Jordy Vonk grijpt zijn kans – Interview
Na jaren nét naast het World Cup-podium te hebben gestaan, was het dit seizoen eindelijk raak voor Jordy Vonk. Hij pakte op Tenerife zijn eerste PWA-podiumplaats én eindigde als derde in de overall ranking, en dat ook nog eens in zijn favoriete discipline Slalom X.
Woord Mart Kuperij
Beeld John Carter, Rafael España
Foilracen domineert sinds 2021 de slalomevenementen van de PWA World Tour. Vorig jaar besloot de organisatie daarom het klassieke vinslalom los te koppelen en een eigen podium te geven: Slalom X. De belofte: een ‘andere dimensie aan het racen toevoegen en atleten tot het uiterste op de proef stellen’, met onder meer een ‘actiemenu’ waarbij extra elementen aan de race kunnen worden toegevoegd – denk aan een sprong over een obstakel, een strandstart of een gijp in de branding. Dit jaar bestond de Slalom X-tour uit twee evenementen, waar de podiumplaatsen zwaar bevochten werden. Voor Jordy Vonk (32) werd het een seizoen vol uitdagingen: van een knallende start op Fuerteventura tot de allesbeslissende race op Tenerife.
Wat ging er door je heen toen duidelijk werd dat je derde overall was geworden?
‘Big boys don’t cry… toch? Om eerlijk te zijn moest ik toch wel even een traantje laten. Het was vooral een opluchting: het is eindelijk gelukt. Het is zo zwaar om het podium te halen dat je je soms afvraagt of het wel realistisch is. Maar ik geloofde echt dat ik het kon, zeker nadat ik vorig jaar het podium miste tijdens de laatste dag, in laatste eliminatie, met de laatste gijp. Dat gevoel neem je wel even mee!
‘Hoe moeilijk het toen ook was, ik geloof zeker dat het me beter heeft gemaakt en dat was misschien wel terug te zien in de manier waarop ik voer. Maar het was een rollercoaster: knallen op Fuerte, mijn crash (ja, ik ging even knock-out), de onzekerheid of ik mee kon doen op Tenerife. Groen licht voor dat event, lang wachten in derde positie en vervolgens over early gaan in de afsluitende long distance race. En dat alles wetende dat ik het risico liep dat ik de geboorte van mijn tweede zoontje zou missen. Ja, het was een emotionele achtbaan!’
Je was al IFCA-wereldkampioen slalom. Voelt dit podium anders?
‘Het voelt zeker anders. Het IFCA-wereldkampioenschap winnen was zeker ook een doel en ik was er ongelofelijk blij mee, ook aangezien ik in verschillende leeftijdscategorieën al acht WK-podiums had gehaald, maar altijd als tweede of derde. Maar de PWA voelt als het hoogst haalbare: als kind las ik de artikelen in de magazines over de World Cups – ik keek vijf keer per dag de highlight-video’s terug. Om daar nu zelf op het podium te staan en zo’n iconische trofee te hebben voelt heel speciaal!’
Hoe spannend was het om te vechten voor je eerste overallpodium, terwijl je wist dat je vrouw elk moment kon bevallen van jullie tweede kind?
Lacht.‘Ik kan het niemand aanraden! Na elke race rende ik naar m’n telefoon om te kijken of ik een gemiste oproep had. Het was een hele organisatie: een goeie mix van familie en vrienden hebben ervoor gezorgd dat ik weg kon en mijn vrouw Maria perfect ondersteund zou worden mocht het toch eerder gebeuren. Uiteindelijk was de stress voor niets, want Matty kwam 48 uur nadat ik thuis was aangekomen, maar het was alsnog een close call!’
Laten we even teruggaan naar eind juli: de Fuerteventura Grand Slam.
‘Ik denk dat het qua condities het gaafste evenement is waaraan ik ooit heb meegedaan. Het was simpelweg vijf dagen volle bak knallen. Ik was een week eerder op Fuerte om even in te varen op dat mega choppy water. Bijna iedereen doet dat, dus je voelt al snel aan wie er snel is en wie misschien iets minder – al weet je nooit of ze zich dan een beetje inhouden. Om heel eerlijk te zijn had ik toen al het gevoel dat ik echt heel hard ging.
