Interview Floris Sikkel: Freestylin’ Floris
Sommige jongens hebben het allemaal. Succesvolle job, prachtig gezin, mooie bak voor de deur en ook nog eens retegoed kunnen kiteboarden. Ontmoet Slingshotrider en kitesurf-contentmaker Floris Sikkel (33). ‘Als ik ergens mijn zinnen op zet, dan zorg ik dat het geregeld wordt.’
Wanneer is het kite-avontuur voor jou begonnen?
‘Ik ben begonnen in 2005 toen ik 13 jaar oud was. Mijn broer en ik waren al vanaf jonge leeftijd bezig met vliegeren. Op een strand in Spanje zagen we ooit een groep gasten stoeien met een van de eerste kites: twee lijnen, full power erachteraan. Dat zeg er wel spannend uit. Mijn broer wilde dat meteen proberen, maar ik was er toen nog niet zo mee bezig. Pas na wat lesjes in Noordwijk begon ik het echt leuk te vinden. Leuk detail: ik heb nog les gehad van Sander Lenten (broer van Ruben), op het strand waar nu de surfclub KSN staat.’
En daarna ging het snel?‘
‘Een van mijn eerste sessies alleen op het water was samen met mijn broer. We woonden toen in Tiel en omdat er oostenwind stond, moesten we helemaal naar Enkhuizen. Best spannend als je 13 bent en met een enorme berg spullen moet sjouwen. Daar sloeg de vonk echt over. Al snel maakte ik mijn eerste sprongen en rotaties. Vanaf dat moment was ik hooked, ja.’
Wat vind je er zo verslavend aan?
‘Ik ben opgegroeid in het freestyle-tijdperk en het landen van een handlepass voelt voor mij nog steeds als een soort drug. Het geeft een euforisch en trots gevoel dat bijna niet te beschrijven is. Alleen: hoe vaker je een trick landt, hoe minder intens dat gevoel wordt. Daarom is het oefenen van nieuwe tricks zo belangrijk.’
Heb je ook last van afkickverschijnselen als het niet waait?
‘Zeker. Als het een periode niet waait, merken de mensen om me heen dat snel. Ik word prikkelbaar. Al ga ik daar inmiddels beter mee om. Moet ook wel, want ik heb een gezin en een fulltime baan als architect. Kiten is voor mij een uitlaatklep: een plek waar ik stress kan loslaten, vrienden ontmoet en mezelf kan uiten richting de buitenwereld. Zeker nu ik samen met Patrick van de Ven vaak fotoshoots doe en met hem nadenk over wat we willen neerzetten.’
Wat is je favoriete discipline en waarom?
‘Mijn favoriete discipline is freestyle. Daarmee ben ik opgegroeid en het gevoel van een gelande handlepass blijft ongeëvenaard. Dat heb ik veel minder bij big-airtricks. Omdat de moves technisch en tijdrovend zijn om te leren, heb ik automatisch respect voor iedereen die ermee bezig is. Als ik iemand een eenvoudige pass zie landen, weet ik dat daar al ontzettend veel tijd en toewijding in zit.’
Wilde je niet ook ooit pro worden?
‘In de jaren 2010 tot 2013 deed ik nog mee aan het NK en voer ik tegen grote namen zoals Kevin Langeree. Helaas verloor ik. Ik hoopte ontdekt te worden. Op een gegeven moment heb ik dat idee losgelaten. Ik deed ook te veel andere dingen. Daarna heb ik me qua kitesurfen vooral gefocust op het maken van content. Tricks die goed op de beeld staan. Dat sloot perfect aan bij de samenwerking met Patrick van de Ven. Door veel samen te werken leerden we wat wel en niet werkt. Uiteindelijk werden de shots zo goed dat ze veel aandacht trokken. Op een gegeven moment werd ik benaderd door een kleiner kite-merk om voor ze te varen en content te maken. Toen dacht ik: als ik dit wil, moet ik er nu voor gaan. Zo is het balletje gaan rollen. Na twee jaar voor dat merk te hebben gevaren, ben ik overgestapt naar Slingshot. Dat voelde als thuiskomen: ik heb er altijd al mee gevaren en vertrouw het merk blind.’
Wat zijn je favoriete moves? En met welke move ben je nu bezig?
‘Mijn favoriete move is de backmobe – of beter nog: de low mobe. Op foto’s komt deze trick waanzinnig mooi uit. Het is een vloeiende beweging waarbij je een backroll en een frontside 360 combineert. Je rolt als het ware in je bar, en dat voelt heerlijk. Ik kan deze trick met elke kite, in elke wind en bijna overal op het water. Ik heb hem zó vaak gedaan dat ik er bijna niet meer bij hoef na te denken. Momenteel ben ik bezig met de S-mobe, die ik uiteindelijk wil uitbouwen naar een slim chance.’
