Olang – Door het dak van de Dolomieten
Met grote ogen kijken we naar wat er voor ons ligt: pure perfectie. De Velosolution trail crew legt de laatste hand aan een gloednieuwe trail die als een lint door het bos slingert. Strak aangestampte aarde, natuurlijke rondingen die het terrein volgen, en perfect gebouwde jumps. “We vinden het ook wel prettig eens in een bos te werken, in de schaduw,” lachen de mannen, “in plaats van onze pumptracks aanleggen met heet asfalt en brandende zon.” Welkom in Olang.
Verstopt
Olang, of in het Italiaans Valdaora, ligt ingeklemd tussen de Kronplatz en het Fanes-Sennes-Braies natuurpark in Zuid-Tirol. Waar plaatsen als Cortina en San Vigilio bekendstaan om hun flair, is Olang juist een plek van toegang en eenvoud, daarmee ideaal als uitvalsbasis voor wie de Dolomieten op eigen kracht wil ontdekken.
Het dorp bestaat uit een handvol wijken (Oberolang, Niederolang, Geiselsberg) en ligt op zo’n 1.050 meter hoogte, met directe toegang tot de Kronplatz-lift. ‘s Winters populair bij skiërs, maar ‘s zomers geliefd bij bikers, wandelaars en families die weg willen van de drukte. Vanaf hier ben je in no-time op hoogte: de Furcia-pas, de Pragser Wildsee, het Fanesplateau – allemaal binnen trapbereik. Maar juist doordat het dorp zelf relatief onbekend is, blijft het authentiek.
Uitvalsbasis
We komen na een dag rijden aan bij het moderne Hotel Keil waar we hartelijk welkom worden geheten. Na het ontvangen van onze kamersleutels brengen we onze fietsen naar de royale en moderne fietsopslag, voorzien van gereedschap, voldoende parkeergelegenheid met stopcontacten voor e-bikes en een interne opgang naar het hotel. We laten onze fietsen achter onder het toeziend oog van de camera in de afgesloten ruimte.
Het is nog net geen tijd om te eten, dus maken we gebruik van het zwembad op het dak. Bubbelend genieten we alvast van het uitzicht waar we morgen gaan vertoeven. We hebben een dag gepland met een gids die ons de regio laat zien en een dag om het Kronplatz bikepark te verkennen, en zijn van plan alles uit deze twee dagen te persen.
Twee talen
De volgende ochtend ontmoeten we onze gids, een vriendelijke man op leeftijd. We starten onze rit door de dorpjes over een fraai fietspad richting Reichertshofen, ongeveer tien kilometer van ons hotel verwijderd. Het fietspad loopt glooiend omlaag waardoor het lekker opwarmen is. De koele ochtendlucht prikt nog in onze longen, en de blauwe lucht belooft een mooie dag.
Onderweg legt onze gids uit waarom de bewegwijzering hier tweetalig is. Olang ligt in Zuid-Tirol, dat tot 1919 bij Oostenrijk hoorde maar na de Eerste Wereldoorlog aan Italië werd toegekend. Vandaag de dag merk je die geschiedenis nog steeds: Duitse straatnamen naast Italiaanse, locals die Duits spreken, en die typisch Oostenrijkse bergsfeer – ondanks het Italiaanse paspoort.
Startpunt
Wanneer we zijn aangekomen bij de lift halen we onze liftpassen, die we vandaag slechts eenmaal gebruiken: om naar Plan de Corones te komen. Dit is een zeer centraal punt op 2.275 meter waar een flink aantal liften en gondels bijeenkomen. Vanuit hier warmen we op met een blauwe bikeparktrail genaamd Furcia. Een mix van flowy bochten met kleine sprongen voert ons vijf kilometer lang naar het dalstation van de Ruis lift.
Waar je normaal gesproken hier de lift weer omhoog neemt om je dag in het bikepark te vervolgen, heeft onze gids iets anders in petto. We dalen verder af naar Al Plan waar het dalen plots omslaat in een serieuze klim met even zo serieuze hellingspercentages. Hoewel de totale beklimming ‘slechts’ zeven kilometer is, zorgt de hellingsgraad er met de intussen brandende zon voor dat we flink moeten ploeteren. De trail omhoog is een breed gravelpad dat op stukken met los gruis na weinig technische uitdagingen met zich meebrengt.
Eenmaal boven komen we op adem, nemen een slok lauwwarm water en smeren een nieuwe laag zonnebrandcrème. Het uitzicht laat ons een beetje vergeten hoe hard we hebben geploeterd: de jonge Dolomieten steken met hun grillige kalkwanden scherp af tegen de strakblauwe hemel.
