Trouwe wachters: de verhalen achter kite-honden
Ze rennen mee langs de waterlijn, slapen geduldig in de camper en maken meer vrienden dan wij. Honden zijn voor veel kiters onderdeel van hun sessie, en van de community.
Tekst: Eva Krul / NKV Beeld: Bianca Kersten, Florian van Dort, Zara Hoogenraad, Andy Troy
Frederique staat op de dijk, ergens langs de Noord-Hollandse kust. Haar partner Jon is veertig kilometer verderop het water opgegaan voor een downwind SUP-foil sessie. Ze tuurt over het water, ziet een stip in de verte. ‘Waar is Jon?’ vraagt ze aan Lex en Kyra, haar twee jonge honden. Hun oren schieten omhoog. Ze beginnen te ruiken, zoeken, en kwispelen enthousiast. En dan zien ze hem: iemand in een wetsuit met een board. Ze sprinten erop af, volle vaart, vol overtuiging. Tot ze dichtbij deze persoon zijn en blijkt: het is Jon helemaal niet.
‘Inmiddels gaan ze vaak bij iedereen met een board en wetsuit wel even gluren,’ lacht Frederique. Het is een ritueel geworden, dit ophalen. Maar ook een probleem. Want nu checken Lex en Kyra bij iedere kiter of het misschien Jon is. Het is een van de vele verhalen die kite-hondeneigenaars vertellen. Verhalen over onverwachte vriendschappen, over trainingen die langer duurden dan gedacht, over het romantische beeld van ‘samen naar het strand’ dat in de praktijk toch iets weerbarstiger blijkt. Maar ook: verhalen over onvoorwaardelijke liefde en momenten die je niet zou willen missen.
Vrienden op vier poten
In Tarifa is het helemaal normaal. Honden lopen er los over het strand, spelen met elkaar terwijl hun baasjes op het water zijn, en zelfs kiteschool-instructeurs hebben hun trouwe viervoeters bij zich. Bianca Kersten woont daar met Guapa, een elfjarige Duitse herder die haar eigen Instagram heeft (@guapa_kitesurfdog) en inmiddels bij veel kiters bekend is. ‘Ze denkt dat alle mensen haar leuk vinden,’ vertelt Bianca. ‘Als iemand alleen op het strand zit, gaat ze ernaast zitten. Ze maakt heel veel vrienden. Ze kent allemaal mensen die ik niet eens ken.’ Guapa heeft een ingebouwde klok: ze weet hoelang Bianca gaat kiten en zorgt dat ze weer bij het startpunt is wanneer Bianca uit het water komt. Ze herkent Bianca’s kite. Een keer volgde ze iemand anders met dezelfde kite, tot ze dichtbij genoeg was om te zien dat het haar baasje helemaal niet was.
KITEN MET EEN HOND BETEKENT VRIJHEID, MAAR OOK TRAINING, TIMING EN SOMS MINDER TIJD OP HET WATER.
Ook Zara Hoogenraad, professioneel Big-Air kitesurfer, woont in Tarifa met haar hondje Dice. Voor haar is die vrijheid voor honden één van de redenen om er te wonen: hondjes mogen bijna overal los, de cultuur is relaxter. Als pro-kiter is ze vooral bezig met trainen en competities, maar Dice is altijd bij haar. ‘Ze heeft meteen door wanneer we gaan kiten en wordt dan helemaal enthousiast,’ vertelt Zara. ‘Ze houdt net zo van het strand als ik. ‘In Nederland is die cultuur anders. Kite- en hondenstranden zijn vaak gescheiden, logisch vanuit veiligheid want niet iedereen weet hoe gevaarlijk kites kunnen zijn, en niet elke kiter weet hoe je met een hond omgaat. Hondenbezitters die kiten zoeken daarom in Nederland de grens tussen beide zones op en kiezen bewust voor rustige momenten. Een zaterdagmiddag op een drukke spot vol beginners? Dan is het een beter idee om je hond thuis te laten, of in de camper. Toch ontstaan er ook in Nederland vriendschappen via die viervoeters. Op rustige ochtenden, vroege avonden, tussen mensen die elkaar herkennen van de parkeerplaats. Een knikje. Een praatje. ‘Is dat Skip?’ En de honden kennen elkaar al lang.