Wat is de radicaalste move die je ooit hebt gedaan?
‘De meest radicale moves deed ik in mijn Fuel-tijdperk. Ik heb kiteloops gegooid met een 7-meter in 40 knopen wind. Voor de huidige generatie, die de sickste loops doet met de perfecte kites: probeer voor de lol maar eens een Fuel te loopen bij 40 knopen. Gets your blood pumping!’
Haha, waar vaar je het liefst mee?
‘Ik heb dus eigenlijk altijd met de Slingshot Fuel gevaren, een hardcore C-shape kite. Tegenwoordig vaar ik met de RPX v2 en dat bevalt erg goed. Die kite geeft me ook de mogelijkheid om mijn megaloops wat veiliger te oefenen. Want eerlijk is eerlijk: de kiteloops met de Fuels van vroeger waren natuurlijk pure gekkigheid – thanks mister Lenten. Mijn knieën zijn blij dat ik tegenwoordig een beetje opgevangen word na een mislukte loop.’
Wat waren je heftigste crashes?
‘Omdat ik als freestyle-kiter met boots vaar, brengt dat wel risico’s met zich mee. Je kunt je board bijvoorbeeld niet zomaar afschudden bij een mislukte hoge kiteloop. Nog gevaarlijker is de zogeheten shitwhip: als je board hapt en je hoofd naar het water knalt. Ik heb helaas drie keer een hersenschudding opgelopen door een mislukte frontmobe. De eerste keer was het heftigst. Ik kwam met mijn gezicht plat op het water terecht. Alles draaide, ik was doof en waarschijnlijk kort buiten bewustzijn. Op het strand werd ik angstig en kreeg ik vreemde gedachten – nog niet beseffend dat ik een zware hersenschudding had. Ik ging met mijn toenmalige vriendin – nu mijn vrouw – en een vriend wat eten, maar daar bleek hoe ernstig het was: ik bleef dezelfde verhalen en opmerkingen herhalen. Toen zij me daarop wezen, geloofde ik hen niet en reed ik zelfs nog zelf naar huis. Gelukkig ging dat goed.’ ‘De twee keren erna had ik vooral hoofdpijn en angstige gedachten. Inmiddels herken ik de signalen. Ik ben een helm gaan dragen, maar die helpt niet voor je gezicht. Uiteindelijk was de enige oplossing: geen frontmobes meer doen. Dat heb ik geaccepteerd. Ik ben nu tien jaar hersenschuddingvrij, al heb ik er nog steeds een vage, chronische hoofdpijn aan overgehouden.
Kun je een of twee van je mooiste herinneringen beschrijven?
Dat is lastig na ruim 20 jaar, maar twee momenten springen eruit. Een van de recentste herinneringen is het eindelijk realiseren van dé foto waar Patrick en ik al jaren mee bezig waren. We zijn de afgelopen vijf jaar steeds verder de flitserfotografie rond kitesurfen ingerold. Ik specialiseerde me in de low mobe (met de kite vlak boven het water, red.) en ik heb mijn Defender voorzien van een flinke set spots om de nacht te verlichten. Patrick spaarde ondertussen de nodige camera-apparatuur bij elkaar. Samen kwamen we tot een ultieme set foto’s. Inmiddels weten we dat we daar nog een extra hand bij nodig hebben, en dat is mijn maatje Bob van Haren – iemand met wie ik al eindeloos veel vaar. Het moment dat ik, na zo’n vijftig mobes in het pikkedonker, hoorde dat de foto eindelijk gelukt was, staat in mijn geheugen gegrift. Die ontlading, gevolgd door een kreet van vreugde, was een beloning voor alle uren werk die we erin hadden gestopt. Zulke momenten maken alles de moeite waard.’ ‘Een andere herinnering is mijn eerste trip naar Dakhla, Marokko – nog steeds mijn favoriete plek om te kiten. Tijdens een sessie op de speed spot zagen we ineens een enorme vin uit het water steken. Pas seconden later drong tot me door dat het een orka was, en ik spurtte naar de rest. Niemand geloofde me natuurlijk. Maar later in de week werd er verteld dat er een groep orka’s in de lagune was gefotografeerd. Toen viel alles op zijn plek. Man, wat een magische plek is dat.’
