Met Shimano mee tijdens de E3 

Iedere koersliefhebber heeft de auto’s van Shimano wel eens voorbij zien flitsen. Hoewel de rol van deze neutrale service met zoveel teamwagens in koers misschien wat overbodig lijkt, ontdekte Erwin Sikkens het tegendeel. Hij nam plaats op de bijrijdersstoel tijdens voorjaarsklassieker E3 Harelbeke en beleefde de dag van z’n leven. 

In de vroege ochtend meld ik me op het parkeerterrein vlakbij de start-finishlocatie in het Belgische Harelbeke. Tussen de blauwe Shimano-auto’s en motoren maak ik kennis met de crew en in het bijzonder Hendrik Redant, mijn chauffeur voor vandaag. Zoals zovele mannen achter het stuur van wagens in koers is hij ex-coureur en in zijn geval ook voormalig ploegleider. Een prachtige vent met even prachtige verhalen van weleer, zo zou later blijken tijdens de wedstrijd. Maar voor het zover is loop ik tussen de wagens door waar de voorbereidingen in volle gang zijn. Van de wielen en blauwe Shimano-fietsen die op het dak worden geladen, tot het vullen van de laatste bidons. 

Een paar fietsen op het dak, bidons in de auto en gaan met die banaan. Waar ik als buitenstaander natuurlijk veel te simpel tegenaan kijk, want het blijkt na uitleg toch echt precisiewerk. Zo hebben de fietsen op het dak verschillende framematen, zadelhoogtes – met dropper-post voor extra flexibiliteit – en zelfs verschillende pedaalsoorten. De wielen hebben op hun beurt verschillende cassettes voor alle in het peloton aanwezige aandrijflijnen en zelfs de remschijfgrootte verschilt van 140 tot 160 millimeter. De volgorde waarop de materialen op het dak staan blijkt te zijn afgestemd op het meest plausibele koersverloop. Een vervangende fiets voor iemand als Van der Poel staat vandaag bijvoorbeeld sneller voor de grijp dan die voor mindere goden in de wedstrijd. En zo blijkt dat over ieder detail vooraf zorgvuldig wordt nagedacht. Of nee, “Niet nagedacht”, spreekt een Shimano-motard me met een knipoog tegen. “Wij denken vóór. Als je gaat nadenken ben je te laat.”  

Vroege hectiek 

Ik neem plaats op de bijrijdersstoel van Shimano-wagen 3. Auto’s 1 en 2 zullen vooraan eventuele ontsnappingen en daaropvolgende breuken voorzien van neutrale service, terwijl de derde wagen achter het peloton blijft rijden. Mijn vermoeden dat ik voornamelijk naar bumpers van andere auto’s zal moeten kijken blijkt al na tien kilometers in koers niet te kloppen. Een valpartij over de breedte van de weg breekt het peloton in tweeën. Van renners tot teamwagens – alles achter de crash staat meteen geparkeerd. Hendrik schiet daarentegen meteen in actie en als enigen rijden we samen met een jurywagen langs de chaos van de crash. Met onmogelijke snelheden vliegen we vervolgens voorbij plukjes renners door typisch Belgische dorpen en landschappen. Sommige renners zoals Van Aert herken ik wanneer we ze al toeterend inhalen. Wat op mij overkomt als pure hectiek en zelfs pure roekeloosheid, blijkt een haarfijn georkestreerde choreografie van geschreven en ongeschreven regels. In ware Dukes of Hazzard-stijl vinden we na enkele intense minuten racen aansluiting bij het voorste peloton. Wie hier nu pech heeft is op ons als neutrale service aangewezen.  

