Opstaan na een verbrijzelde enkel – Lasse walker
Lasse Walker over zijn laatste avontuur
Na een mislukte boogieloop met korte lijnen klapte ik afgelopen lente keihard op het water van de Rode Zee. Toen ik daarna niet op mijn board kon staan, wist ik dat er iets serieus mis was.
Tekst: Lasse Walker
Foto’s: Toby Bromwich
Ik dacht altijd dat ik aardig kon kiten. Maar omdat ik mezelf bescheiden wil houden, zei ik dat nooit hardop. ‘Let your riding do the talking.’ Toch is het makkelijk om je eigen kunnen te overschatten. Je hebt nou eenmaal nooit alles volledig onder controle, en een ongeluk zit in een klein hoekje. Tijdens de laatste seconde van de halve finale van de Red Bull King of the Air in 2016 heb ik al eens een zware crash meegemaakt. Bij een megaloop late-backroll viel de wind weg en crashte ik. Hard. Heel hard. Ik raakte bewusteloos en bleef een tijdje onder water. Niets gebroken, maar wel zeewater in mijn longen. Ik ben net niet verdronken en lag uiteindelijk vijf dagen op de intensive care, omdat ik tijdelijk niet meer zelf kon ademen.
Die ervaring heeft me veranderd. Sindsdien ben ik voorzichtiger en denk ik beter na over wat er mis kan gaan. De crash in Kaapstad kwam door de onstabiele wind van Big Bay en liet me beseffen dat je niet altijd alles in de hand hebt. Of ik nu sprong in ondiep water, vanaf een jacht of zelfs over een vliegtuig: ik wilde altijd een plan B hebben. Voor elk scenario bedacht ik een manier om eruit te komen. En jarenlang ging dat goed – op een paar kleine blessures na. Totdat het in Egypte misging…
Mislukte boogieloop met korte lijnen
Afgelopen lente waren we met de boot op pad in de Rode Zee (in de buurt van kiteparadijs El Gouna). Het waaide hard, perfect voor een fotoshoot met hoge loops. Tijdens een kiteloop op korte lijnen stuurde ik mijn kite veel te ver door. Zoals je op de foto ziet, ging dat niet helemaal lekker. Normaal moet je je kite na een kiteloop weer richting 12 uur sturen om de landing op te vangen. Op korte lijnen (12 meter in dit geval) is dat nóg belangrijker, omdat alles agressiever verloopt. Daarbovenop deed ik ook nog een front roll (boogieloop), waardoor de timing extra ingewikkeld werd en je volledig op gevoel moet vertrouwen.
Normaal stuur ik de kite door tot ik voel dat hij rond is en weer richting 12 uur kan. Maar door de harde, onstabiele wind voelde ik dat moment niet aankomen. In combinatie met de korte lijnen ging het dus goed fout. Met langere lijnen kun je vaak nog corrigeren, maar nu niet. Ik viel van een meter of tien keihard naar beneden. Omdat ik geen idee had hoe diep het water was en geen tijd om mijn board uit te schoppen, besloot ik in de lucht de klap op te vangen met mijn board. Zo doe ik het altijd – en honderd keer ging dat goed. Achteraf kon ik dan stoer doen: ‘Echte mannenenkels en bonkers van knieën.’ Maar dit keer ging het mis.
Auw. Hopelijk alleen mijn ribben, dacht ik toen ik boven water kwam. Zoals altijd wilde ik mijn board weer aandoen en een waterstart maken. Maar zodra ik mijn voeten in de bindingen schoof, voelde ik dat mijn enkel helemaal fout zat. Ik kon er niet meer op staan. Terug in de boot zag ik hem dik worden. Ik wist meteen: dit is klaar, ziekenhuis.
We schakelden snel. Onder de adrenaline maakte ik samen met mijn teammanager een plan. Eerst belden we met een gespecialiseerde chirurg in Oostenrijk: Dr. Lukas Brandner, expert in traumachirurgie en sportblessures. Na een boottocht van twee uur terug naar El Gouna lieten we röntgenfoto’s en een CT-scan maken. Het verdict: meerdere breuken, meer dan honderd losse botstukjes en een gewricht dat helemaal verkeerd stond. Niet best. De Oostenrijkse chirurg drong erop aan dat ik direct naar hem toe zou vliegen. Omdat het gewricht verbrijzeld was, moest het zó snel mogelijk correct worden gezet, anders zou ik het risico lopen nooit meer normaal te kunnen lopen – laat staan kiten. Gelukkig kon ik de volgende ochtend om vier uur een rechtstreekse vlucht naar Wenen pakken. Volgestopt met pijnstillers stapte ik het vliegtuig in.
In Wenen werden opnieuw scans gemaakt en een plan opgesteld. Mijn enkelgewricht en de gewrichtslijn van mijn scheenbeen waren compleet kapot. Het bot was vergruizeld, er zat geen kraakbeen meer en de enkel was in mijn scheenbeen geschoven, waardoor mijn been zelfs korter was geworden. Alles moest worden rechtgezet. Maar door de enorme zwelling konden ze nog niet opereren: de huid zou na afloop niet eens dicht kunnen. Daarom kreeg ik eerst een externe fixatie: pinnen door mijn botten om de boel van buitenaf in positie te houden. Dat voelde precies zoals het eruitzag: lomp, zwaar, onhandig, pijnlijk. Ergens tegenaan stoten was horror, slapen bijna onmogelijk.
