Route: Südtirol
In de Alpen direct ten zuiden van de grens tussen Italië en Oostenrijk bevindt zich Südtirol. Ooit deel van het graafschap Tirol, niet onbekend bij de Nederlandse wintertoerist, is het nu een brug tussen verschillende culturen, keukens en gebruiken. In de afgelopen eeuwen heeft deze streek veel meegemaakt en dat heeft de autonome provincie gemaakt tot wat het nu is: een prachtige mengelmoes van spaghetti en schnitzels, en van hoge Alpencollen tot wijngaarden zover het oog reikt. En naar onze mening een walhalla voor de wielrenner.
We komen aan op het vliegveld van Venetië. Nadat we onze fietsen in ontvangst genomen hebben, lopen we naar buiten in een comfortabele strakblauwe 20 graden. We worden daar opgewacht door een hartelijke taxichauffeur die ons van Venetië naar onze eindbestemming Bolzano brengt. Onderweg krijgen we bij nagenoeg elke vallei en elk oud gebouw die we passeren in geuren en kleuren context, wat meteen aangeeft hoe trots de Südtirolers zijn op hun unieke streek. Op de borden staat vanaf het moment dat je de autonome provincie (zoals het officieel heet) inrijdt, alles eerst in het Duits en daaronder in het Italiaans. De locals spreken je in beide talen even makkelijk aan, maar de streek is inmiddels zodanig toeristisch ontwikkeld dat Engels ook prima lukt. Als je om je heen kijkt zie je dat het beste van beide culturen samenkomt. De cipressen en wijngaarden van Italië, omringd met de hoge Alpenpieken en de zachtgele gebouwen van Oostenrijk.
Wij maken ons op voor twee lange dagen in het zadel met veel klimmen: het gebied veel prachtige bergpassen die al vroeg in het seizoen open zijn. Het eerste bord pasta wordt vroeg op de avond al weggewerkt en we gaan snel horizontaal om de benen optimaal te sparen voor de dagen die volgen.
‘De Alpe d’Huez van Südtirol’
De eerste dag worden we nog redelijk gespaard. Voor ons staat een route van honderd kilometer met 2200 hoogtemeters, die nagenoeg allemaal in de eerste helft afgewerkt zullen worden. We passeren op de weg naar de Mendelpas, de eerst klim van de dag, nog een aantal kleine Zuid-Tiroolse dorpjes. We zijn vergeten dat het een nationale feestdag is in Italië, dus het is al druk op het dorsplein. Bij het binnenrijden van de smalle straatjes horen we de eerste klanken van de Tiroolse volksmuziek aanzwengelen. De sfeer zit er goed in en we hebben al snel het idee dat wij niet de enigen in de regio zijn die vanavond geen probleem zullen hebben met in slaap vallen.
Tussen de prachtige Tirools gele en rode huizen draaien wij langzaam steeds verder richting de eerste klim van de dag, de Mendelpas. Met een kleine twintig kilometer en 1000 hoogtemeters ziet hij er op papier indrukwekkender uit dan hij is. Eenmaal aangekomen treffen we een klim die haarspelden en lange slingerende stukken combineert en voor het grootste deel een uitzicht biedt over de prachtige vallei onder ons. De lucht is vandaag erg helder en daardoor zien wij achter de bergtoppen aan de overkant van de vallei een aantal van de bekende Dolomietentoppen opdoemen.
Gesoigneerd
Omdat het een vrije dag is zijn wij zeker niet de enige die willen genieten van de Mendelpas. De motoren en (soms prachtige oude) auto’s komen ons in veelvoud voorbij, maar hier in Italië wordt er zeer respectvol gereden. Nagenoeg elke auto haalt je alleen in als het veilig kan en houden dan minimaal twee meter marge aan, waardoor jij je kunt richten op je eigen ritme. Naast gemotoriseerd verkeer komen we ook veel wielrenners tegen. En complimenten zijn op z’n plaats: in Zuid-Tirol rijdt iedereen er netjes gesoigneerd bij. Het blijft natuurlijk Italië, dus het gevoel voor stijl zit ook hier in het bloed.
Onderweg beginnen we te kletsen met een uitermate matchend gekleed stel die ook de Mendelpas beklimmen. We vragen hen of het normaal is dat het hier zo druk is. Er komt een typisch Duitstalig “Euh, joah” terug. Als je rust en sereniteit zoekt, raden we aan deze klim op een doordeweekse dag van je reis aan te doen, wellicht zelfs vroeg op de dag. Want het gelijke profiel en de prachtige uitzichten maken deze klim wel tot een absolute must.
Als wij na een kleine tien kilometer dalen in het dorpje Fondo de voet van die tweede klim opdraaien, zeggen wij direct tegen elkaar dat de omgeving er compleet anders uit ziet. Niet alleen is deze klim veel rustiger, maar de natuur ziet er veel meer Provence uit dan de eerste klim die hemelsbreed echt niet zo ver weg ligt. Het is hier iets minder steil dan zijn voorganger en zo zijn we voor we het doorhebben in St. Felix, waar wij ons overgeven aan de lokale cuisine: apfelstrudel en kaiserschmarrn.