Hoe ziet je dagelijks leven er normaliter uit? ‘Mijn leven is momenteel vrij hectisch: jonge vader, drukke baan als architect én een passie voor kiten. Doordeweeks begint mijn dag met de kinderen klaarmaken en wegbrengen. Daarna fiets ik op mijn fixie door Rotterdam naar kantoor, waar ik 8 à 10 uur achter een bureau werk. ’s Avonds weer op de fiets naar huis, kinderen ophalen of koken. Als de kinderen op bed liggen en het nog licht is, rij ik met een maat naar het strand. Als het mag van mijn vrouw natuurlijk, haha. Bij fotoshoots pikken we Patrick op en nemen we alle gear mee om een avondshoot met flitsers te doen. Dan is het kiten, content schieten en volledig losgaan. Aan het eind van de dag gooien we alles in de auto, die gelukkig het strand op mag. Daarna rijden nog langs de carwash en dan door naar huis. Op no-wind-dagen vervang ik kiten door de sportschool of – als ik echt gesloopt ben – bankhangen. Meestal sleep ik mezelf wel zo’n vier keer per week naar de sportschool. Ik geloof namelijk dat voorkomen beter is dan genezen.’
Wat zijn jouw sterke punten?
‘Als ik ergens mijn zinnen op zet, dan zorg ik dat het geregeld wordt. Voor fotoshoots op de Zandmotor hadden we bijvoorbeeld een vergunning nodig om met de auto het strand op te mogen. Die heb ik via de gemeente geregeld, zodat ik we alle gear kunnen meenemen. Daarnaast heb ik letterlijk duizenden uren gestoken in het perfectioneren van de backmobe. Daardoor levert elk shot van Patrick een potentieel sterk beeld op. Ik word niet voor niets vaak ‘Backmobe Sikkel’ genoemd. Ik doe hem zo vaak dat sommige maten hem tijdens een sessie zelfs verbieden: “Ga nou eens wat anders doen!” zeggen ze dan. En dat is eigenlijk ook wel goed.’
En je mindere kanten?
Hoe ga je daarmee om? ‘Iedereen die mij kent weet dat ik megaongeduldig ben. Wat mij echt frustreert, is als er geen voortgang is in iets wat ik probeer te regelen. Of dat nu met kiten te maken heeft, mijn werk als architect, of mijn gezin: stagnatie is mijn grootste vijand. Dan verlies ik mijn lol.’ ‘Met twee jonge kinderen is het leven soms best een uitdaging. Mijn kitedagen zijn vaak al intens vóórdat ik überhaupt op het water sta, omdat er een volle dag werk en gezinsleven achter zit.’Soms vraag ik dan te veel van mezelf en ga ik doodop het water op. En zelfs dan verwacht ik dat ik presteer, omdat ik er de hele dag naartoe heb geleefd. Toen ik voor het eerst vader werd, was dat echt wennen. De vrijheid die ik daarvoor had, was ineens weg, en ik moest opnieuw balans vinden. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat ik niet elke sessie mee kan pakken, en geniet ik extra van de momenten dat het wél lukt.’ ‘Gelukkig sta ik er niet alleen in: ik heb een fantastische vrouw, die een geweldige moeder is.’
Wat is de het verhaal achter deze photoshoot? ‘De nachtshoot van Patrick van der Ven en mij is het resultaat van jarenlange voorbereiding. We kennen elkaar zo’n vijf jaar en hebben elkaar letterlijk langs het water leren kennen. Langzaam hebben we alle ingrediënten verzameld om onze ideeën werkelijkheid te maken. Patrick investeerde in een professionele set flitsers met wifi-verbinding, zodat we ook op afstand konden werken. Ik zorgde dat mijn auto een vergunning kreeg om het strand op te gaan, en bouwde hem om met krachtige spots om het water te verlichten. Stap voor stap ontstond er een complete mobiele studio — midden in de nacht, midden in de natuur. Onze inspiratie komt van de Braziliaanse fotograaf André Magarao, die bekendstaat om zijn spectaculaire flitsfotografie in de kitesurfwereld. Zijn werk laat zien wat er mogelijk is als je licht en actie combineert op een manier die bijna surrealistisch voelt. De eerste keer dat we zelf iets probeerden in die richting was in Dakhla, en we waren direct verkocht. Die shoot deed ik samen met mijn maatje Bob van Haren, die sindsdien bij elke sessie aanwezig is om de flitsers te bemannen en te richten. Wat begon als een idee aan de waterkant is uitgegroeid tot een echte samenwerking tussen ons drieën. Elke sessie brengt ons een stap dichter bij het beeld dat we in ons hoofd hebben: kitesurfen als pure performance, gevangen in licht, beweging en timing.’
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Vergeet ook niet de nieuwste editie van Access Kiteboard Magazine 2025 #3 te bestellen. Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over kitesurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Access Kiteboard magazine? Klik dan hier.
