Mountainbiken in Flachau
Flachau re-visited
Hé, dit dorpje komt me bekend voor, denk ik. Hoewel veel van de Oostenrijkse dorpjes op elkaar lijken, zijn er toch altijd bepaalde zaken die eruit springen, zoals hier de nette doorgaande weg door het dorp en de ligging van de hotels aan de kleine stroom erachter. Wanneer onze GPS aangeeft dat we er zijn, staan we stil voor een hypermodern hotel met de grote betonnen opbouw waarvan ik zeker weet dat ik daar nog nooit eerder ben geweest. Vreemd, ik zou toch zweren dat…
Flachau ligt in het hart van het Salzburgerland en is in de winter onderdeel van de Ski Amadé-regio. Hoewel ons hotel er met kop en schouders bovenuit steekt, staat het gehele dorp bekend als vrij modern. Er zijn veel hotels, restaurants en shops te vinden. Hoewel het dorp zelf op ‘slechts’ 927 meter hoogte ligt, word je er omringd door toppen die net geen 2000 meter aantikken. Leuk weetje: het is het geboortedorp van Hermann Maier, een van de meest succesvolle alpine skiërs aller tijden.
Het skiën is ook hetgeen waarvan veel mensen de naam zullen herkennen. Doordat het dorp direct aan de Oostenrijkse A10 ligt, hoef je geen smalle bergweggetjes of passen over te steken om er te komen: dit maakt het een ideaal dorp voor de wintersport. Tel hierbij de brede en toegankelijke pistes en de beruchte/befaamde après-skibar Hofstadl op en je hebt alle ingrediënten voor een Hollandse skivakantie. Maar daar zijn we hier nu niet voor.
Dips en Drops
We worden welkom geheten door Hans, de jonge eigenaar van hotel Dips en Drops, zoals het hotel na de complete make-over is gedoopt. Want na wat navragen blijkt dit inderdaad hetzelfde hotel te zijn als waar we jaren geleden eerder al te gast waren. Maar behalve de locatie en gastvrijheid is daarvan maar weinig herkenbaars overgebleven.
Hans is zelf ook fanatiek mountainbiker en heeft zijn droom om een ‘hub’ neer te zetten waargemaakt. Het hotel, dat sinds 1996 door zijn familie is overgenomen onder de naam Tauernhof, staat direct bekend als sporthotel in zowel de zomer als winter.
Hans’ droom komt eind vorig jaar tot leven in de vorm van deze nieuwe plek. Een ruime, opengewerkte ruimte die gepassioneerde skiërs en bikers samenbrengt in een unieke atmosfeer. Met alles wat je daar nodig hebt, zoals een zeer royale en moderne bikestorage, een in-house bikeshop met gear en verhuurbikes, een restaurant met uitgebreide kaart maar ook de mogelijkheid om zelf te koken, een wellness (met dip in de rivier) en een gigantische gym.
En de lijst gaat door, in de moderne kamers met meer knopjes dan wij hebben kunnen uitvinden waarvoor ze dienen, een bedieningsrobot en een heuse VR-ruimte. Oh ja, en met je vieze bike gewoon door de lobby en het restaurant fietsen is ook geen enkel probleem.
Anders dan sommige andere Oostenrijkse regio’s heeft Flachau het mountainbiken en e-biken al snel omarmd. Denk aan het aanleggen van flowtrails, het toestaan van mountainbikes op bepaalde wandelpaden, het aanleggen van (e-bike)routes en de Stoneman Taurista. Ook worden e-bikes welkom geheten met een netwerk aan oplaadpunten en zelfs een speciale klimroute met een haalbare maar uitdagende hellingsgraad. Nabij ons hotel ligt dan nog het Wagrain bikepark en het bikepark van Schladming, dus vervelen hoef je je hier niet.
Bekend terrein
We starten onze eerste dag met gids Jonas, die door het restaurant aan komt fietsen en bij ons aansluit voor een kop koffie. Hij pakt de kaart erbij en legt ons de mogelijkheden in de omgeving voor. We tikken onze koffie weg en halen onze bikes uit de fraaie stallingsruimte, waar ruimte is voor 200 bikes en het ook vol staat met een grote vloot huurfietsen.
We rijden het hotel uit en slechts een paar minuten later heeft Jonas ons weggeleid van het dorp. We rijden een mix van trails, karrenpaden en gravelstroken omhoog. Wanneer we uiteindelijk het bos uitkomen, rijden we omhoog naar een groot kruis op de berg, wat mij wederom zeer bekend voorkomt. Dat klopt ook, het is een bekend stukje van de eerdergenoemde Stoneman Taurista, waarvan we vervolgens nog een stuk rijden.
Stoneman’s zijn vaste mountainbikeroutes in de Alpen die je als persoonlijke uitdaging rijdt. De route ligt volledig vast, inclusief checkpoints onderweg, maar je bepaalt zelf wanneer je start en in hoeveel dagen je hem aflegt.
