OASE VAN TRAILS TUSSEN EINDELOOS GRAVEL
Travel – Isaberg Mountain Resort
Het is halverwege de jaren negentig en met ons gezin gaan we nu op vakantie richting Zweden. Op de Ford Escort ging een skikoffer van het grootste formaat en achter onze stationwagen hing een klein caravannetje, op de dissel twee mountainbikes. Eén splinternieuwe, knalrode Cannondale van mijn broer, en een merkloze voor mij. Volgepakt trekken we een paar weken richting het hoge noorden. We rijden honderden kilometers door gigantische dennenbossen, regelmatig onverhard. Zo nu en dan lopen er rendieren over de weg. Als het kan ma- ken we gebruik van het ‘allemansrätten’, het recht om vrij te kamperen in de Zweedse natuur.
Tekst: Juul van Loon
Foto’s: Merlijn Spenkelink
Mijn broer pakt zo nu en dan zijn mountainbike om een stuk te gravelen, een woord dat toen nog niet bestond, maar bij mij heeft het fietsvirus nog niet echt toegesla- gen. Eén keer vraagt hij me mee en de missie is duidelijk: die hoge heuvel daar in de verte. Het blijkt een kleine skipiste. Met mijn tong op mijn stuur en de ketting op het 22-voorblad van het triple-crankstel, bereik ik ruim na mijn broer de top, amper 200 meter hoog. Met een prachtig uitzicht op de achtergrond maken we foto’s met de spiegelreflexcamera die hij omhoog heeft gezeuld. Het is het prille begin van de uit de hand gelopen hobby die het fietsen nu voor me is.
Dertig jaar later denk ik terug aan deze vakantie, als we via de Øresundbrug Zweden binnenrijden op weg naar het Isaberg Mountain Resort. Het duurt niet lang of het karakteristieke landschap is zichtbaar. De route door de zuidelijke provincie Småland gaat amper over
snelwegen: we doorkruisen sporadisch een dorpje met rode huisjes, langs de weg staan de typische van binnen geel gekleurde verkeersborden. Een- maal op de bestemming aangekomen raak ik even in de war. De gelijkenis tussen Isaberg en dat van wat ik me nog herinner van de skipiste die ik toen met mijn broer beklom is zo groot, dat ik even denk dat het dezelfde is.
In het land waar sommige doorgaande wegen zelfs onverhard zijn, kun je je hart ophalen
aan oneindige kilometers glooiend gravel. Maar Zweden biedt meer. In de provincie Småland ontdekken we het Isaberg Mountain Resort. Dit kleine skigebied is de laatste jaren veranderd in een oase van trails. Met weemoed denk ik terug aan de dagen van welleer…
EEN JUMPTRACK EN PUMPTRACK VERRADEN DAT HIER MEER GAANDE IS DAN ALLEEN WAT SKIËN IN DE WINTER
ONMOGELIJK
Dat kan niet. En al was het dezelfde berg ge- weest dan had hij er nu totaal anders uitgezien. De Isaberg, een top van 309 meter hoog nabij het plaatsje Hestra, heeft de laatste jaren een grote metamorfose ondergaan. We verblijven in een splinternieuwe appartement in een van de twee gigantische chalets aan de voet. Die zijn omringd door allemaal kleine huisjes, ook vakantieverblij- ven. Ernaast is een camperplek, aan het nabijge- legen meer is nog een camping. Een jumptrack en pumptrack verraden dat hier meer gaande is dan alleen wat skiën in de winter. Fietsen, en dan met name downhillen, is hier een business geworden
die de afgelopen jaren de wintersport voorbij is gegaan. De winst die de stichting die het gebied exploiteert boekt wordt allemaal weer geïnvesteerd, waaronder in het personeel. Patrik Leiderth is een van de twee trail- builders die Isaberg fulltime in dienst heeft. Zijn collega is verantwoordelijk voor het onderhoud en aanleg van de reguliere mtb-routes, Patrik is van de afdeling downhill.
OFFROAD
“Het is begonnen toen we hier tien jaar geleden het nationale kampioenschap enduro hier hebben georgani- seerd”, vertelt Patrik, vlak voordat we het bikepark voor het eerst gaan ontdekken. “Daarna is het in een stroom- versnelling geraakt. We zijn nu de mountainbike-hotspot van Zweden. Dit jaar zijn alle tien nationale kampioen- schappen offroad hier. Van shortrace tot gravel. We- reldkampioen Jenny Risveds is hier Zweeds kampioen cross-country geworden en over anderhalve week orga- niseren we wederom het enduro-kampioenschap.”
We zijn inmiddels in het naseizoen aanbeland en dat be- tekent dat op doordeweekse dagen de lift naar de top van Isaberg dicht is. En laat het nou donderdag zijn… Dus fietsen we deze ochtend zelf omhoog. Gelukkig zijn we niet vies van wat klimwerk, al kijken we wel met een schuin oog naar de ebike waar Patrik ons op begeleidt.
splitsing: of een omweg via asfalt omhoog, of via de ‘Big Foot Climb’. De laatste is speciaal voor e-bikes aangelegd, vertelt Patrik enthousiast. “Maar jullie komen zonder motor ook wel boven”. Oké, hij heeft gelijk, maar dat ik ook aan mijn technische skills bergop zou werken én in de buurt kom van mijn maximale hartslag, dat had ik voor deze reis niet gedacht. Het is een uitda- gend pad. Steil omhoog, maar inderdaad te fietsen, al ontkomen we niet aan een paar voetjes aan de grond.
