Mountainbiken in Graubünden
Grüezi Graubünden – een Alpien familieavontuur op twee wielen
Met twee kinderen op de achterbank en vier mountainbikes op het dak voelt een trip naar de Alpen al snel als een compromis. Minder rijden, meer rekening houden met elkaar en vooral hopen dat iedereen het naar zijn zin heeft. Maar wat als je een bestemming vindt waar dat helemaal niet hoeft? Waar technische trails, flowlines en familieactiviteiten moeiteloos samenkomen? Mountainbiken in Graubünden blijkt verrassend goed te werken voor het hele gezin.
We starten onze reis in Davos Klosters, gelegen in het Zwitserse Graubünden. Het gebied bestaat, zoals de naam al doet vermoeden, uit twee dorpen met elk een eigen karakter. Davos ligt wat hoger en doet wat stadser aan, terwijl Klosters wat chiquer en kleiner oogt. De reden dat deze twee dorpen in één adem genoemd worden, is de wintersport: in de winter vormen de gebieden rondom deze dorpen een groot skigebied.
Toerisme is in Davos al vele jaren bekend. Het begint in de 19e eeuw als kuuroord voor tuberculosepatiënten, die zich beter voelen door de frisse berglucht. Dit brengt luxe sanatoria, internationale bezoekers en uiteraard de infrastructuur van hotels en treinverbindingen met zich mee. Begin 20e eeuw komt daar de wintersport bij en vandaag de dag is het een moderne, sportieve stad en congresbestemming, denk aan het World Economic Forum.
Klosters blijft langer een traditioneel bergdorp, wat in de 20e eeuw een aantal ‘royals’ zoals Prince Charles aantrekt.
Davos is er al vroeg bij om mountainbikes te verwelkomen en veel van de bestaande wandelpaden ook toegankelijk te maken. Routes worden bewegwijzerd en een aantal liften wordt omgebouwd zodat de bikes mee omhoog kunnen. Het gebied heeft nu meer dan 700 kilometer aan routes in de regio, met bekende plekken zoals het bikepark bij de Jakobshorn, de lange alpine routes van Parsenn en de wat meer toegankelijke trails van Madrisa. Daarmee is mountainbiken in Graubünden hier direct goed zichtbaar: van technische trails tot routes die ook voor gezinnen toegankelijk zijn.
Wanneer we de snelweg verruilen voor de N-wegen, worden we aangehouden door de politie. De agent met snor vraagt om mijn papieren en vertelt na controle dat het in Zwitserland verplicht is om ook overdag met je lampen aan te rijden. Dat weten we niet en komt ons op een boete van 60 euro te staan. Maar, zegt meneer agent met een blik op onze slapende kinderen achterin: ‘Als u belooft straks voor de kinderen een ijsje te kopen, dan geef ik u geen boete.’
Bij onze aankomst valt direct op hoe modern Davos is. Strak aangelegd asfalt, veel moderne winkels en strak ontworpen gebouwen – niet wat je direct verwacht van een dorp op 1560 meter hoogte.
Na het inchecken melden we ons in fietskleding bij Heino, onze gids. Heino is een vlotte en relaxte kerel die meteen contact maakt met de kids, iets wat superbelangrijk is. Vanaf zijn shop fietsen we een klein stukje naar de gondel, die om de paar minuten naar boven gaat.
Ongeveer 400 meter hoger stappen we uit. Daar is de mogelijkheid om verder omhoog te gaan naar de Jakobshorn. Heino wil echter eerst zien hoe wij op de fiets zitten en we starten met een afdaling over de Chügalibahn, een blauw gemarkeerde trail met veel bochten en wat kleine features, perfect om op te warmen.
De ondergrond is niet strak aangelegd, maar juist wat ruwer en steenachtig. Onderaan gaat de blauwe trail over in een groene en slingert een flowy baantje ons terug naar de gondel. Wij zijn warm.
We pakken opnieuw de gondel en stappen nu over op de volgende, die ons naar de Jakobshorn op 2590 meter brengt. Een prachtig uitzicht wacht op ons en de kids rennen direct naar de nog aanwezige sneeuw, in juli, om elkaar – en uiteindelijk ook ons – met sneeuwballen te bekogelen.