De trail is iets meer uitgesleten sinds ons laatste bezoek, maar duidelijk herkenbaar. We rijden de route deels weer terug voordat Jonas ons via een andere trail weer terugstuurt. Deze is snel te rijden en ligt bezaaid met wortels en stenen, maar niks wat te heftig is om met plezier te rijden. Voor we het weten staan we ineens weer in het dorp, waar we aanschuiven voor een lekkere lunch op het terras.
Rode lippen
Met een aangevulde energievoorraad melden we ons wederom bij Jonas, die voor de middag wat meer uitdaging in gedachten heeft. We rijden opnieuw het dorp uit en verruilen het asfalt direct voor trails. Echter worden we al heel snel afgeleid door de donkerblauwe bolletjes naast de trails, het hangt er ramvol met bosbessen. Hoewel we onze lunch nog maar net achter de kiezen hebben, is er nog wel ruimte voor een toetje. We leggen de bikes aan de kant en duiken de bosjes in om de bessen te plukken.
Met rode lippen vervolgen we onze trail, die van ontspannen ineens flink steil wordt. Het zijn continue secties die steil omhoog lopen om vervolgens weer een stuk vlakker te worden, alsof Moeder Natuur ons de ruimte geeft even uit te puffen alvorens we weer omhoog moeten stampen.
We stoppen steeds op de plateaus om elkaar aan te moedigen om zo hoog mogelijk te komen, wat soms wel en soms niet lukt. De ondergrond bestaat uit bosgrond met stenen en wortels, welke in principe genoeg grip geven, maar de hellingsgraad maakt het ons absoluut lastig.
Dit blijft nog een behoorlijk stuk doorgaan, tot we uiteindelijk bij een restaurantje op de alm uitkomen. Vanaf hier is er minder bos en rijden we over een gravelweg naar de top, Jonas geeft aan dat de trails hier omhoog rijden geen doen is.
Wanneer we uiteindelijk op de top staan, hebben we twee keuzes: of omlaag terug naar het hotel, of een toffe afdaling doen die in een ander dal uitkomt, wat wel inhoudt dat we dan weer terug omhoog moeten fietsen naar de top. Maar, zegt Jonas, gelukkig wel over een gravelweg. We hebben nog voldoende energie en kiezen voor het laatste.
De trail is grof, wat meer uitgesleten dan we zouden willen maar desalniettemin erg leuk, met veel rijlijnen waardoor continu ruimte is om de leiding over te nemen. Veel te snel staan we alweer onderaan en begint de lange klim de vallei uit. De omgeving is mooi bosrijk en samen met de inspanning wordt het bijna een momentje van rust.
Eenmaal weer boven rijden we stukken van de trail die we eerder omhoog reden weer omlaag, wat erg tof is. Door het element van herkenning durven we net iets harder omlaag te rijden. We rijden ook nieuwe secties, eentje waarvan er zeer veel rijlijnen door het bos liggen, die volgens Jonas allemaal bij elkaar uitkomen, het maakt dus niet uit wat je kiest.
De hoge mate van erosie, de vele wortels en stenen zorgen ervoor dat de concentratie hoog is. Onderaan komen we uit bij de eerdergenoemde plateaus, die afdalend heel tof zijn om te rijden.
Een gids voor je eerste dag hier is trouwens geen luxe om een idee te krijgen van het gebied en het hotel biedt dagelijks begeleide tours aan.
Eenmaal weer bij het hotel laat Jonas ons de moderne afspuitplek zien, waar we onze fietsen ontdoen van de opgebouwde aarde, alvorens het tijd is voor een biertje, wat wordt aangeboden door de huisrobot. Dit voelt echt heel futuristisch en een tikkie overdreven aan, onder andere omdat de robot nog niet helemaal thuis is in het hotel. Zo brengt hij drankjes naar de verkeerde tafel toe en heeft hij zichtbaar moeite met de weg te vinden. Maar hij is wel erg schattig.
Luxe
We hebben nog tijd en besluiten het hotel verder te verkennen. Het is bijzonder opgezet met hier en daar huiskamerachtige hoekjes vol designmeubilair waar je een boek kunt lezen of wat kunt werken.
Ook treffen we een keuken waar je zelf een maaltje kunt klaarmaken. Bovenin bevindt zich een gigantische sportschool met fraaie moderne machines en een mooi uitzicht op de omringende bergen. We duiken echter de wellness in, een mooie en luxe ruimte onderin het hotel. We proberen wat verschillende sauna’s en om af te koelen kun je het hotel uitlopen en direct in de steenkoude beek springen.
