Mees Oostdijk
Van Rotterdamse rails naar wereldtop
Vandaag spreken we met Mees Oostdijk (25), de Rotterdamse freestyle-snowboarder die al jaren tot de Nederlandse top behoort. Als Bataleon-teamrider is hij acht maanden per jaar onderweg, met Laax als tweede thuis. Hij verdedigde afgelopen jaar zijn titel op Rock a Rail, liet de wereld zien wat mogelijk is op de legendarische rails van Red Bull Heavy Metal in Boston en blijft met zijn creatieve lijnen en relaxte stijl een inspiratie voor de nieuwe generatie. Van skimboarden aan de Nederlandse kust naar de grootste parken ter wereld: dit is het verhaal van Mees Oostdijk.
Woord en beeld Lenn Verjans
Vertel even, waar kom je vandaan en hoe ben je met snowboarden in aanraking gekomen?
“Ik ben geboren en getogen in Rotterdam. Ik was vier toen ik voor het eerst op een snowboard stond. Mijn ouders zijn allebei snowboarders, dus ik was er vroeg bij. Op mijn tiende kreeg ik m’n eerste jaarkaart voor de indoorhal in Zoetermeer, waar ik eigenlijk het grootste deel van mijn jonge jaren heb doorgebracht. We waren een groep van ongeveer vijf kids die ’s ochtends werden afgezet en ’s avonds laat weer opgehaald — en de hele dag terror schopten in en om dat gebouw. Het personeel daar háátte ons, haha.”
Kan je iets meer vertellen over je skimboard-carrière?
“Ja zeker. Ik was ooit op het Madness Festival op Ameland, waar ik voor het eerst probeerde te skimboarden. Daarna deed ik dat vaker in Rotterdam met Adrien (Raza). Uiteindelijk ben ik met hem meegereisd naar wat wedstrijden in Nederland en later ook internationaal, wat leidde tot een paar zomers van vier weken in Polen en Zweden. Superleuke tijden als jong mannetje met een fake ID. Jammer genoeg ben ik er wat minder tijd in gaan steken toen snowboarden serieuzer werd.“
Ik weet nog goed hoe jij als klein ventje bij het NK overal rondliep en zelfs meekwam naar de feestjes die er soms best wild aan toe gingen. Hoe was dat, op zo’n jonge leeftijd?
“Ik weet nog dat ik als elfjarig mannetje met De Opposites, Flinke Namen en Dio in Laax bij No Name zat, en dat die boys het over crowdsurfen hadden. Ik wist destijds oprecht niet wat dat betekende, dus vroeg ik heel onschuldig: “Wat is dat?” Nadat ze waren uitgelachen, zei Dio: “Wacht maar, dat zie je zo.” Op het eindfeest vrijdagavond, midden in het concert van De Opposites, werd de muziek stilgelegd, trok Big2 me naar voren en zei: “Dit is Mees — hier komt-ie!” Toen werd ik het publiek in gegooid en ben ik het hele nummer door de hele Riders Club gedragen. Goeie oude tijden.
Je was al lekker bezig, maar toen je die “vorm Znüni”-lijn in Laax had gereden met al die harde switch tricks, werden de sleepers ineens wakker. Hoe komt het dat jouw switch game zo sterk is?
“Ik vraag me soms af of ik niet eigenlijk goofy ben, maar toch, als puntje bij paaltje komt voelt linksvoor toch een stuk fijner. Ik ben opgegroeid in indoorhallen waar de slope ongeveer honderd meter lang is en de lift naar boven twee minuten duurt, dus het was makkelijk om bepaalde tricks vaak te proberen. Ik vond switch altijd sick omdat het moeilijker was. Ik heb het zo vaak gedaan dat je er automatisch goed in wordt.”
Kan je wat meer vertellen over een DIYX-event? En wat zijn je stand-out memories van zo’n event?
“Jazeker. DIYX ofwel Do It Yourself Xtreme is een street-snowboardevent georganiseerd door Ethan Morgan en Chris McAlpine. Samen met hun team zetten ze elk jaar een uniek evenement neer — van Innsbruck naar een verlaten kasteel met een vert ramp, tot Stockholm op de legendarische Frontline Railjam-stairs. Het eerste jaar in Innsbruck hadden we het hele Montagu Hostel voor onszelf. Vier dagen lang feesten en snowboarden op insane spots door de hoofdstad van de Europese snowboardscene. Op zaterdag zetten ze Ethan’s auto neer met een enorme ring of fire waar Sleeper (Dillon Hendricksen) een backflip doorheen deed.”
Je vliegt ondertussen al flink wat jaren naar de USA. Met wie maakte je daar in eerste instantie een connectie, en hoe belangrijk is de Minnesota-scene?
“Ja, USA is home. Mijn moeder is Amerikaans, dus ik voel me daar sowieso best thuis. Zo’n tien jaar geleden leerde ik Benny (Milam) kennen bij Rock a Rail in Den Haag — het klikte meteen. Fast forward naar 2020: samen met Max de Vries ben ik vijf weken bij Benny langsgegaan, en sindsdien ben ik elk jaar wel een paar weken in Amerika te vinden.“
Hoe beleef je de rail-jam revival in de vorm van de Red Bull Heavy Metal-events?
