Portfolio van Christiane Bahr

Afgelopen najaar behaalde Christiane Bahr de Bronze Master Award van het Master Photographers Network. Ze kreeg deze erkenning voor een bijzondere fotoserie waarin ze haar twee grote passies samenbracht: fotografie en windsurfen. Wij vroegen haar naar het verhaal achter dit project.

Woord Mart Kuperij
Beeld Christiane Bahr

Christiane Bahr (58) woont in Westervoort, maar komt oorspronkelijk uit Duitsland. Als kind raakte ze al gefascineerd door de kracht van beeld. Haar zus was haar eerste model – ze kon er eindeloos omheen draaien met de camera in de hand. Diezelfde nieuwsgierigheid en toewijding zijn nog steeds voelbaar in haar werk. Wat begon in het analoge tijdperk is inmiddels uitgegroeid tot een indrukwekkende carrière waarin Christiane van alle markten thuis is: van trouwreportages tot zakelijke portretten, van intieme familiefoto’s tot persfotografie voor kranten en tijdschriften. Maar wat al haar werk verbindt, is haar vermogen om sfeer en verhaal te vangen.

Vandaag de dag richt ze zich vooral op zakelijke fotografie. Ondernemers zichtbaar maken, zoals ze het zelf zegt – of beter gezegd: ZichtBahr maken, met een knipoog naar haar achternaam. Toch blijft ook het vrije werk trekken. Projecten waar ze haar eigen hart in kan leggen. Zoals haar windsurfserie.

‘Ik wil altijd meer in een foto overbrengen dan wat je voelt als je gewoon langs de kant staat’, vertelt ze. ‘Bij windsurfen wordt er vaak geschoten met een telelens. Dat is natuurlijk supermooi, maar ik wil het liefst midden in het gebeuren zijn en dat overbrengen – de sfeer, het gevoel.’

Windsurf je zelf ook?
‘Ja, daardoor is het eigenlijk ontstaan. Als ik zelf aan het windsurfen was, sprong ik regelmatig in het water. Ik stopte ineens, want ik dacht: ik moet dit op de foto hebben! Ik had altijd een oude onderwatercamera mee, en later mijn smartphone in een waterhoes. Uiteindelijk wilde ik dat ook met mijn professionele camera doen. Maar die neem je niet zo makkelijk even mee op de surfplank. Dus toen besloot ik het water maar gewoon in te lopen.’

Wat maakt het fotograferen van windsurfen voor jou zo bijzonder?
‘Ik vind het altijd een leuke uitdaging om zo’n speciaal moment vast te leggen. Het is natuurlijk allemaal in beweging, dat vind ik altijd heel gaaf. Het hele gevoel en die sprankeling van het water. Nou ja, en toen dacht ik: dit wordt mijn project.’

Welke ‘darlings’ heb je moeten schrappen?
‘Ik heb veel gefotografeerd met Marc Pesman, de eigenaar van Surfcenter Sudwest en een hele goede windsurfer. Van hem had ik bijvoorbeeld een heel mooi portret, echt zo’n mooie surfkop, maar die kon ik niet gebruiken omdat hij zoveel aandacht trok dat de rest van de serie niet meer klopte. Het moest een geheel blijven – er mocht niet één foto uitspringen, anders zijn de anderen minder.’

Je hebt de Bronze Master Award van het Master Photographers Network behaald. Wat houdt dat in?
‘Ik ben lid van het Master Photographers Network, een club van professionele fotografen in Nederland. Zij willen op een hoog niveau blijven en dagen elkaar uit. Een van de eisen voor leden is dat ze een ‘Brons Master’ moet halen, een soort toelating. Hiervoor moet je een serie van tien foto’s maken die je op een bepaalde manier presenteert. De hele serie – vijf foto’s boven, vijf beneden – moet bij elkaar passen en impact hebben, maar elke foto op zichzelf ook. Je mag een persoon niet meer dan twee keer gebruiken. Met windsurfen was dat niet altijd leuk, want soms had ik een paar toppers, maar die mochten dan niet samen. Het was echt kill your darlings.’

Waar liep je nog meer tegenaan tijdens het maken van de serie?
‘Met windsurfen kun je natuurlijk helemaal niets sturen. Met al die lijnen die alle kanten op gaan, is het heel moeilijk om het geheel rustig te laten ogen. Soms had ik een mooie foto, maar paste die gewoon niet bij de rest – bijvoorbeeld door andere kleuren. Het was een vreselijk lastige uitdaging.’

