Meedogeloze Loze – Fietsen in de Gran Fondo Col de la Loze
Wanneer clubgenoten me dit voorjaar tijdens een van onze zondagsritten vroegen naar mijn vakantieplannen, vertelde ik ze nietsvermoedend dat ik de Gran Fondo Col de la Loze ging rijden. Meer dan eens kreeg ik dan een blik vol medelijden terug. Nu weet ik waarom.
Tekst: Dominique Vrouwenvelder
Beeld: Merlijn Spenkelink & Meribel Tourism
Wie de Col de la Loze omhoog fietst vanuit Brides-les-Bains via Méribel, fietst door een haag van bossen die je verwelkomt op deze klim van World Tour-klasse. Op de achtergrond kabbelt een rivier zachtjes in de verder rustige stad. Al snel begint de weg te stijgen, met stroken asfalt die zich als een lint omhoog slingeren. Je zongebruinde, gespierde benen draaien nog soepel rond terwijl de zon op je huid tintelt en de geur van dennenbomen je longen vult. Kilometerbordjes langs de kant verraden wat nog komt. Nog tweeëntwintig kilometer tot de top, melden ze, en je weet: die gaan pijn doen, maar ik doe dit voor mijn plezier en daarom ga ik ervan genieten.
Je analytische hersencellen maken je bewust van de mildere stukken: voor elke meter van vier procent die je fietscomputer aangeeft, komt later een meter aan twaalf procent terug om op gemiddeld acht uit te komen.
Terwijl je skioord Méribel nadert, verandert langzaam maar zeker het landschap. De helling wordt steeds serieuzer als de chalets met houten balkons en bloembakken opduiken. Het is nu rustig in het dorp, maar je visualiseert hoe het tijdens de winterperiodes ongetwijfeld volstaat met in felgekleurde thermokleren gehulde feestgangers die na – min of meer – een dag sporten daar aan hun zogenoemde derde helft bezig zijn. Je fietst immers door Les Trois Vallées; het grootste aaneengesloten wintersportgebied van de wereld. Wanneer je Méribel verlaat, verdwijnt ook het toeristische wintersportsfeertje. Er staan nog wel wat schattige houten chalets, maar het verkeer wordt minder en de bomen maken vaker plaats voor weiden. Ook de lucht voelt wat frisser aan.
PLAISIR PLAISIR
Dan ineens houdt de weg op. Achter een rotonde buigt een fietspad af. Daar rechts omhoog begint het officiële fietssegment van de Col de la Loze. Daar rijden geen auto’s meer. Alleen jij, je fiets en het smalle pad dat de berg op slingert. Eerst opnieuw tussen de bomen, maar elke hoogtemeter maakt het uitzicht weidser. Je fietst door open alpenweiden, tussen ski-installaties en ruige rotspartijen. Hoog boven je hangen kabelbanen roerloos stil, terwijl af en toe een downhill-mountainbiker je pad kruist.
Vanaf hier wordt het episch. Deze klim probeert alles om je van je à propos te brengen: onregelmatige percentages, korte steile muren boven de twintig procent, kronkelende wegen, krappe bochten en nauwelijks rust voor de benen waar na grofweg vijftien kilometer klimmen wel wat vermoeidheid in is getrokken. De stilte om je heen maakt je bewust van je eigen gedachten en – inmiddels best wel harde – gehijg. Kilometerpaaltjes met het gemiddelde stijgingspercentage bedriegen; dat wist je al van de kilometers onderaan de col, maar gebeurt nu in extremere verhoudingen. Elke vlakke bocht wisselt af met tientallen meters muur.
Inmiddels ligt het dal ver onder je en ogen de toppen rondom steeds steiler. De circa zes laatste kilometers kennen geen genade. Als je denkt dat je er bijna bent, knikt de weg plots naar beneden om daarna weer steil omhoog te gaan. De laatste paar honderd meter rij je op het tandvlees terwijl je benen bijna exploderen. PLAISIR PLAISIR, staat op de weg gekalkt; een kleine grimas kan er nog net vanaf. Uiteraard fiets ik hier als amateurrenner omdat ik er zelf voor heb gekozen en wel van een uitdaging hou, maar wie hier plezier aan beleeft, is echt niet goed wijs. Plots doemt de witte fiets met rode bollen op – finish!
Col de la Loze – 2.304 meter hoogte. Aan de ene kant de eeuwige sneeuw op de toppen van het Mont Blanc-massief. Ze steken fel en oogverblindend wit, zelfs in hartje zomer, af tegen de helderblauwe lucht. Richting zuiden rollen de groene, met bloemen bezaaide hellingen van de regio Vanoise als een zee van alpenweiden naar beneden. Hier en daar schieten marmotten tussen de stenen weg, hun fluitgeluid echoënd in de stilte. Bovenop is het uitzicht magisch. Stil en overweldigend. De rust staat in schril contrast met het zwoegen naar boven van de afgelopen twee uur.
Weekend
Wie denkt dit wel aan te kunnen kan zich aanmelden voor de Gran Fondo de Col de la Loze. In Brides-les-Bains, het dorp aan de voet van de Col de la Loze, staat gedurende de maand juli een weekend lang in teken van deze Gran Fondo. Tijdens dit langeafstandsfietsevenement draait het vanzelfsprekend voornamelijk om de gelijknamige bergpas. Het blijkt een evenement voor de echte kleppers.