‘Toen tijdens de eerste dag van het evenement de wind op z’n hardst was, had ik iets moeite om er echt voor te gaan. Maar toen de wind iets minder werd – alsnog 25+ knopen – kwam ik echt in m’n element en was er bijna geen moment dat ik niet als eerste bij de boei aankwam. Absurd, dat had ik nog nooit meegemaakt! Dit gaf natuurlijk een boost van vertrouwen; vroeger was ik weleens bang om onder een bepaald iemand te starten, nu maakte het me niks uit. Ik wist dat als ik een goede lijn zou varen, ze mij toch niet in zouden halen.
‘Het enige wat me nog zenuwachtig maakte was de welbekende sausage – ik ben en blijf niet de beste jumper! Maar desondanks zette ik vanaf dag 2 een reeks van resultaten neer van eerste, eerste, tweede, tweede. Vervolgens stond ik na acht eliminaties op de tweede plek, op slechts 1,3 punten van de nummer 1! Wat ik ook cool vond om te zien was dat ik de resultaten met drie verschillende sets neerzette: 5,8 + 99 liter, 6,8 + 99 liter en 6,8 + 116 liter. Dat liet ook wel een beetje zien dat ik me in alle omstandigheden en met alle set-ups comfortabel voelde!’
Toen volgde die enorme crash in de finale van de negende eliminatie, waarbij je zelfs even knock-out ging. Kun je vertellen wat er precies gebeurde?
‘Er is altijd veel chop op Fuerte, maar tijdens de laatste eliminatie met hoogwater werd het wel heel extreem. Ik zat in het midden van de pack op weg naar de eerste boei en raakte een stuk chop net iets verkeerd, terwijl ik tegelijkertijd een harde windvlaag kreeg. Ik ging er vol overheen en had een enorme katapult. Ik herinner me de crash wel, maar niet dat ik m’n ogen even dicht had. Ik weet nog dat de jetski vroeg of het oké ging. Ik zeg: ja hoor, geen probleem. Terwijl ik het zeg, zie ik de anderen uit mijn heat om de derde boei gijpen – terwijl ik dacht dat ze nog om de eerste boei moesten! Gelukkig dreef ik op m’n rug, dus echt gevaarlijk was het niet.
‘Ik heb de beelden echt honderd keer teruggekeken om te begrijpen wat er gebeurde. Om eerlijk te zijn weet ik het nog steeds niet zeker. Ik ben nooit eerder knock-out gegaan, terwijl ik voor m’n gevoel veel hardere crashes heb gehad. Ik gok op pure pech met de manier waarop mijn hoofd met zo’n 65 kilometer per uur het water raakte – terwijl het naderhand mijn schouder was die echt pijn deed, waarschijnlijk door contact met de giek.’
Jouw moeder kijkt altijd trouw naar de livestream. Die zat vast schreeuwend voor de tv.
‘Mijn moeder krijgt al een hartverzakking als er iets kleins gebeurt! Ik denk dat als ze me bewusteloos had zien ronddrijven ze helemaal gek was geworden, maar gelukkig was het op de beelden niet goed te zien.’
Ondanks die klapper lag je zo sterk in het klassement dat je niet verder terug kon vallen dan de vierde plek.
‘Ja, dat was best absurd eigenlijk. Ik kon alle drie de races van de laatste dag aftrekken en was alsnog dichter in punten bij de derde dan de vijfde plek. Een schrale troost natuurlijk, want ik had echt het gevoel dat ik kon winnen. Om het dan niet af te kunnen maken en mee te strijden om de winst was balen. Maar mijn schouder deed echt te veel pijn en eenmaal thuis bleken mijn pupillen nog steeds ongelijk te zijn, wat duidt op een goeie hersenschudding, dus het was verstandig om niet te gaan varen.’
Fuerteventura voelde als een promotiefilm voor het windsurfen: harde wind, high-wind slalom, drones die alles vastlegden… Heb je dat nog teruggekeken?
‘Ik kijk sowieso altijd alle beelden terug om te analyseren en ervan te leren, maar dat was nu natuurlijk nog een groter genot. De hele vibe van riders op het strand was ook zo: beter dan dit wordt het toch niet?! Oké, honderdduizend toeschouwers en een paar extra nullen meer prijzengeld misschien, maar qua show was dit insane.’
Een weekje later begon de World Cup op Tenerife met totaal andere omstandigheden: big gear, minder races, meer op de limiet. Hoe heb je dat event ervaren?