Wat was voor jou de grootste uitdaging?
‘Ik denk toch het werken met de elementen. Heel vaak dacht ik: wow, vandaag wordt het echt super. Het waait goed, de windrichting klopt, ik kan dichtbij komen. Maar dan blijkt het weer toch onvoorspelbaar en werd het net even anders. Of de zon was er toch niet voor dat sprankelende tegenlicht. Het weer kun je niet plannen, en ook de beweging niet. Soms zag je net het profiel van de surfer niet mooi, of keek iemand ineens heel onnatuurlijk in de camera. Ik wilde het zo natuurlijk mogelijk houden – gewoon uit het leven gegrepen.’

Hoeveel foto’s heb je ongeveer gemaakt voor deze serie?
‘Oh, heel erg veel! Ik heb ze niet geteld. Honderden, duizenden zelfs. Juist door die beweging. En ik had niet altijd de kans voor de perfecte foto – dan was de zon net weg op het moment dat ze langskwamen… Maar dat was ook de uitdaging: alles moet kloppen. Het juiste moment, met zon en tegenlicht, de juiste richting.’

Stuur je de surfers aan of laat je het gebeuren op je afkomen?
‘Beide. Ik had niet altijd met hele goede windsurfers te maken, dan liet ik ze gewoon surfen. Met de professionele surfers was het heel fijn – dan kun je ze ook vragen om heel dichtbij langs te varen; zij hebben de controle. Zij kwamen ook vaak langs. Anderen die het meer voor de lol doen, waren soms heel lang weg. En dan dacht ik: hallo, nu is de zon er, kom terug!’

Welke apparatuur gebruik je?
‘Ik heb een Canon R6 een 24-105 mm objectief (F4 L IS USM). Een enkele keer heb ik ook mijn groothoek (17-40 mm 1:4 L) gebruikt en een 70-200 mm (F4 L IS USM). Daarnaast werk ik met een waterhoes. Solide waterbehuizingen zijn erg duur en passen alleen op een bepaalde camera; zo’n waterhoes geeft wat meer flexibiliteit. Tegelijkertijd is het ook lastig, want je komt niet goed bij alle knoppen. Ik had natuurlijk heel vaak tegenlicht, dus daar moest ik goed op letten. En daarnaast de scherptediepte, de sluitertijd – en natuurlijk dat alles scherp is.’

Klinkt behoorlijk intens! Werk je altijd met natuurlijk licht of gebruik je ook flits?
‘Ja, dat heb ik met portretten gedaan. Niet in het water – dat bleek toch best link. Af en toe gebruikte ik een lamp, maar als je alleen bent, ligt die zo om door de wind. Eén keer ben ik met een reflectiescherm het water in gegaan, zo’n opvouwbaar ding. Zo kon Marc me mooi assisteren bij een portret van iemand anders. Maar er stond zoveel wind, het was onmogelijk om dat scherm normaal vast te houden – het werd een soort zeil dat helemaal bol stond. Heel grappig.’

Wat maakt voor jou een goede windsurfoto?
‘Als ik het water en de ruimte om me heen zie en voel. Dat vind ik met windsurfen altijd zo mooi – genieten van het uitzicht en het glinsteren van het water, of de wind in je haren. Als je dat gevoel terugkrijgt, dan vind ik een foto geslaagd.’

Dus het gaat niet eens zozeer om de actie?
‘Nee. Ik vraag windsurfers die ik op de foto heb gezet ook vaak wat zij het belangrijkste vinden aan windsurfen. Waarom doe je het? Ik herinner me iemand die juist heel blij was met een foto waar je de hele ruimte, de verstilling ziet – omdat hij eigenlijk heel rustig aan het surfen was. Hij vond juist die rust zo fijn, even in een totaal andere wereld zijn waar je alles vergeet. Als een foto dat kan overbrengen, heb ik het denk ik goed gedaan.’

ZichtBahr
Wil je een professionele windsurffoto van jezelf, of een mooi watersportportret? Christiane is te boeken voor diverse fotosessies. Kijk op zichtbahr.nl voor meer informatie.

Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Vergeet ook niet de nieuwste editie van Motion Windsurf Magazine 2025 te bestellen. Benieuwd naar boeiende en interessante blogberichten over windsurfen? Klik hier! Wilt u ook graag abonnee worden van onze Motion Windsurf Magazine? Klik dan hier.