De vliegtuigjump
Misschien heb je de stunt al op de socials voorbij zien komen: kitesurfer springt over een zwevend vliegtuig. Die kitesurfer was niemand minder dan flying dutchman Lasse Walker. Wij spraken hem over het verhaal achter de stunt die drie jaar voorbereiding kostte.
Tekst Lasse Walker beeld Tyrone Bradley / Red Bull Content Pool
Sebastian Marko / Red Bull Content Pool
Hoe ben je op dit idee gekomen?
‘Af en toe zeggen mensen voor de grap: “Spring anders eens een keer over een vliegtuig of helikopter heen ofzo.” Ik nam die uitdaging aan.Het concrete idee ontstond trouwens op een onverwacht moment. Ik had in 2021 een interview met Łukasz Czepiela voor een Red Bull-project genaamd ‘Inflight Interview, waarbij hij me vragen stelde terwijl hij de meest intense stunts door de lucht deed. Na dat project bleven we in contact. Luke vertelde me dat hij zowel een high-speed stuntvliegtuig en ook een super lichtgewicht vliegtuig had dat extreem langzaam kon vliegen. Een paar maanden later zat ik op een vlucht van Bonaire naar Amsterdam, en de piloot kondigde aan dat we een sterke tegenwind hadden, waardoor de vlucht langer zou duren. Dat bracht me op een idee: als de wind sterk genoeg was, zou Luke’s vliegtuig misschien bijna stil kunnen blijven hangen in de lucht. Kort daarna stuurde ik hem een DM op Instagram, en zo begon het balletje te rollen.’
En de daadwerkelijke uitvoering had vast nog wel wat voeten in de aarde?
‘Haha nogal. We pitchten het idee samen naar Red Bull en zij waren eigenlijk meteen enthousiast. Natuurlijk gingen er ook gelijk heel veel alarmbellen af op het gebied van veiligheid, dus daar moest veel tijd en onderzoek naar worden gedaan.’
Hoe lang hebben jullie erover gedaan om het uit te werken?
Vanaf het eerste idee tot de daadwerkelijke sprong heeft drie jaar geduurd. Het begon allemaal met brainstormen en het verzamelen van de nodige data om Red Bull en de luchtvaartautoriteiten te overtuigen dat het haalbaar was. Daarna volgde een lange periode van voorbereiding, waarbij we te maken kregen met vergunningen, veiligheidsprocedures en het vinden van de juiste locatie.
Zo heb ik zelf gedurende de jaren met Woo en Surfr gevaren om te zien en te kunnen bewijzen hoe consistent ik hoog genoeg kan springen. Daarbij hielden we vooral de volgende rekensom: Bovenkant vliegtuig op 7,5m + 2,5m extra marge = 10 meter hoog. Daarbij rekende ik nog een extra 2m-marge voor als mijn hoogste punt wellicht niet precies boven het vliegtuig is. 12m hoog consistent was voor ons de minimum hoogte die ik moest kunnen halen in de 30 knopen wind.
‘Eerst probeerden we het in Nederland te organiseren, maar door complexe en strenge regelgeving bleek dat uiteindelijk niet haalbaar.’
Want… de Nederlandse bureaucratie werkte tegen?
‘We deden alles volgens het boekje, maar op het laatste moment kregen we te horen dat een essentieel onderdeel van de vergunning niet werd goedgekeurd. Alleen bij extreme uitzondering mag een laagvlieg-vergunning worden gegeven, en die kregen we ook! Het enige was dat het absolute laagste punt 30ft zou zijn boven alle obstakels of mensen. Met eventueel 3 meter hoge golven zou dat al op 13 meter hoogte uitkomen, en dat was voor ons te hoog. Wij probeerden juist te zeggen: hoe lager het vliegtuig kan, hoe meer ruimte er is tussen vliegtuig en kiter en dus hoe veiliger het zal zijn. Maar dat ging er bij de Nederlandse autoriteiten niet in. En heel eerlijk, hoe vervelend we ook vonden, we begrepen het wel. We stonden met zijn allen klaar, het vliegtuig stond in de hangar in Lelystad en alles was rond en ready, maar helaas moesten we het toch afblazen.’
Opnieuw beginnen dus?
‘Ja, we moesten op zoek naar een andere locatie. Ik gaf al snel de hint: Kaapstad! Maar dat gaf andere uitdagingen, vooral: hoe krijgen we we het zeldzame vliegtuig van Luke daar? Vanuit Polen naar Kaapstad vliegen in een heel langzaam vliegtuig, dat was eigenlijk geen optie. Gelukkig vonden Luke en zijn team ergens in Zuid-Afrika precies hetzelfde vliegtuig als van Luke.’
En op de dag zelf: welke uitdagingen stonden je toen te wachten?