Nadat het gevecht klaar is, vertelt Heino ons wat over de komende route: we gaan een deel van de Alps Epic Trail Davos rijden. Een rood gemarkeerde trail die volledig natuurlijk is en ons ongeveer 800 meter lager afzet.
Deze trail vraagt meer inzet dan de blauwe variant, ook omdat het terrein continu op en neer loopt over een technische ondergrond. De gids maakt het leuk met de kids en geeft hier en daar tips, waardoor ze ook de lastigere secties goed doorkomen. De uitzichten zijn prachtig en de felle kleuren van de almen maken het een genot om te rijden. Mountainbiken in Graubünden laat hier goed zien hoe afwisselend het terrein kan zijn.
Eenmaal onderin verruilen we de trail voor asfalt en rollen we terug naar Davos.
Heino kent een goede lunchplek net buiten het dorp. Het heeft een Berlijnse vibe, met burgers, een klimpark, een kleine pumptrack en een aantal dirtjump-lijnen.
Dag 1 – Parsenn, technische trails en wakeboarden
Daarna pakken we de Parsennbahn-funiculaire omhoog, waarbij we halverwege overstappen naar nog een funiculaire richting de Weissfluhjoch op 2685 meter. Hier verandert het landschap volledig: geen bloemen of weides, maar grauw gesteente.
We starten op de Hauptertälli-Felsenweg, een blauw gemarkeerde trail. De trail begint steil over een piste met veel bochten om de snelheid te controleren. De losse ondergrond en extra exposure maken het spannender voor de kinderen, maar ze houden zich goed staande.
Daarna volgt een traverse waarbij het pad breder wordt en licht afloopt, waardoor je ontspannen kunt rollen en van het uitzicht geniet. De mogelijke aanwezigheid van steenbokken zorgt ervoor dat we onze aandacht moeten verdelen tussen de trail en de omgeving.
Vervolgens gaan we weer aan de bak op de Panoramatrail, een rood gemarkeerde lijn die continu omhoog en omlaag loopt. Dat vraagt om goed timen tussen remmen en aanzetten. De exposure blijft aanwezig en zorgt voor extra spanning. Uiteindelijk brengt de trail ons terug bij het middenstation, waar we stoppen voor een late lunch.
Na de lunch is het tijd voor de laatste afdaling. De kids zitten erdoorheen en kiezen voor de funiculaire omlaag, terwijl Heino mij nog twee trails laat zien.
We starten met de rode Dorfberg Trail, een semi-flowende lijn met natuurlijk ogende features. Als afsluiter rijden we de Meierhoftäli Trail, een zwart gemarkeerde afdaling. Hier komt alles samen: geen overdreven bikeparkfeatures, maar wel hard werken over een grove ondergrond, met krappe bochten en steile secties.
Beneden is het duidelijk dat iedereen moe is. Na het bedanken van Heino is het tijd voor ijs en… wakeboarden.
Het kleine meer heeft een kabel waaraan je heen en weer kunt boarden, inclusief obstakels. In wetsuits en na een korte uitleg staan we al snel in het water. We boeken 60 minuten, ruim genoeg om kennis te maken met de sport.
De instructeur past de snelheid aan zodat iedereen kan instappen. Perfect om af te koelen na een warme dag op de trails. Intens is het wel, dus overdrijf het niet als je de volgende dag nog wat kracht in je onderarmen wilt hebben.
Dag 2 – Bergkammen, mistflarden en… koeien
De volgende dag nemen de kids de ochtend vrij om uit te slapen en uitgebreid te ontbijten. Suus en ik hebben een alpine route in gedachten net boven Davos. Hoewel het in het dal grijs oogt, denken we dat daarboven de zon door kan breken.
We pakken de lift omhoog naar de Jakobshorn en volgen vanaf daar een prachtige route over de bergkam.
Technisch wordt het nergens extreem, maar de afgronden links en rechts zorgen voor constante spanning. De trail voert licht stijgend omhoog en biedt mooie uitzichten, al nemen we daar vooral de tijd voor wanneer we even stilstaan. Heino gaf al aan dat de exposure hier flink is, dus dit blijkt geen trail om met de kids te rijden.
Verderop raken we steeds verder verwijderd van de bewoonde wereld. Mistflarden trekken over de kam en geven het landschap een rauwe sfeer. Bovenin is het kaal en ruig, maar hoe lager we komen, hoe meer kleur terugkeert.