Het evenement wordt voorafgegaan door een klimtijdrit over een parcours van bijna zesentwintig kilometer, waarvan de laatste grofweg achttien kilometer getimed is. Vanuit Brides-les-Bains start je richting het verderop gelegen Bozel en vanaf daar slinger je richting Pralognan-la-Vanoise – als het ware om de voet van de Col de la Loze heen – het Parc national de la Vanoise binnen. Af en toe komt er een zuchtje koele wind uit het dal omhoog terwijl de vegetatie verandert hoe verder je komt: dennen en lariksen maken plaats voor open alpenweiden vol bloemen en voor je strekt zich een vallei uit, omringd door hoge bergtoppen en in de verte een gletsjer. Hoewel de tijdrit zelf een duidelijke finish heeft, lijkt de weg door het nationaal park geen eindpunt te hebben. De weg voert je naar een andere wereld waarin je één lijkt te worden met de natuur.
Gran Fondo
Na een nachtje slapen staat het hoofdnummer op het programma. De Gran Fondo Col de la Loze kent vier afstanden, die allemaal beginnen met een lokale ronde rondom het startdorp met daarin een goed lopende klim van de tweede categorie, Montée des Frasses. Deelnemers aan de kortste route hebben er bij hun doorkomst in Brides-les-Bains dan al dertig kilometers en 741 hoogtemeters opzitten, terwijl voor de andere drie afstanden dan pas het echte werk gaat beginnen.
Wie de Col de la Loze op wil fietsen via de kant die enkele weekenden later in de Tour de France van 2025 zit, ook wel ‘de makkelijke kant’ genoemd, rolt vanuit Brides-les-Bains richting Courchevel om via dat skidorp naar de top te rijden. Bij de finish hebben deze deelnemers er 46 kilometer en 2.141 hoogtemeters opzitten. De andere optie gaat vanuit Brides-les-Bains via Méribel naar de top van de bergpas. Deze kant zat ook ooit in de Tour de France en wordt bestempeld als ‘de moeilijke kant’ van de berg. Eenmaal boven hebben deze deelnemers 53 kilometer en 2.424 hoogtemeters afgelegd. De echte bikkels fietsen de zogenoemde Ultimate van 117 kilometer – zij bedwingen de Col de la Loze zelfs twee keer. Eerst vanuit Méribel en vervolgens nog eens vanuit Courchevel. Bij een angstaanjagende hoeveelheid van 4.377 hoogtemeters hebben zij hun finish bereikt.
Vrijwilligers
Het halve dorp rukt uit om als vrijwilliger te ondersteunen bij de Gran Fondo en de klimtijdrit. Zo staan er vrijwilligers klaar als klaar-over op lastige oversteekpunten. Middels een rond bordje op een stok, met aan de ene kant rood en de andere kant groen, houden ze tegemoetkomend verkeer tegen. In de afdaling van de eerste klim ligt her en der wat losliggend grind. Vriendelijke vrijwilligers manen je het tempo te verlagen. Bij de ravitaillering krijg je allerlei Franse lekkernijen aangeboden: denk aan zoete Madeleine-cakejes, hartige zoutjes en ook vleeswaren die op een borrelplank niet zouden misstaan. Er liggen gelukkig ook wat verdwaalde reepjes sportvoeding waar de Nederlandse magen over het algemeen beter op gaan. Tevens staan er twee flessen good old limonadesiroop: je kunt kiezen uit de smaken rood fruit en mint.
Een kilometer of drie onderaan de top van de col staat een vrijwilliger die enkele flessen cola op haar elektronische vouwfiets mee de berg op heeft genomen. Ze giet een scheut zwart koolzuurhoudend goud in de bidon van de strijder die dat nodig heeft, terwijl ze “Allez les champions” het dal in roept om de aankomende strijders te motiveren. Dat blijkt nodig, want de tocht is een ware slijtageslag. Van de 110 deelnemers aan de Ultimate bereikt meer dan vijftien procent de finish niet. De drie vrouwen die eerder op de dag aan de start stonden, komen wel alle drie een tweede keer boven op de meedogenloze Col de la Loze.
Tour de France
Afgelopen Tour de France toonde maar weer dat veel World Tour-renners ook zwoegend omhoog fietsen op de Col de la Loze. Nadat de bergpas in 2019 werd geasfalteerd, reden de Tour de France-renners er in 2020 voor het eerst omhoog. De sadistische routemakers van de Tour de France kunnen deze bergpas wel waarderen: ook in 2023 (etappe zeventien) en deze zomer (etappe achttien) moesten renners deze col bedwingen, beide vanuit Courchevel over de iets minder steile kant. In 2023 ging de Col de la Loze de boeken in als het moment waarop Pogačar de legendarische woorden “I’m gone, I’m dead” uitsprak – een uitspraak waar mensen hem tot op de dag van vandaag aan helpen herinneren, maar die zeer toepasselijk is vanwege het karakter van de bergpas en de slijtageslag die hij aanricht.
Meer weten over Méribel en de Col de la Loze? ga naar meribel.net
Wil je meer van dit soort artikelen lezen en altijd up-to-date blijven? Abonneer je dan op SOUL Cycling Magazine! Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws rondom wielrenfietsen? Volg ons op Instagram en Facebook. Ontdek hier meer interessante blogs vol inspiratie en tips! Wil je het gehele Soul Cycling Magazine #4 2025 bestellen klik hier!