Alpine traverse
Vanuit hier traverseren we langs de berg over alpine wandelpaden, waarbij de flora continu lijkt te veranderen. Het laatste stuk traverseren voert langs een steile afgrond waarbij we steeds moeten kiezen tussen letten op de trail, de afgrond of de mooie felgekleurde bloemen. Met een haakse hoek staan we nu klaar voor de afdaling, die er eerlijk gezegd nogal grof uitziet: diep ingesleten in de grond en bezaaid met losse stenen uiteenlopend in grootte van een vuist… tot een hoofd.
De afdaling is aan de steile kant, dus we bouwen direct snelheid op die maar moeilijk te controleren is over de losliggende ondergrond. Het varieert – sommige stukken zijn beter te rijden dan andere, maar het gros is simpelweg te los om echt plezier te kunnen hebben in het rijden. Onderin zijn zelfs delen van de trail compleet overspoeld door massa’s stenen. Hier stappen we af aangezien dit simpelweg niet te fietsen valt. De gids geeft aan dat hij dit ook eerder nog niet zo heeft gezien en dat de regenval mogelijk te maken heeft met deze hoeveelheid gruis en stenen.
Na een plateau wordt de grond weer steviger en wisselen trails en gravelpaden elkaar af. Wanneer we stoppen bij een restaurant zijn we verbaasd over de grote hoeveelheid toeristen, die direct uit een touringcar lijken gerold – niet de typische bergsporters die we gewend zijn tegen te komen.
Disney
De reden hiervan wordt ons een paar kilometer verder duidelijk, wanneer we de Pragser Wildsee passeren, een flink bergmeer dat zo uit een Disneyfilm lijkt geplukt. Het ligt op 1.496 meter hoogte, ingebed tussen steile kalkwanden en omringd door de naaldbossen van het Fanes-Sennes-Braies natuurpark en is een van de meest gefotografeerde plekken in de Dolomieten.
Wat het meer zo bijzonder maakt, is de reflectie van de Seekofel (2.810 m) op het turquoise water, het klassieke houten boothuis aan de oever en de bijna theatrale rust van de omgeving… als je tenminste vroeg genoeg bent. Want sinds de Italiaanse tv-serie Un passo dal cielo hier werd opgenomen, is het een ware trekpleister geworden, met busladingen bezoekers, Instagram-fotografen en roeibootverhuur bij zonsopkomst.
We stoppen voor een broodje en kijken geamuseerd naar de selfie-stokzwaaiende toeristen die zich verdringen om het perfecte Instagram-shot. De geur van zongebrand dennenhout mengt zich met de dieseldampen van de touringcars. Hierna stappen we weer op de fiets en volgen we een fietspad verder het dal in. Onderweg stoppen we nog bij een lokale tip van de gids, waar ze de beste espresso’s hebben. Eenmaal in het dal is het nog zo’n tien kilometer terug naar het hotel, waar we de dag met wederom een duik in het zwembad beëindigen.
Park
Ook dag twee start met de tour over het fietspad naar de lift. Wederom een heerlijk zonnetje, dus het is geen straf om door het prachtige landschap te rollen. We warmen op met dezelfde Furcia trail, maar nu nemen we wel de Ruis lift weer omhoog. Parallel aan de Furcia slingert de CC Top trail die overgaat in de Crazy Bunny Trail. Op elke bocht wachten nieuwe keuzes: links de flow van de Furcia met grote kombochten, rechts de technische uitdaging van de CC Top met zijn rotsige secties. De Crazy Bunny lokt ook met fraai geshapte sprongen. Alle trails komen uiteindelijk samen bij de Ruis lift – je kunt je favoriete stukken aan elkaar rijgen zoals je wilt.
Nu we warm zijn is het tijd voor het stevigere werk met de Hermsteig trail, die terugvoert naar het dalstation waar we begonnen zijn. Ruim 1.000 meter afdalen, dat gaan we wel voelen. De trail is als rood gemarkeerd en start in alpine terrein met overzichtelijke jumps en kombochten. Hoe lager we komen, hoe grover en technischer de trail wordt, maar allemaal erg tof. De trail heeft diverse aftakkingen en lijnkeuzes, die op den duur allemaal weer bij elkaar komen.
We houden het de eerste run bij de Hermsteig trail, maar kijken af en toe uit onze ooghoeken alvast naar de diverse aftakkingen. De trail is zeer divers: van uiteenlopende tafels tot hoge kombochten tot technische en rotsachtige secties waar je je goed moet concentreren. En de trail lijkt eindeloos lang. De Hermsteig blijft maar doorlopen, elke bocht belooft het einde maar onthult weer een nieuw stuk singletrack. Wanneer we eindelijk beneden aankomen, horen we onze handen zachtjes juichen – even rust.