‘Thuis in Oostenrijk heb ik mijn schouder laten checken door een sportarts van Red Bull. Hij zei dat het weliswaar pijnlijk zou kunnen zijn om te varen, maar zag verder geen reden om niet te gaan, dat was een meevaller. Mijn oorspronkelijke doel was wat af te vallen voor het evenement, aangezien we wisten dat het niet zo hard zou gaan waaien. Als ik veel cardio doe kan ik in een week best 3 à 4 kg kwijtraken, maar door de crash op Fuerte lukte dat helaas niet. Ik stond dus met een goeie 104 kg aan de start. Zodra ik wind had ging ik als een gek, maar ik merkte ook wat ik kwetsbaarder was bij de gijpen – zodra ik een golfje tegen had stond ik stil. Dus het was tricky!
‘De eerste dag zaten we echt onder de limiet, het was vaak stilstaan bij de boeien en pompen naar de volgende boei om daar weer stil te staan. Maar de tweede dag was mooi. Ik had wat wisselende resultaten, maar door de winst in de tweede eliminatie zat ik er in ieder geval weer mooi bij. Daarna werd het een lange waiting game. Het is jammer dat we zo weinig gevaren hebben. Met de wave-discipline erbij konden we aan zien komen dat het niet iedere dag knallen zou zijn, maar iets meer dan vier races had wel gekund!’
Op de laatste dag lag je op podiumkoers. Hoe ging je daarmee om?
‘Ik wist dat ik met dit resultaat ook derde in de jaarranking zou worden, dat was vrij makkelijk te berekenen. Zoiets gaat natuurlijk in je hoofd zitten. Volgens mij hadden we vijf dagen waarop we steeds ’s middags pas released werden; dat was voor mij mentaal echt slopend. Soms weet je eigenlijk wel dat er niet gevaren gaat worden, maar je moet toch de hele dag paraat staan, want je weet het nooit zeker.
‘De voorspelling voor de laatste dag was tricky: er zou wel wind komen, maar het leek de hele dag op de limiet. We wisten dat ze een full fleet-race wilden doen om spectaculair te finishen voor het hotel in de baai, een van de sponsors van het event. Toen we daadwerkelijk het water op gingen was de wind minimaal, maar ze wilden de race er echt uit pushen. Aangezien het full fleet was, wist ik dat ik goed weg moest zijn om niet stil komen te staan met twintig man om me heen. Resultaat: over early.’
Wat ging er door je heen toen je dit hoorde?
‘Ik dacht: krijg allemaal de t… Ik had al wel het idee dat ik het kon zijn – als je in het midden start kun je wat minder goed zien hoe de startlijn ligt. Het duurde denk ik een minuutje tot ik bevestiging kreeg van de startboot. Balen natuurlijk, maar ik had ook wel iets van: ik geef liever alles om derde te worden, met het risico om uiteindelijk vijfde te worden, dan om voor de zoveelste keer keer vierde te worden.’
Uiteindelijk viel het toch jouw kant op.
‘Klopt. Bij de herstart stond iedereen op het tweede rakje stil en werd de race gecanceld. Godzijdank viel de wind daarna nog verder weg en kon er geen geldig resultaat meer worden neergezet. Zenuwslopend, want het duurde nog een uur voordat dit besloten werd. Dat voelde veel langer voor mij!’
Heb je nog een klein feestje gevierd of was het gelijk het vliegtuig naar huis?
‘We hebben snel wat foto’s gemaakt op het strand met de beker en anderhalf uur later zat ik in het vliegtuig! Ik baalde dat ik niet bij de echte prijsuitreiking kon zijn, maar het risico om de geboorte van Matty te missen was te groot.’
We zijn inmiddels een paar maanden verder. Hoe gaat het combineren van topsport met een gezin met twee kinderen?
‘Ik kan niet zeggen dat de nachten bevorderlijk zijn voor de topsport, maar ik mag niet klagen. Het is natuurlijk lastiger en je bent een stuk minder vrij dan het leven zonder kinderen. Ik weet ook wel zeker dat ik hierdoor wat minder op het water sta, maar als ik zoals afgelopen week voor de kant gijp terwijl Levy in het water al zwemmend en zwaaiend ‘Hallo papa!’ schreeuwt is het natuurlijk ook wel weer supermooi.’
Vlieg je er volgend jaar net zo hard in als dit seizoen, of ga je het anders aanpakken met twee kleintjes thuis?