Twee weken later was de zwelling eindelijk afgenomen en kon de echte operatie plaatsvinden. Het probleem: in die tijd waren de botstukjes zachter geworden, waardoor ze maar één plaat konden vastschroeven in plaats van twee. Dat betekende langer herstel en wekenlang nul belasting. Alles stond gelukkig weer netjes recht en de gewrichtslijn liep weer vloeiend – dat was het belangrijkste.
Revalidatie bij Red Bull
Na de operatie moest ik vier weken volledige rust houden. Vier lange weken waarin je niets kunt en ineens volledig afhankelijk bent. Daarna vloog ik naar Amerika, naar het Red Bull Athlete Performance Center, om echt met revalideren te beginnen. Er bestaan wereldwijd maar twee van die centra – in Oostenrijk en Los Angeles – speciaal ingericht voor topsporters. Alles is er: fysiotherapeuten, artsen, voedingsdeskundigen, trainers, masseurs, mentale coaches, ijsbaden… noem maar op. Alles draait er om sterker worden, herstellen en beter presteren. Alleen Red Bull-atleten mogen er gebruik van maken, dus ik voelde me bevoorrecht. Ondanks alles vond ik het gaaf om daar met andere atleten te trainen. Zo leerde ik skateboarder Jagger Eaton kennen, die drie maanden eerder aan zijn enkel was geopereerd. Hij kon me precies vertellen wat me te wachten stond en gaf steun.
Vanaf dag één waren de artsen eerlijk: mijn enkel wordt nooit meer helemaal de oude. Maar dankzij hun kennis, inzet, de juiste begeleiding en een beetje geluk gaat het verrassend goed. Kitesurfen lijkt weer haalbaar. Het enige blijvende nadeel wordt waarschijnlijk artrose die vroeg optreedt. Hopelijk hebben ze daar tegen die tijd een oplossing voor.
Training en balans terugvinden
Momenteel besteed ik 6 tot 10 uur per week aan fysiotherapie en nog eens 8 uur aan kracht- en fitnesstraining. Niet alleen om mijn enkel en onderbeen weer op te bouwen, maar ook om mijn hele lichaam terug in balans te brengen. Maandenlang heb ik alles op één been gedaan, waardoor zelfs simpel rechtop staan opnieuw geleerd moet worden.
Grappig detail: kiters hebben van nature sterke enkels. Doordat we constant druk zetten via de footstraps, zijn onze enkels gewend om alle kanten op te bewegen. Die basis helpt me nu enorm – een voordeel dat ik niet had willen missen.
Meer dan alleen trainen
Wat Red Bull bijzonder maakt, is hun ervaring met topsporters en blessures. Ze begeleiden je niet alleen fysiek, maar geven ook advies over voeding, herstel en zelfs medicatie: welke pijnstillers werken, welke beter niet, hoe je het comfortabelst ligt in het ziekenhuis.
Hun aanpak is simpel maar effectief: eet alsof je voor een marathon traint. Want ook al voelt het soms alsof je niks doet, je lichaam is ondertussen keihard bezig met repareren. Eiwitten, gezonde voeding en beweging zorgen ervoor dat je spieren niet volledig verdwijnen. Zo kun je na het herstel van je bot direct verder bouwen, in plaats van helemaal opnieuw te moeten beginnen.
Tip voor iedereen met een blessure of operatie: eet alsof je elke dag voluit traint. Je lichaam werkt harder dan ooit om alles te herstellen.
Vooruitkijken
Het ongeluk gebeurde in mei in Egypte. Mijn doel? Straks in Kaapstad weer fit op het strand staan. De artsen zeggen dat het wel twee jaar kan duren voordat mijn enkel weer normaal aanvoelt. Dat betekent: eindeloos veel warming-ups, stretchen en balansoefeningen.
Toch overheerst dankbaarheid. Het had veel erger kunnen aflopen – met infecties, complicaties of zelfs amputatie. Zoals mijn vrouw Dasha nuchter zei: ‘Het is maar een gebroken enkel.’ En daar heeft ze gelijk in. Het lijkt gelukkig weer de goede kant op te gaan. Dat is de instelling.
Ik ben gezond, ik herstel en ik ga terugkomen. Dat vooruitzicht geeft energie voor elke trainingsdag. Toen het ongeluk net was gebeurd zei een vriend die bij de Amerikaanse Navy Seals had gezeten: ‘Have the mindset that you will impress the doctors.’ Die uitspraak ben ik nooit vergeten.
In de volgende editie neem ik jullie graag mee in een revalidatieschema met tips, workouts en dingen om rekening mee te houden. Heb je zelf een blessure, pijnklachten of wil je juist preventief sterker worden? Als je weet wat je moet doen – en dat ook écht doet – dan betaalt zich dat dubbel en dwars uit. Als ik niet de juiste herstelstappen had gezet, had ik misschien nooit meer kunnen kitesurfen.
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Vergeet ook niet de nieuwste editie van Access Kiteboard Magazine 2025 #3 te bestellen. Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over kitesurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Access Kiteboard magazine? Klik dan hier.