99 jumps
De volgende dag starten we met een stukje autorijden naar het nabijgelegen bikepark van Schladming. Kwamen we de vorige dag eigenlijk niemand tegen en reden we enkel over natuurlijke trails, zo zoeken we het vandaag compleet anders op. We parkeren op de drukke parking van het dorp, nabij de centrale gondel. Op de parking zien we vele busjes met mountainbikers die zich uitdossen voor een dagje knallen over de trails, terwijl de vroege vogels al slippend over de parking de berg af komen rollen. Het park bestaat uit twee delen, de Planai en de Reiteralm, welke middels een fietspad of speciale shuttlebus met elkaar verbonden zijn. Hoewel ze verbonden zijn en met hetzelfde ticket te rijden, raadt Jonas ons aan er één uit te kiezen en daar de dag door te brengen, vanwege de vele trails die ze bieden. Klinkt goed, en we kiezen voor Schladming. We halen onze dagkaarten en stappen in de Planai Seilbahn, de grote gondel die ons van 745 meter naar 1906 meter brengt. Volgens ons kaartje liggen er 14 trails over 42 kilometer, uiteenlopend van superflowy tot zeer technisch tot mega airtime.
We starten met een warming-up op de Peak Flowline die ruim acht kilometer lang is en terugvoert naar het middelstation. De route is zeer fraai aangelegd en kronkelt als een slang door het landschap. De trailbouwers hebben hun best gedaan om deze baan voor alle niveaus leuk te maken, waar voor de beginner de rollers toegankelijk zijn, kunnen de meer ervaren rijders deze gebruiken om te springen. Het meest uitdagend is misschien wel de lengte, door het relatief vlakkere karakter van de baan is het hard werken om snelheid en flow te behouden om zoveel mogelijk te kunnen springen. En bij het middenstation blijkt dat we de baan nog door kunnen rijden naar het dal, met nog eens 7,4 kilometer flow. We willen alles zien en pakken ook dit deel van het park mee. Onderaan zijn we het eens, als je deze baan als beginner of familie rijdt, heb je aan twee rondjes meer dan genoeg.
We stappen weer in de gondel omhoog en kiezen nu de rood gemarkeerde Rookie Downhill-baan. Dit is een toegankelijke versie van een DH-parcours met alle elementen zoals grove wortelsecties, drops en bochten, maar dan toegankelijker dan een zwarte DH-track. Die er trouwens ook ligt, onder de naam Pro Downhill.Zo kun je een beetje verkennen en kijken of je al klaar bent voor het grotere werk. De zwarte baan is duidelijk steviger met grotere sprongen en ruwere ondergronden.Alle trails komen uiteindelijk weer uit bij het middenstation, waar je kunt wisselen van trail (kleur). Hier lopen de trails wat meer door elkaar, waardoor je ook halverwege kunt wisselen van trail. Alle trails zijn mooi aangelegd en duidelijk goed onderhouden. Verwacht geen natuurlijke trails, het is een echt bikepark pur sang. Van wat we van Jonas hebben begrepen is de Reiteralm wel iets natuurlijker.
Negenennegentig
Waar wij het meest nieuwsgierig naar zijn, is de 99 jumps-lijn. Deze zwart gemarkeerde trail ligt, zoals de naam al doet vermoeden, vol met jumps. Echt alle soorten en maten, van linkse hips tot transfers tot step-ups tot lilypads.
Hoewel de trail zwart is gemarkeerd, zijn niet alle sprongen gaps, maar de snelheid waarmee gereden moet worden maakt het minder geschikt voor lichtgevorderde rijders. Wij reden niet eerder een trail die eigenlijk enkel uit sprongen bestaat en na twee rondjes hebben we de snelheid goed genoeg door om de trail vloeiend te rijden, wat echt een te gek gevoel is.
Vaak is er keuze uit een grotere of kleinere versie op de schans, of een tafel versus een gap. We zijn niet meer de jongste dus stoppen zelfs af en toe om even op adem te komen, het continu pompen en trekken aan onze bikes is zwaar, al zou je dat op het eerste gezicht niet zeggen.
De trail heeft aan het einde zelfs nog een afsplitsing naar de Monster jumpline, met sprongen die onze pet te boven gaan. De lokale jeugd, gekleed in joggingsbroek en fullfacehelm, heeft hier geen enkele moeite mee en vliegt indrukwekkend whippend over de schansen heen. Goedkeurend knikken we, maar wagen ons hier niet aan. Ondanks de inspanningen melken we de dag uit tot de lift sluit, om in de zon een ijskoud biertje te drinken als afsluiter. Onderweg terug in de auto twijfelen we of we direct aan tafel gaan of eerst nog even de wellness induiken. Keuzes…
Wij verbleven bij
Dips&Drops****S, Flachau
dips-drops.com
Een andere optie is
Alpines Gourmet Hotel Montara**, Flachau**
montanara.com
Meer info over de regio vind je op:
flachau.com
salzburgersportwelt.com
Alle Mountainbike Holidays bestemmingen vind je op:
signature-trails.com
bike-holidays.com
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Bezoek de webshop van Soul voor meer nieuwtjes! Wil je meer lezen van Up/Down? Word abonnee!