Boven is het tijd voor de Albatrossen-trail. Die laat zich van boven tot beneden samenvatten in één woord: flow. Geen lastige hindernissen, maar heerlijke bochten en wat jumps en voor we het weten zijn we met Patrick alweer op weg voor de derde beklimming van Isaberg. Nu rijden we niet helemaal naar de top, maar trappen we via goed te rijden switchbacks tot halverwege. “Dit was onderdeel van het nationale xc-kampioenschap”, geeft Patrik aan. “Dáár gaan we zo naar beneden.” Hij wijst op een pad met meerdere geulen en flink wat stenen. Dit gedeelte heeft een meer natuurlijk karakter, zo lijkt het.
KANELBULLAR
Het eerste gedeelte dan. Want als we ons naar be- neden hebben gestort over een listige trail komen we uit op het meest ‘kunstmatige’ stuk van het bikepark. Het xc-rondje gaat door het spiksplin- ternieuwe FreestylePark, waar je naar hartelust kunt oefenen met drops, jumps en bochtenwerk. We laten die optie nu even schieten. Met een och- tendje trails rijden in de benen is het tijd om even bij te komen. En ook dat kan uitstekend op Isaberg Mountain Resort. Wij hebben maar één missie: een echte Zweedse kanelbullar proeven. Die stelt niet teleur en zorgt in combinatie met wat pannenkoeken voor hernieuwde energie. Travel Helemaal als hij ons de eerste keer omhoog leidt via een shortcut, rechtstreeks de skipiste op.
Op de top krijgen we een korte uitleg van de lijnen op Isaberg: één zwarte en een wirwar aan groene, blauwe en rode. We beginnen met Pelikanen, de meest toegankelijke, en de eerste trail die ooit is aangelegd. “Let’s go”, zegt Patrik en voor we het goed en wel in de gaten hebben schiet hij onder de startpoort door. Terwijl Patrik naar beneden zoeft neem ik de tijd om te aarden.
Het miezert. Dat zorgt op de zandgrond in het bos waar de Pelikanen ons doorheen leidt juist voor veel grip. Een flowy trail schiet onder de banden door. Een paar niet al te gekke table jumps, goed lopende bochten: het is meteen genieten gebla- zen. Richting het meer open stuk van de piste wordt het technisch ook wat uitdagender, met krapper draai- en keerwerk, wat brede north- shores en gladdere rotspassages. Daarna gaat de snelheid weer omhoog voor het laatste stuk waar duidelijk net onderhoud is gepleegd en gepleegd wordt.
Patrik steekt zijn hand omhoog, maar een stopbord en de grote graafmachines maken ook al duidelijk: hier kunnen we niet verder en we dalen een klein stukje af over de skipiste. Oké, deze eerste trail was niet super- lang (we zijn immers niet in de Alpen), maar wel heel leuk en het smaakt naar meer. “We zullen nu op een leukere manier naar boven rijden”, zegt Patrik, als we met wat zelfmedelijden onder de stilstaande skilift doortrappen.
Het brede gravelpad veranderd in een singletrack die redelijk vlak langs de berg loopt. Na een paar goed te rijden wortelpassages staan we voor een
HET MIEZERT. DAT ZORGT OP DE ZANDGROND IN HET BOS WAAR DE PELIKANEN ONS DOORHEEN LEIDT JUIST VOOR VEEL GRIP
Toch nemen we een wijs besluit: de enduro- bike ruilen we in voor een e-bike. We komen anders tijd te kort om alle paden van het park te ontdekken. We gaan nu zonder gids op pad.
We nemen een variant van de Pelikanen-trail, die begint met een passage over een giganti- sche rots, waar je vanaf kunt rijden, maar ook kunt springen. Daarna gaat het weer met hoge snelheid omhoog, over de xc-route. We nemen een korte traverse richting een andere kant van het park. Het is landschappelijk het mooi- ste gedeelte van het bikepark: we kijken kilo- meters ver weg over bos, bos, bos en heuvels, heuvels, heuvels. De afdaling is ook van een onverwachte schoonheid. Door een donker bos slingert het pad naar beneden; een wor- teltapijt doorkruist een tapijt van knalgroen mos.
Travel Wat ik ook niet wil missen: het e-bikepad om- hoog rijden met de fiets waarvoor het aange- legd is. Dat gaat een stuk makkelijker dan de
eerste keer. En nog steeds oefen ik mijn skills in technisch klimmen. Het is tijd om nog wat meer uitdagende passages te pakken. Zo heeft de Albatrossen een rode aftakking die we nog niet eerder hadden gespot. Gespannen lintjes verraden dat hier over een week ook om de Zweedse titel gestreden wordt. Dit gedeelte heeft meerdere lijnen tussen en over rotsen heen. Het heeft een blinde entree, maar na een korte stop rijden we allebei soepel naar beneden.
Na een uur of drie hebben we vrijwel alle lijnen wel een keer gehad. Maar genoeg heb ik er ze- ker nog niet van. Ik ‘trap’ de accu van mijn e-bi- ke helemaal leeg, neem verschillende trails dubbel. Oké, het is geen bikepark met lange afdalingen zoals je die in de Alpen tegenkomt, maar vervelen doet het hier absoluut niet. Ik wil hier sowieso naar terug, maar dan als de lift wél open is!
Meer weten over Isaberg Mountain resort? Ga naar www.isaberg.com
Wil je meer van dit soort artikelen lezen en altijd up-to-date blijven? Abonneer je dan op UP/DOWN Mountainbike Magazine! Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws rondom mountainbiken? Volg ons op Instagram en Facebook. Ontdek hier meer interessante blogs vol inspiratie en tips! Bestel hier de nieuwe Up/Down #6 2025!