Tot we ineens een kudde koeien op de trail tegenkomen. Met de fiets aan de hand banen we ons een weg door de groep, waarna we weer verder kunnen.
Langzaam maakt het open terrein plaats voor bos en rollen we het dorp weer in. De kids staan klaar en we pakken nog een paar keer de lager gelegen, speelsere trails mee.
Daarna schuiven we opnieuw aan bij dezelfde lunchplek als gisteren, dit keer met een duidelijk doel: het klimpark.
Voor wie het niet kent: dit zijn klim- en klauterparken tussen de bomen. Met een gordel en gezekerd systeem beweeg je van platform naar platform. Je klikt jezelf aan het begin vast en pas aan het einde weer los, waardoor de kids zelfstandig kunnen klimmen.
De routes variëren van eenvoudig tot uitdagend. Hoogtepunt is de ‘dodensprong’: een toren van zo’n 20 meter hoog. Boven aangekomen koppel je over op een katrol en spring je naar beneden, waarna je gecontroleerd wordt afgeremd.
Dag 3 – Klosters en Lenzerheide
De dag begint met boogschieten, wat uiteindelijk een van de hoogtepunten van de trip blijkt. Net buiten Davos melden we ons bij een klein restaurantje, waar we instructies, een scorekaart en onze uitrusting krijgen. Daarna zoeken we zelf onze weg.
Het concept is een mix tussen golf en boogschieten. Verspreid door het bos staan doelen opgesteld waar je op mikt. Hoe beter je raakt, hoe meer punten. Voor de kids is er een kortere variant.
Na elke poging noteer je de score en loop je door naar de volgende ‘hole’. Simpel, maar verrassend vermakelijk. Als het aan de kids ligt, blijven we hier de hele dag.
Na een korte rit komen we aan bij de Gotschna Freeride-route in Klosters. Eén trail, maar met alles erop en eraan: kombochten, sprongen, drops en diverse features. Geïnspireerd op de A-Line in Whistler, maar toegankelijk gehouden doordat alles te rollen is.
Ook zijn er hier en daar kleine varianten, wat het geheel afwisselend houdt. De gondel rijdt niet continu, dus soms is het even wachten, maar dat hoort erbij. De rest van de dag brengen we hierdoor.
Later rijden we door naar Lenzerheide. De volgende ochtend staat daar een gids klaar om ons technisch verder te helpen. Met kinderen blijkt dat een waardevolle toevoeging.
Op de flowtrails krijgen ze tips over houding en kijken, waarna we doorgaan naar sprongen. Met wat uitleg en herhaling pakken ze de tafels steeds beter.
Het bikepark is overzichtelijk opgebouwd en goed onderhouden, waardoor elk niveau hier uit de voeten kan. We rijden verschillende lijnen en nemen de tijd om features te bekijken voordat we ze rijden. Dat kost tijd, maar levert vertrouwen op.
Na de lunch trekken donkere wolken binnen en besluiten we het hierbij te laten. Toch pak ik nog snel een laatste lift voor een natuurlijke trail richting het hotel.
Na het bikepark voelt het goed om weer op een ruwe lijn te rijden, vol stenen en wortels. Het vraagt concentratie, zeker wanneer de motregen overgaat in een stevige bui en de ondergrond spekglad wordt. Drijfnat kom ik beneden aan, waar de rest me lachend opwacht.
Niet ver van Lenzerheide ligt een trainingscentrum voor biatlon. Hier bieden ze een zomerse variant aan voor families. Zonder verwachtingen stappen we erin, maar het blijkt verrassend leuk.
Via estafettes worden we moe gemaakt voordat we moeten schieten, wat het ineens een stuk lastiger maakt. De kids blijken opvallend scherp.
De volgende ochtend zit de trip erop. Niet voordat we nog de zipline en rodelbaan hebben gedaan. Als blijkt dat de kids dat prima zelfstandig kunnen, blijven Suus en ik beneden met een kop koffie om ze aan te moedigen.
Het is maar hard werken, zo’n familievakantie…
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Bezoek de webshop van Soul voor meer nieuwtjes! Wil je meer lezen van Up/Down? Word abonnee!
