De Magie van Chicama: Wingfoilen op ’s Werelds Langste Golf

Surfen op Chicama was al heel lang mijn grote droom. Op de langste golf van de planeet, ergens in de woestijn van Peru. Met open mond zag ik foto’s in surfmagazines en fantaseerde hoe het zou zijn om die world class-golf te surfen. En ineens was daar de kans om heen te gaan.

Voor wie op zoek is naar deze magische surfbestemming: je moet er wel wat moeite voor doen. Je vliegt eerst van Schiphol in zo’n 12 uur naar Lima, de hoofdstad van Peru. Vervolgens neem je een binnenlandse vlucht naar Trujillo en vanaf daar is het nog een uur of twee rijden naar Chicama. 

In onze zomer is het daar het beste seizoen. ’s Morgens is de wind aflandig en vrij mellow, na de lunch echter wordt de wind onstuimiger en te vlagerig voor wind- of kitesurfen, maar do-able voor wingfoilen. De golf van Chicama geeft je – als de swellrichting goed is –  superlange ritten van zo’n vier kilometer lang. Omgerekend een acht minuten durende adrenaline-kick die zijn weerga niet kent.

Tow-in sessie

De forecast zag er veelbelovend uit. Nou ja, eigenlijjk iets te hoog om niet zenuwachtig van te worden als je naar een plek gaat die je nooit eerder hebt gezien: een periode van 18 seconden en 5 tot 6 foot swell is voor de gemiddelde surfspot way beyond mijn skills met foil en met die forecast kwamen we aan op de plek die zich nog het best laat omschrijven als woest, ruig en remote. De eerste ochtend in het ogenschijnlijk verlaten vissersdorp was koud en mistig: het zag er haast wat triest en troosteloos uit. 

Door het tijdsverschil van zes uur waren we ruim voor de zonsopkomst wakker. We besloten een surfcheck te gaan doen. Dat bleek wat lastig omdat de peak op ruim vier kilometer afstand ligt en je die dus niets of nauwelijks kunt zien. Niet veel later sprongen we met onze gear op de zodiac om een tow-in sessie te doen. Tijdens het uitvaren kwamen we vrij dicht langs de kant over zulke hoge, cleane golven heen dat ik dacht dat de boot om zou slaan. Maar deze golven braken helemaal niet, ze bleven eindeloos open staan. Zo kwamen we dichter bij the point waar ze wel echt hoog braken. Die eerste golf was meteen een hit: mega-acceleratie in de drop en vervolgens bijna drie minuten non-stop surfen. Na een aantal van zulke lange ritten kun je bijna niet meer staan van verzuring in je benen, maar stoppen is geen optie. 

Dit gaf een onbeschrijflijke kick en een dikke vette smile op mijn kop die er die dag niet meer afging. Na een aantal runs lukte het om acht minuten en dus zo’n vier kilometer non-stop te carven op de eindeloze cleane swell, van de point helemaal naar het dorp. Dit was de golfrit waar ik altijd van had gedroomd. Hij bestond dus echt.

Ondertussen was de zon doorgebroken. Het uitzicht met de woeste rotsen, het groene water en de blauwe lucht gaven opeens een heel ander gevoel dan in de ochtend.

Minutenlang alleen maar golfrijden

Na de lunch pikte de wind op: howling offshore en een vlagerige wind van 0 tot 30 knopen. Net voor het dorp is het water vrij ondiep en loopt de zandbodem heel vlak af. Dit betekent dat je door de aflandige wind een hoop holle bakken over je heen krijgt voordat je achter de line-up bent waar het diep genoeg is om met je foil te starten. Bovendien stroomt het echt ontzettend hard van de peak af richting de pier. Dat zijn een paar dingen om rekening mee te houden. Maar eenmaal achterin is het wachten op de juiste vlaag en dan streep je in bijna in één rechte lijn naar de horizon richting the Point.

En daar voelt het, als je alleen buiten bent en op de golf glijdt, echt buitenaards remote. Maar met een wing kun je zelf bepalen en uitzoeken welke golf je naar binnen gaat rijden en dat geeft een magisch gevoel van vrijheid. Wingfoilen op Chicama voelt bijna als ‘cheaten’. Als je de rommelige Noordzee met mega chop en korte perioden-swell gewend bent, is dit wel een hoge golf, maar er zit zoveel ruimte tussen en nauwelijks verstoring in het water. Je glijdt er zo doorheen. De windgaten vragen wel om goede pompskills en de harde offshore vlagen waaien je soms bijna van de golf af, maar eenmaal op de juiste golf krijg je een herinnering om nooit te vergeten. Deze spot is voor de gevorderde Foil Heaven.

Ondertussen ben ik in Nederland verslaafd geraakt aan downwind foilen. Deze vorm van surfen maakt ons land ook echt tot Foil Heaven en de ritten zijn zelfs vaak nog veel langer dan acht minuten. En ondanks dat het niet de kick van de hoogte geeft, is het heel technisch en geeft dat misschien uiteindelijk nog wel meer voldoening. Dus je hoeft gelukkig niet altijd ver weg om je adrenalineverslaving te bevredigen.

Overnachten: Het bekendst is Chicama Boutique Hotel waar je naast slapen ook heerlijk kunt etenDaarnaast zit Los Delfines de Chicama, een wat goedkopere en iets meer basic optie, maar ook een prima uitvalsbasis. 

Wil je meer van dit soort artikelen lezen en altijd up-to-date blijven? Abonneer je dan op WINGFOIL magazine! Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws rondom wingfoilen? Volg ons op Instagram en Facebook. Ontdek hier meer interessante blogs vol inspiratie en tips! Of koop hier je losse editie!