‘Nee, ik ga er net zo hard in! Als ik weg ben van huis en mijn vrouwtje met twee kids opzadel is het nog belangrijker dat ik niet voor niets weg ben. Het is natuurlijk een iets grotere uitdaging om genoeg trainingsuren te maken, maar Pierre Mortefon wint de titel met twee kids thuis, dus het is gewoon mogelijk.’
Je bent nu ook weer volop met foilen bezig. Wat zijn je belangrijkste doelen en uitdagingen dit seizoen?
‘Grappig genoeg had ik me de hele winter juist volledig op het foilen toegelegd. Op de vin was altijd wel te zien dat ik het potentieel had, maar op de foil heb ik dat wat minder laten zien, terwijl ik ook daar voor m’n gevoel in de top mee kan doen. Het bleek een goeie zet: vorig jaar was ik in Japan al vijfde en in het voorjaar eindigde ik in Guadeloupe op de vierde plaats. Het doel? Op de foil ook het podium op! Het niveau ligt met een iets grotere groep dicht bij elkaar, maar ik wil gewoon pushen en dan zie ik wel waar het eindigt. Voorlopig werkt die tactiek goed.’
Hoe zie je zelf de balans tussen vin en foil in de komende jaren?
‘Het hangt er een beetje af wat voor keuzes de PWA maakt. Het zou mij niks verbazen als ik zelf nog twee of drie jaar de foil naast het normale slalom push en daarna alleen nog maar vinslalom doe. Uiteindelijk blijft dat toch waar mijn hart ligt.’
Voor het eerst in tien jaar tijd werden alle raceboards van Duotone tegelijk vernieuwd
Eind zomer presenteerde Duotone een compleet vernieuwde slalomlijn, mede ontwikkeld door Jordy Vonk. Nieuwe boards én een getuned racezeil moeten hem volgend jaar opnieuw het Slalom X-podium op helpen.
Voor het eerst in tien jaar tijd werden alle raceboards van Duotone tegelijk vernieuwd, mede mogelijk gemaakt door de nieuwe AI_BOARD_3D-software die ontwerper Kai Hopf introduceerde. Jordy: ‘Het is supertof om te zien dat er veel energie is gestopt in nieuw slalommateriaal. Zeker bij de boards is er veel veranderd. Het grootste voordeel is hoe ze in het water liggen. Je kunt blijven pushen – een heerlijk gevoel! Wat het meest in het oog springt bij de nieuwe Falcons is de recess bij de masttrack, dit geeft een maximale efficiëntie tussen board en zeil. Verder zijn de boards korter geworden voor meer controle, en hebben we de tail helemaal opnieuw ontworpen voor een betere release en acceleratie.
‘Bij de zeilen is het concept hetzelfde gebleven, maar stijvere latten in de top zorgen voor een iets directer vaargevoel. De kortere giek maakt het varen iets minder intensief, naast het grootste voordeel: dat je nog iets korter de gijp in kunt gaan. Allemaal positieve veranderingen die mij nog meer moeten gaan helpen om races te winnen.’
Is het materiaal nog specifiek getuned voor Slalom X, bijvoorbeeld om beter met obstakels om te gaan?
‘Eigenlijk niet… De sausage zou inderdaad het enige zijn waarvan ik denk dat we iets hadden kunnen aanpassen – misschien de bodemshape zo maken dat de boards iets beter ‘poppen’. Maar aan de andere kant: met mijn verschrikkelijke jumptechniek won ik twee eliminaties mét obstakel, voornamelijk omdat ik gewoon vooraan lag! Dus de focus bij de ontwikkeling ligt nog steeds vooral op snelheid en controle op de rechte stukken, naast optimale gijpeigenschappen.’
Je bent het hele jaar bezig met de ontwikkeling van die nieuwe spullen. Hoe voelt het dan dat je er dit jaar nog niet mee mocht racen?
Lacht. ‘Heel irritant! Zodra iets klaar is raak ik het vaak ook niet meer aan, zodat ik me niet meer lekker ga zitten maken. Het kan soms wel frustrerend zijn als je in de race net iets in je trim mist waarvan je weet dat je daar met het nieuwe materiaal geen last van hebt. Dus het is ergens wel frustrerend, maar daar heeft iedereen last van. Het hoort bij het spelletje.’
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Vergeet ook niet de nieuwste editie van Motion Windsurf Magazine 2025 te bestellen. Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over windsurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Motion Windsurf Magazine? Klik dan hier.