Samen het water op
Soms gaat de verbinding tussen kiter en hond veel verder. Bij volle of nieuwe maan, met het juiste getij, loopt in Tarifa het hele strand vol met water. Dan ontstaan er ondiepe lagunes waar je kilometers op en neer kunt varen. Voor Zara en Dice zijn dit de mooiste momenten. ‘Dice rent dan mee door het water,’ vertelt Zara. ‘Of ze springt op me omdat ze mee wil kiten. Ze begint dan keihard te piepen, omdat ze zo graag mee wil.’ Zara neemt Dice mee het water op, iets wat de diepe band en bijzondere connectie laat zien. ‘Het is echt bijzonder om zoiets met je hond te kunnen delen.’
“Dit is pure verbinding, wanneer je hond niet alleen bij je wil zijn, maar deel wil uitmaken van wat je doet,” zegt Zara. “Je kunt zoiets niet forceren.” Die verbinding, dat natuurlijke verlangen om samen te zijn, is iets waar veel kite-hondeneigenaren naar op zoek zijn. Al begint het vaak een stuk praktischer: met training, geduld en heel veel herhaling.
Romantiek versus realiteit
Het idyllische plaatje: jij en je partner staan samen op het water, je hond rent blij langs de waterlijn, het zand stuift op, de zon schijnt. Zo zag Florian van Dort het ook voor zich toen zij Skip kreeg. ‘We hebben ons stiekem wel een beetje verkeken op ons kite-hondje,’ geeft zij toe. ‘Want het klinkt zo idyllisch, samen naar het strand, hondje mee. Maar eigenlijk moet er in de praktijk altijd wel iemand bij Skip zijn.’ Als Skip zijn baasjes niet meer ziet, gaat hij namelijk naar ze op zoek. Dat betekent: de parkeerplaats op lopen, potentieel gevaarlijke situaties, het risico dat iemand de politie belt of je hond meeneemt. Dus wisselen Florian en haar partner af. De een kite, de ander past op Skip. Dat betekent minder tijd op het water, langere dagen op het strand, een andere dynamiek.
Frederique herkent dat. ‘Vooral tijdens de puppyfase hebben we wel wat kite-tijd moeten inleveren. Heel jammer, maar absoluut de moeite waard.’ Lex en Kyra zijn nu nog geen twee jaar, pubers in hondenwereld. Te onvoorspelbaar om alleen te laten, te energiek om rustig in de camper te blijven als er actie is op het strand. Dus wandelen ze eerst lang, zodat de honden daarna lekker kunnen slapen.’ ‘Je levert in op je kite tijd,’ zo vat Florian het samen, ‘maar krijgt er ook iets moois voor terug.’
Training en realiteit
Die dingen die je terugkrijgt, die komen niet vanzelf. Alle hondeneigenaren zeggen: training is cruciaal. En niet alleen de standaard ‘zit’ en ‘hier’. Heel belangrijk is bijvoorbeeld: niet pissen tegen kites die op het strand liggen. Florian lacht: “Dat was echt het eerste wat afgeleerd moest worden. Het is natuurlijk echt heel kut om hondenpis op je kite of kitetas te hebben.’ Ook: niet bijten in kites, niet eroverheen lopen, niet op de lijnen gaan liggen waar je baasje net mee aan het optuigen is. Bianca trainde Guapa vanaf het begin. ‘Belonen, belonen,’ zegt ze. In het begin stopte ze voer in haar wetsuit. Steeds ging ze naar de kant, gaf Guapa een brokje, ging weer het water op. Zo leerde Guapa: op het strand blijven is goed. ‘Train je hond eerst, zodat het veilig en fijn is voor iedereen op het strand,’ benadrukt Zara. “Er lopen helaas genoeg honden rond die overal tussendoor rennen en continu blaffen. Dat is gewoon niet relaxed.’ Maar als die basis er eenmaal is, als het vertrouwen en de gehoorzaamheid er zijn, dan kan er iets moois ontstaan. Die pure verbinding bouw je op door training én door je hond de ruimte te geven om zichzelf te zijn.