“It’s a dream! De jongens van Frankiebird doen dat zó goed. Detroit, St. Paul, en afgelopen winter Boston, waar 30.000 mensen de straten en daken vulden. Het is sick, want het geeft ons de kans om onze kant van snowboarden te laten zien aan het mainstream publiek in Amerika. Ze hebben meestal drie zones — van drops van gebouwen tot mega-mega DFDFD’s. Het grappige is dat DIYX en Heavy Metal zó verschillend zijn. Je merkt het cultuurverschil tussen Amerika en Europa duidelijk: waar Heavy Metal strak en volgens de regels is georganiseerd, is DIYX juist losser — alles mag en alles kan.”
Wat ging er door je heen toen je werd gekroond tot winnaar van Rock a Rail in Den Haag? Er had natuurlijk geen betere plek kunnen zijn.
“Tijdens de uitreiking werd m’n naam geroepen en vanaf dat moment werd ik besprongen door iedereen — ik kreeg een champagne shower en werd op de schouders van de homies naar het podium gedragen. Thuis, in ons mooie kikkerlandje. Ik doe veel van dit soort wedstrijden over de hele wereld, dus… om deze te winnen in Den Haag, met m’n familie erbij, was insane.”
Toen was je ook ineens een zomer in New York. Hoe was dat? Big city life.
“Ja, ik ben zó blij dat ik dat heb gedaan. Na een paar jaar in het rustige Laax te hebben gewoond was dat best een shock, maar zó fijn! Overal met de metro heen, voedsel uit elke cultuur op elke straathoek, winkels die na zessen nog open zijn. Het voelde als thuis. Ik werkte voor een watersport-camp als skimboardleraar, waar ik een paar dagen per week kids begeleidde op Coney Island en Far Rockaway. Die kids waren terror, haha, net als wij vroeger, dus het was leuk om dat eens van de andere kant te zien. Maar elke vrije dag of avond was ik te vinden in Manhattan, bij alle skate spots en plaza’s. New York is stad die nooit slaapt. Hele nachten skaten van spot naar spot — insane.”
Sinds een paar jaar zien we je steeds vaker in de Technically Doing It-video’s. Hoe belangrijk is die crew voor jou en voor snowboarden in het algemeen?
“Ik kende Luis (cuban_lu) al van toen hij met het US halfpipe-team op pad was als filmer. Een paar jaar later, bij een van de eerste TDI-trips in Innsbruck, vroeg hij me mee. Luis heeft met zijn boodschap best wat slapende honden wakker gemaakt. Ik denk dat hij een groot aandeel heeft in het feit dat bedrijven meer hun best doen om inclusief te zijn en dat het racistische stigma langzaam maar zeker vervaagt in de snowboardwereld.”
Een stapje terug in de tijd. Flink wat jaren geleden zat je bij ons in de basement-studio van de villa in Flims urenlang met je therapeut aan de telefoon. Ik keek daar destijds best van op — dat jij op zo’n jonge leeftijd je mental health al zo serieus nam. Welke processen heb je daarbij doorgemaakt?
“Ik had graag een geweldig antwoord gegeven op die vraag, maar eerlijk gezegd: ik heb inderdaad een aantal digitale sessies gehad met een therapeut, maar jammer genoeg was het niet echt een match…”
Hoe gaat het daar nu mee?
“Naja, in principe lach ik vaker dan ik huil, dus ik denk goed, haha. Maar er is altijd ruimte om aan jezelf te werken. Everyone’s a work in progress.”
Wat zijn je plannen voor deze winter?
“Zoveel mogelijk snowboarden, haha. Simpel. In december ben ik op het openingsweekend in Laax. Van daaruit direct door naar Polen voor DIYX en daarna hopelijk naar de ropes in Minnesota met kerst, en vanaf dan de sneeuw volgen.”
Misschien kun je nog iets zeggen over je set-up en tweaks aan gear?
“Mijn board is 159W. Ik rij wide boards omdat ik best grote voeten heb (US 11), dus met wide boards blijf ik zo min mogelijk hangen. Ik zet m’n bindingen op 6 / -6 en bestel m’n kleding altijd in XXL.”
En tot slot: wat betekende Bibian Mentel voor jou?
“Zij was een goede vriendin van mijn ouders, daardoor was ze een vaste aanwezigheid in mijn jeugd. Voor mij was ze niet alleen de topsporter die iedereen kent, maar een ongelooflijk lief en sterk mens. Ze liet zien dat kracht niet betekent dat je nooit valt, maar dat je je menselijkheid bewaart terwijl je weer opstaat. In elk aspect van haar leven! Het maakte niet uit hoe zwaar ze het had – en geloof me, zwaar had ze het! – ze was altijd positief, ze keek altijd vooruit, altijd met een glimlach, altijd zorgend voor andere. Nooit, maar dan ook nooit, waren haar problemen belangrijker dan de mensen om haar heen. Ze is is by far het meest inspirerende mens dat ik in m’n leven heb mogen hebben en onze wereld was een betere plek geweest als ze er nog was. Miss you big time Bieb!”
Wil je op de hoogte blijven van leuke nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook. Benieuwd naar vette blogberichten uit het SOUL Magazine? Klik hier!
