Specialized S-Works Epic 9

S-works Epic 9
Lichter dan ooit

Tekst: Merlijn Spenkelink
Beeld: Specialized

Je kent het ondertussen wel. Bij elke nieuwe fiets hoor je elk merk roepen dat het hun snelste, lichtste, en/of beste model ooit is. Aan de ene kant logisch: het zou gek zijn als een opvolger slechter is dan zijn voorganger. Aan de andere kant vaak ook een boel marketingpraat, de vraag is of je het in de praktijk merkt. Maar met een fully die dik onder de tien kilo is moeten we Specialized toch wel gelijk geven: de nieuwe Epic 9 is érg licht.

Met 9,66 kilogram in maat M is de S-Works Epic 9 maar liefst een kilo lichter dan zijn voorganger, een serieus verschil op een fully met twee keer 120 millimeter veerweg. Want ja, dat hebben ze gewoon weten te behouden bij Specialized. En dat moet ook wel met de moderne XC-parcoursen, die almaar ruiger worden. Wel hebben ze er flink aan gesleuteld, met name aan de achterdemper. Zo hebben ze de link kleiner gemaakt – en direct 25 procent lichter – wat ervoor zorgt dat de shock wat dichter tegen de toptube aan zit. Een cleanere look, gewichtsbesparing, én stijver in de lockout positie als we Specialized moeten geloven, doordat de link kleiner is en dus minder beweegt.

Wat verder opvalt is dat het frame op een dieet is gezet. De downtube oogt slanker, al heeft dat een kleine prijs: de interne Swat-opslagbox heeft het veld moeten ruimen. In plaats daarvan krijg je nu een los doosje bovenop de buis. Niet minder praktisch, maar het oogt wel een stuk minder strak. Het voordeel is wel dat de carbon layup hierdoor lichter kan worden gemaakt, waardoor je op raceday – wanneer je de Swat-box niet nodig hebt – in een zo licht mogelijke configuratie kan starten. Alles bij elkaar betekent dit dat ze het frame op 1589 gram in maat M hebben weten te krijgen, het lichtste fully-frame ooit. Verder heeft het frame een betere mud clearance, en is er beter nagedacht over de geometrie en framematen, waardoor de XS is komen te vervallen.

Wat ook verdwijnt zijn de Worldcup en EVO-varianten van de Epic. Dit zorgt ervoor dat het overzicht van de verschillende Epics een stuk overzichtelijker wordt. Je kan er nog steeds een EVO-variant van maken met een andere voorvork en de flipchip mocht je dat willen, maar Specialized richt zich duidelijk vol op XC met de Epic 9. Wat niet verdwijnt is Flight Attendant; zowel de S-Works als de Pro variant beschikken hierover. Voor de echte gewichtsfetisjisten komt er zelfs een gelimiteerde Ultralight-versie van slechts 8,5 kilogram; indrukwekkend.

Hoger en harder

Wat direct opvalt als we de eerste meters op de Epic 9 maken is dat de fiets wat hoger lijkt te staan dan zijn voorganger. Dat klopt: de bottom bracket is bewust wat hoger geplaatst en er is minder sag, hierdoor kan je op technische parcoursen langer door blijven trappen zonder dat je pedalen de grond kussen. Hierdoor voelt het alsof je iets meer ‘boven’ de wielen zit, waarbij het bij de Epic 8 soms nog kon voelen alsof je er meer tussen zat. Dit zorgt ervoor dat je op ruige afdalingen soms ietsje meer controle ervaart, in plaats van dat je een passagier bent op de fiets.

Tegelijkertijd voelt de demping wezenlijk anders aan dan zijn voorganger. De eerste indruk is dat het wat harder en stugger aanvoelt, wat te danken is aan de kleinere link bij de achterdemper en een verminderde hefboom op de sag. Die zorgt er overigens wel wezenlijk voor dat de fiets stijver aanvoelt, iets wat je goed merkt als je sprintjes uit het zadel trekt, helemaal bergop. Als Flight Attendant op de ‘Sprint-On-Lock’ modus schiet merk je dat de achterste driehoek erg stijf blijft en voelt de aanzet messcherp – precies wat je wil. In de ‘Magic Middle’ setting merken we voor ons gevoel ook een betere krachtoverbrenging, maar doordat er in deze stand minder sag is voelt het soms wat harder, en blijf je dus tevens iets hoger op de fiets. En dat we een fiets van nog geen tien kilo onder onze billen hebben is goed merkbaar; omhoog gaat vlot, korte punchy klimmetjes knal je staand op de pedalen op, en op het vlakke hou je de vaart er ook goed in.

Maar als we omlaag gaan wordt het pas echt leuk op de Epic. De daalcapaciteiten van zijn voorganger zijn goed bewaard gebleven en met Flight Attendant op ‘Wide Open’ zijn de afdalingen op de Veluwse singletracks een genot. Het is stuurgedrag is goed, voorspelbaar, maar scherp genoeg om de krappe kombochten goed door te komen. Worteltapijten en drops vormen geen probleem – de Epic 9 moet veel meer aankunnen op XC-parcoursen – en het voelt alsof we meer airtime krijgen op de kleine jumps dankzij z’n lichte gewicht.

Conclusie

De Epic 9 is in elke vezel een XC-racemonster.. En dat is niet gek, want daar is ie ook voor gemaakt. Wat ons betreft duidelijk een verbetering op z’n voorganger als je een echte XC-fully zoekt, waarbij je ook in de bergen op afdalingen nog goed mee uit de voeten kan. De prijs voor de S-Works versie is zoals we gewend zijn niet mals, maar er is ook een Epic 9 Sport die met slechts € 4.199,00 goed te betalen is, en veel van dezelfde upgrades heeft.