Hans en Franz
Na een energiereep en water in de lift doen we de trail direct nog een keer, maar kiezen we nu voor de aftakkingen. Dat hadden we misschien beter tot na de lunch kunnen bewaren…
De Hans en Franz trails, genoemd naar de trailbouwers die deze trails nagenoeg helemaal met de hand en natuurlijke materialen hebben gebouwd, zijn niet voor niets zwart gekleurd. Steil, technisch en eigenlijk met geen moment rust ingebouwd. Je kiest deze twee trails als variatie op de rode trail. Dit wil niet zeggen dat het korte secties zijn, het is een volwaardige track. Lekker afzien dus, enkel wanneer we weer terugkeren op de rode trail kunnen we even stoppen om bij te komen. Wel fantastisch gebouwd voor wie houdt van een tikje old-school zwarte trails: grof, steil, technisch en uitdagend. Verwacht hier geen hippe megajumplijn.
Zowel de Franz als de Hans zijn in dezelfde stijl gebouwd, maar onderin komen we een heel andere aftakking tegen: een met ongekend hoge en goed gebouwde kombochten. Stel je een ideale kombocht voor… maar dan tweemaal zo hoog. De trail is op een natuurlijke manier door het landschap aangelegd en voelt als een megaachtbaan waar maar geen einde aan lijkt te komen, een uniek stukje werk hier in Kronplatz.
We dachten net al geen grip meer over te hebben, nu is echter het laatste stukje energie uit ons gezogen en het is ook al weer later dan we dachten: tijd voor de lunch. En dat doen we bovenop de berg, waar de Italiaans-Oostenrijkse kaart zowel Italiaanse specialiteiten biedt als een traditionele schnitzel met pommes. Niet verkeerd toch, die tweetaligheid.
Exclusieve preview
Na een echte espresso hebben we nog een toetje: de afdaling terug naar het hotel. Hoewel de liften omhoog vanuit Olang nog niet draaien, zijn de trails die kant op wel al geopend – althans, dat is ons verteld. Aangezien niemand die kant op gaat (het is immers daarna weer tien kilometer fietsen naar de werkende lift), hebben we het rijk voor ons alleen.
We starten op de Gassl trail, die in het begin Dragon Trail is herdoopt. We vermoeden omdat deze als een draak door het landschap rolt, maar de start waarbij je uit een drakenkop rolt, kan hier ook wat mee te maken hebben. Het is een typische groene flowtrail zonder al te veel poespas en perfect voor beginners of families. Hoewel de lift nu niet draait, kun je aan het einde van de groene trail halverwege de lift weer pakken om terug omhoog te gaan. Wij vervolgen de Gassl trail verder omlaag, die net als de Hermsteig ook verschillende aftakkingen heeft waarbij je steeds voor een paar honderd meter een andere trail kunt rijden. Erg leuk gedaan en de secties hebben allemaal een eigen bijzonder feature. De trail voert door het bos en dan weer door de weiden heen, allemaal creatief gebouwd. Hadden we al gezegd dat we helemaall alleen reden?
Iets lager onderin stuiten we tegen een bordje aan dat aangeeft dat de trail gesloten is. Na kort telefonisch overleg met de verantwoordelijke van het gebied, die ons verzekert dat we hier mogen rijden, starten we dit deel van de trail. En dan zijn we terug bij het begin van dit verhaal: de perfecte trail waar de Velosolution trail crew de laatste hand aan legt.
Na een korte stop bedanken we de mannen voor het mooie werk en vervolgen de trail die nog een flink stuk perfect blijft. Dan stopt het feest abrupt en rollen we uit op een smalle trail, die ons weer terugvoert naar de lift. Vanuit hier is het nog 200 meter omlaag rollen over het asfalt naar ons hotel, waar we deze dag afsluiten met een welverdiende dip in het zwembad, genietend van de gouden avondzon op de omliggende bergtoppen.
Olang is geen bestemming die schreeuwt om aandacht. Het is eerder het stille broertje dat je verrast met kwaliteit waar je het niet verwacht. Perfecte trails zonder massa’s, authentieke dorpjes zonder toeristische opsmuk, en een combinatie van toegankelijkheid en avontuur. Het bikepark alleen al rechtvaardigt de reis, maar het is de omgeving die Olang tot meer maakt dan alleen een bikebestemming.
Tourisme Olang: olang.com
Hotel
Alpinhotel Keil: alpinhotel.it
Mountain Bike Holidays: bike-holidays.com
Wil je meer van dit soort artikelen lezen en altijd up-to-date blijven? Abonneer je dan op UP/DOWN Mountainbike Magazine! Wil je op de hoogte blijven van het laatste nieuws rondom mountainbiken? Volg ons op Instagram en Facebook. Ontdek hier meer interessante blogs vol inspiratie en tips! Daarnaast hebben we een productguide met meer dan 200 mountainbikes, waarbij je mountainbikes kunt vergelijken op basis van jouw criteria. Klik hier om een kijkje te nemen! Bestel hier de Up/Down #5 2025!