‘De communicatie tussen Luke en mij in de lucht was een grote uitdaging. Via een walkietalkie had gekund, maar wij wilden liever met een open kanaal praten waarbij we geen knopje hoeven in te drukken om iets te zeggen. Met zo’n ding maar één iemand praten. Na veel verschillende dingen te hebben geprobeerd, zoals wat de teams van de SailGP gebruiken op hun boten en zelfs een communicatiesysteem van het leger, kwamen we op een perfecte oplossing: een Whatsapp-groepsgesprek via mobiele data. Zo konden Luke en ik goed praten met elkaar, en de rest van het team op de kant en op het water goed mee luisteren. Mijn telefoon was daarbij verbonden met een soort draadloze oortjes die tegen je schedel trillen in plaats van in mijn oren. Mijn oren wilde ik namelijk vrij houden om mensen op het strand te kunnen horen, de wind te horen en natuurlijk het vliegtuig van Luke.’
Hoe gevaarlijk was het?
Nou, van buitenaf lijkt het misschien als een extreem gevaarlijke stunt, maar wij hebben er alles aan gedaan om het risico zo veel mogelijk te beperken. We werkten samen met luchtvaart- en veiligheidsexperts, hadden een gedetailleerd noodplan en zorgden ervoor dat we pas sprongen als de omstandigheden perfect waren. Voor mij was het vooral belangrijk om een minimale spronghoogte van 12 meter te halen, terwijl het vliegtuig maar op 5 meter vloog. We hadden dus genoeg marge. Daarnaast hadden we een gespecialiseerd veiligheidsteam op het water en zelfs een team van free divers klaarstaan voor het geval het vliegtuig of ik in het water zou belanden.
Zoals Luke het mooi verwoordde: ‘We doen gekke dingen, maar geen domme dingen.’
Hoe vond Luke de piloot het?
‘Hij vond het fantastisch! Hij is een van de meest ervaren aerobatic piloten ter wereld en houdt net als ik van uitdagingen. Toch was zelfs dit voor hem een unieke ervaring. Hij moest volledig op zijn gevoel vliegen, omdat zijn instrumenten niet snel genoeg reageerden op de kleine snelheidsverschillen op zo’n lage hoogte. Vanaf het begin zei Luke al: “Tuurlijk kan ik zo langzaam en laag blijven vliegen, dat doe ik gewoon wel even.” En ik zei altijd al: Ja sowieso spring ik over Luke heen, kijk dan hoe hoog en ver ik altijd spring, dit is easy! Toch wel grappig hoe wij het altijd al zo zagen, maar dat we eerst zoveel anderen moesten overtuigen dat het mogelijk was.’
‘Luke had tijdens het vliegen ook te maken met de sterke wind en turbulentie dicht bij het water. Dat maakte de controle over het vliegtuig extra moeilijk. Maar juist die uitdaging maakte het voor hem zo bijzonder. Hoe lager hij vloog, hoe meer tegenlift het vliegtuig kreeg. Die ruige zee zorgt voor gekke luchtstromen. Hij moest echt puur vliegen op gevoel. Hij heeft eerder stunts gedaan, zoals landen op het helikopterplatform van het Burj Al Arab-hotel in Dubai, maar hij zei dat dit project voor hem een van de meest uitdagende was, omdat hij er zo weinig voor kon trainen. ‘
Hoe zag jullie team eruit?
‘Ik kan wel zeggen dat dit het grootste team ooit is geweest met een kitesurf-project? We waren met meer dan 56 mensen: team Red Bull, fotograven, catering. Gedurende de laatste twee jaar hadden we regelmatig meetings met een core team, Red Bull’s media en marketing personeel, atleten, managers, luchtvaart-managers, sportspecialist van Red Bull Megaloop en nog veel meer. Maar wie mij het meest bijblijft is Hello, een special project specialist. Hij werkt met heel veel bijzondere Red Bull-projecten en is wellicht de meest ervaren persoon ter wereld met dit soort vreemde en innovatieve projecten. Bij onze wekelijkse online meetings was hij telkens weer ergens anders: “I’m in Dubai where a wakeskater will base jump off an infinity pool, I’m in London where they will wing suit through the Tower Bridge, I am in lapland where they are setting this new record.” Supergrappig. Het kon niet gek genoeg. Hello waarschuwde ons vanaf het begin wat de uitdagingen zouden worden, en dat klopte allemaal.’
Komt er een vervolg?
‘Dat zou zomaar kunnen! Dit project heeft laten zien dat er nog zoveel mogelijkheden zijn om grenzen te verleggen in de combinatie van kiteboarden en luchtvaart, maar tegelijkertijd ook hoe lastig het is om dit soort grote projecten veilig en georganiseerd te laten verlopen. Luke en ik hebben al wat ideeën voor een mogelijk nieuw project, maar daar kan ik nu nog niets over zeggen.
Wat zijn jouw persoonlijke ambities in het kiteboarden?
‘Ik wil het big air kiteboarding voorlopig wel blijven pushen en zoeken naar nieuwe, spectaculaire uitdagingen. Wie weet wat de toekomst brengt. Ik vind het gaaf om mensen buiten de kitesurfsport meer te laten zien. Hopelijk denken ze: wow dat kitesurfen is vet, dat ga ik ook proberen.’
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over kitesurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Access Kiteboard magazine? Klik dan hier.