En dan zijn er de praktische dingen waar niemand van tevoren aan denkt. Jonge honden niet te lang in mul zand laten lopen want dat is slecht voor hun heupen. Een herkenningspunt creëren op het strand: een handdoek, een parasolletje, een vaste plek waar de hond weet: hier hoor ik. Een AirTag in de halsband, een telefoonnummer op de band geschreven en een speciaal fluitje dat ver draagt.
En spotkeuze. Veel binnenwaterspots in Nederland lenen zich niet goed voor losse honden: te weinig ruimte, te veel variabelen. Aan zee is meer plek, maar ook daar zijn keuzes. Rustige spots, overzichtelijke situaties, timing. Geen drukke zaterdagen, geen plekken vol beginners die hun kite nog niet onder controle hebben. Want een losse hond en een weggevlogen kite? Dat is vragen om problemen. ‘We kiezen bewust zowel qua timing als qua spot,’ zegt Florian. ‘Dat betekent soms verder rijden, soms vroeger opstaan, soms een minder ideale windrichting accepteren. Maar het is de prijs voor Skip’s vrijheid om mee te mogen, om los te kunnen rennen. En om samen te genieten.’
KITE-HONDEN: GEEN ACCESOIRE, MAAR ONDERDEEL VAN DE COMMUNITY.
Magische momenten
‘Skip die voor het eerst los meerende toen hij één jaar was, echt vet hard langs de waterlijn, een fantastisch gezicht!’ Of die winterochtend op de lagune in Camperduin, alleen met zijn drieën, de hond die rondjes rende om het water heen, erin zwom, eruit klom, weer rende. Of Skip die, wanneer een van zijn baasjes crasht in de lagune, naar ze toe zwemt alsof hij ze wil redden. Echt schattig,’ zegt Florian zacht. Guapa heeft een bijzonder talent: ze ruikt paniek. Toen Bianca een keer gestrest was omdat ze langs rotsen moest navigeren, kwam Guapa naar haar toe. Een beetje onhandig, want wat moet een hond daar precies doen? Maar dit laat de band die kiters met hun hond hebben goed zien. En dan is er Dice, die keihard piept van enthousiasme wanneer Zara de magic word ‘Kiten?!’ zegt. Dice die door ondiep water rent, springt, en soms letterlijk mee mag kiten. Het zijn magische momenten tussen mens en dier.
Erbij horen
Terug naar de dijk, naar Frederique en haar twee springende honden. Ergens in de verte komt Jon dichterbij, nu is het echt Jon. De honden herkennen hem eerder dan Frederique. Ze beginnen wild te kwispelen, willen rennen, en worden losgelaten. En dan sprinten ze, zand opstuivend, vol overtuiging naar Jon: Het is hem!
Kite-honden zijn geen accessoire. Ze vragen aanpassing, training, geduld, tijd. Ze kosten onze kostbare kite-tijd en zorgen soms voor logistieke puzzels. Maar het cliché is waar, je krijgt er zoveel voor terug: vriendschap, verbinding, momenten van puur geluk. Ze horen erbij, bij onze community. En misschien is dat wel de essentie. Dat kitesurfen gaat over vrijheid, maar ook over samen zijn. Over de wind en het water, maar ook over wie er op je wacht als je terugkomt. Of dat nu een mens is of een hond met een bek vol zand, een vacht vol zout en een staart die niet stopt met kwispelen.
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over kitesurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Access Kiteboard magazine? Klik dan hier.
