. En als ik voor werk weg ben, zijn het lange dagen: een team van drie à vier en acht dagen achter elkaar van vroeg tot laat knallen.”
Wat zijn nu nog je ambities?
“Als ik volledig gerevalideerd ben wil ik nog een keer meedoen aan een wedstrijd — NK of FWQ. En ik wil terug op een niveau waar ik mijn grenzen weer kan verleggen: sneller, harder, groter. Daarnaast wil ik meer richting mountaineering: grotere bergen, gletsjers, steilere wanden.”
Wie zijn je voorbeelden?
“Candide Thovex blijft een eindbaas. Als ik op zijn leeftijd een derde kan van wat hij kan, ben ik tevreden. En ik vind het inspirerend hoe hij na een zware blessure terugkwam. Na zo’n blessure terugkomen en weer aan de top mee kunnen doen. Dat soort mensen die doorbijten – wat de doktoren ook zeggen – en niet kunnen stoppen voordat ze weer hun sport of hobby’s kunnen uitvoeren.”
“Ook Nikolai Schirmer en Krister Kopala zijn voor mij helden.”
Eén tip voor lezers die echt goed willen worden?
“Techniek gaat vóór alles. Ga veel skiën — óók op slechte dagen. Hoe beter je kunt omgaan met wisselende omstandigheden, hoe leuker skiën ook wordt.”
Met welke ski’s rijd je het liefst?
“Ik ski al jaren Blizzard. De Rustler is mijn favoriet: vroeger vooral een ski voor rechtdoor of grote bochten — perfect voor mijn raceachtergrond. Nu is hij speelser en draait hij makkelijker, maar nog steeds superstabiel.”
Kun je iets vertellen over je set-up? Bindingen, wax, canting?
“Vroeger was het een wedstrijd wie zijn DIN het hoogst had. Daar ben ik van teruggekomen: mijn ski’s mogen uit bij een crash, ik wil mijn knieën heel houden. Voor ski sta ik op 8.5–9, achter op 10.5–11. Wax: Holmenkol Betamix. En voor ijzige dagen of wedstrijden slijp ik mijn kanten op 87 graden.”
Wat zit er altijd in je backpack?
“Schep, sonde, pieper op mijn buik. Verder: water, energierepen, drone en boterhammen met kaas — ik blijf toch een Nederlander.”
Waar wil je zeker nog eens heen?
“Noorwegen. De Lofoten staan al lang bovenaan mijn lijst.”
Als je niet zou kunnen skiën, wat zou je dan doen?
“Waarschijnlijk lekker mountainbiken. Ik ben er allesbehalve goed in, maar de snelheid, bochten en sprongen geven dezelfde adrenaline als wanneer ik op ski’s sta. Verder vind ik alles met water leuk — bevroren of gesmolten. Snowboarden, wakeboarden, surfen, kiten. En hiken in de bergen. En af en toe een uptempo festival.”
Waar put je verder kracht uit?
“Mijn vriendin is mijn mentale steunpunt. Ze weet precies wat ik moet horen als het even tegenzit. En verder: we hebben het in Nederland écht goed. Er zijn altijd mensen die het zwaarder hebben. Dus niet te veel zeuren, jezelf bij elkaar rapen en doorgaan.”
Hoe wil je liefst herinnerd worden?
“Gewoon als een aardige gast met wie mensen graag omgaan — en die ook nog een beetje kan skiën.”
Is er iets wat je zou willen veranderen aan jezelf?
“Ik zou minder perfectionistisch willen zijn op ski’s. Het is niet snel goed genoeg—dat kan een dag frustrerend maken. En mijn tijdsplanning… ik ben vaak te optimistisch, en daardoor te laat of gehaast.”
Wat ergert je in deze wereld?
“Ik probeer me aan zo min mogelijk te ergeren, maar mensen die naast hun schoenen lopen of constant vertellen hoe goed ze zijn… daar kan ik slecht tegen.”
Nog iets om te delen?
“Een paar jaar geleden maakte ik met mijn goede vriend Timm Schröder een film: Stoke – a freeride movie. Niet je standaard skifilm; er zit veel emotie in. Zeker het kijken waard. En verder: de winter komt eraan: haal je spullen onder het stof vandaan en send it!”
Wil je op de hoogte blijven van leuke nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook. Benieuwd naar vette blogberichten uit het SOUL Magazine? Klik hier!