 
De timing van het aansluiten is perfect, want na dit hectische begin blijkt ook de rest van deze mini-Ronde van Vlaanderen een en al draaien en keren in typische voorjaarsstijl. Zelfs wanneer in een rustigere tussenfase het gat tussen de twee pelotons groot genoeg is en teamwagens ons tijdelijk voorbij mogen, blijft er scherpte in de Shimano-auto’s. Het klinkt in de wagen als een gesprek tussen volleerde koersanalisten; via de portofoons wordt regelmatig geanticipeerd op de huidige situatie en wat nog gaat komen. Ze blijken het dikwijls bij het rechte eind te hebben. Met iedere heuvel en kasseienstrook slaan de pelotons verder uiteen in diverse plukjes renners. Een voorjaarsklassieker in optima forma. De neutrale service rijdt zijn eigen wedstrijd in de wedstrijd en zorgt dat het constant zit waar het moet zitten.  

 
Depaneren

We naderen een nieuwe heuvelzone en de eerste renners melden zich bij gebrek aan teamwagens bij onze auto voor het afgeven van hun jasjes of een blauwe bidon. In de aanloop van beklimming La Houppe staat plots een renner van Q36.5 met een lekke achterband langs de kant van de weg. Binnen enkele seconden staan we geparkeerd en in de tussentijd heeft mecanicien Kevin het juiste achterwiel bepaald en al te pakken. Hij vliegt de auto uit en nog voor ik er erg in heb is het achterwiel vervangen. Een ferme duw en de renner vervolgt alweer zijn weg. Hoewel ik dergelijke beelden vaker zag op tv, ben ik onder de indruk van de enorme snelheid waarmee het euvel voor mijn ogen wordt verholpen.  
 
Wanneer we plekken aandoen als de Paterberg en de Oude Kwaremont breekt de echte finale los. Meer nog dan voorheen barsten groepjes renners uiteen onder het geweld van demarrages. Mathieu van der Poel zet ergens vooraan de beslissende aanval op touw terwijl wij een halve Kwaremont erachter luid toeterend geloste renners inhalen. Het is onze taak om bij de relevante renners in koers te blijven en sluiten uiteindelijk aan bij het groepje Wellens, Jorgenson, Pedersen, De Gendt, Küng en Stuyven – stuk voor stuk namen waar ik het als wielerfan warm van krijg. Op hoge snelheid volgen we de groep met verder bij ons enkel een jurywagen en een cameramotor. Terwijl ik vooral geniet van wat er om me heen gebeurt, blijven Hendrik en Kevin scherp. Mocht er nu iets gebeuren, dan is het aan onze mecanicien om binnen no-time de juiste blauwe Shimano-fiets van het dak te halen en de renner nog een kans op succes te geven. 

Dit doemscenario blijft gelukkig achterwege en wat volgt zijn prachtige en bovendien razendsnelle laatste kilometers richting de finish in Harelbeke. Mathieu van der Poel wint de E3 en niet veel later rijden ook wij onder het rode vod van de laatste kilometer door. Hoewel ik vaker bij de koers was – van pers tot VIP – had ik niet eerder zo’n toffe koerservaring. In het kielzog van renners de laatste meters van de wedstrijd meerijden voelt magisch. Wanneer we even later de auto parkeren naast de rest van de blauwe vloot heerst er een opgewekte stemming. Ook de Shimano-wedstrijd in de wedstrijd is goed verlopen. Kinderen verzamelen zich om nog wat bidons te scoren en ook rondom het podium gaat het feestje nog even door. Ik kijk op mijn beurt vol adrenaline terug op een fantastische ervaring. Ik genoot intens van de koers en vond het bijzonder met eigen ogen te zien hoe de neutrale service opereert. Waar ik voorafgaand aan de E3 wat neutraal naar deze Shimano-auto’s keek, zie ik nu hoe waardevol ze zijn. Ik zal dan ook zeker met meer waardering opkijken wanneer er weer eens zo’n blauwe auto in de koers voorbijflitst. 

Wil je meer van dit soort artikelen lezen en altijd up-to-date blijven? Abonneer je dan op SOUL Cycling Magazine! Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws rondom wielrenfietsen? Volg ons op Instagram en Facebook. Ontdek hier meer interessante blogs vol inspiratie en tips! Wil je het gehele Soul Cycling Magazine #2 2025 bestellen klik hier!