Er volgen nog een paar kilometer naar de top, om vervolgens een razendsnelle afdaling van een half uur in te duiken. Zo snel dat we eigenlijk zelden onder de zestig per uur duiken, volgens Strava hebben we zelfs een snelheidsrecord over tien kilometer: gemiddeld dik 54 per uur. Het asfalt is hier goed, de wegen zijn overzichtelijk en de bochten niet te scherp. Eenmaal in het dal slingeren we tussen wijngaarden door naar het hotel. Een laatste kans om tegen elkaar te zeggen hoe mooi we het hier vinden, alvorens we bij het hotel snel in het zwembad springen om af te koelen en ons opmaken voor het diner. Morgen wacht nog een dag en naar onze inschatting wordt die iets minders ‘vergevend’ dan vandaag.
Onontdekte parel
Na een stevig ontbijt gaan wij vroeg op pad voor dag twee. Hoewel de route minder lang is zijn er wel meer hoogtemeters, en vooral een stuk steiler; dat belooft wat.
Het eerste halfuur gaat in licht dalende lijn. Het is zaterdag en dat merk je: waar we gisteren nog veel toeristisch verkeer zagen, zijn de fietspaden in de dalen nu vol van Südtirolers die op allerlei fietsen of op hardloopschoenen de natuur in trekken. “Er zijn mooie zondagen op de Amerongse Berg die rustiger zijn dan dit,” concluderen we na het eerste kwartier. Wij banen ons al zwaaiend en knikkend een weg door de prachtige paden tussen de wijngaarden richting onze eerste klim van de dag: 29 kilometer, met een korte afdaling van 5 kilometer voor je de echte top bereikt, en in totaal 1430 hoogtemeters.
We starten de klim in Auer en rijden de eerste tien kilometer op een drukke provinciale weg. De drukte die wij in de vallei ervaren, lijkt nu compleet verdwenen. We komen geen enkele fietser tegen in de eerste kilometers en beginnen ons af te vragen of de locals iets weten dat wij niet weten. Maar nadat we van de grote weg af sturen, twijfelen we niet meer aan onze keuze. We worden beloond met een rustige, zij het steile, weg tussen de Alpenweilanden richting een klein skidorpje. We houden links van ons constant uitzicht over de vallei en richting het eind van de klim kunnen we helemaal tot Merano kijken, tientallen kilometers verderop. Dit is zo’n uitzicht dat over tien jaar nog op je netvlies hebt en te mooi is om goed te omschrijven aan anderen.
Het adembenemende uitzicht is heel erg welkom, aangezien de percentages ons al kilometerslang de adem benemen en een beetje afleiding fijn is. We klimmen voor langere periodes over tien procent of meer en de 32 blijft vandaag absoluut niet schoon. Het is ook nu pas dat we twee mountainbikers inhalen en ons realiseren dat dat de eerste fietsers zijn die we tegen komen sinds wij ruim anderhalf uur eerder aan de klim begonnen zijn. Toch weer twijfel. Komt er dan straks toch nog een muur die wij niet op ons hoogteprofiel hebben zien staan? Is de weg verderop afgesloten en moeten we weer terug? Of is de oostkant van dit gebied gewoon echt niet zo populair onder de honderden mensen die wij in de vallei van hun zaterdag zien genieten?
Bovenaan bereiken wij het dorpje Deutschnofen om te stoppen voor wat foto’s en we concluderen dat we echt niet gek zijn – dit is een onontdekte parel tussen alle bergweggetjes die hier de Alpen op lopen. Met een klassiek Tirolse woning (witte muren, houten balken rondom, je begrijpt wel wat we bedoelen), een prachtig weiland met paardenbloemen, de Alpen op de voorgrond en de Dolomieten daarachter in één uitzicht kan dat niet anders.
Van weilanden naar naaldbos
Wij dalen kort af richting de tweede klim van de dag en net als de dag ervoor geeft ons dat weer een heel ander karakter van Südtirol. In een paar kilometer gaan we van weilanden naar hoge naaldbomen, wat weer meer doet denken aan de heuvels van Duitsland, of Scandinavië. Eén klein verschil: er staat ons in de komende handvol kilometers nog 540 meter klimmen te wachten. Een klassieke haarspeldklim met percentages tot maximaal twintig procent herinnert ons eraan dat we echt nog in de bergen zitten. Eenmaal boven aangekomen zit het klimmen er voor deze trip op en dalen we af richting ons hotel. Dit gaat wederom via een fantastische afdaling richting Bolzano, waar we getrakteerd worden op een stuk of vijftien fraaie haarspeldbochten met dito uitzicht.
Net als de dag ervoor springen we snel in het zwembad en worden we daarna weer goed verzorgd met een uitgebreid diner door onze vriendelijke hotelstaf. Blijkbaar hebben de hoogtemeters hun sporen nagelaten op onze gezichten, want we krijgen beide een extra toetje aangeboden. Zien we er dan zo slecht uit? We durven op deze laatste avond de wijnkaart te vragen en kunnen ook de lokale druiven aan iedereen aanraden: want hier in Südtirol draait het net zozeer om hard werken als om rustig achteroverleunen.
Hotel Tschindlhof
Wij verblijven tijdens deze trip in Eppan an der Weinstraße, vijftien minuten rijden vanaf Bolzano, bij Hotel Tschindlhof. Een prachtig klassiek kasteeltje uit de zestiende eeuw, met uitzicht over de vallei en een mooi alternatief voor een modern hotel. Wij worden hier in alles voorzien, van een uitgebreid ontbijtbuffet tot vijf-gangen-diners. Maar ook als wij tussendoor ergens trek in hebben is dat geen probleem. De staf loopt altijd rond met een hartelijke glimlach en vertellen je maar al te graag over alle highlights in de buurt. Met een ruim zwembad, klein speeltuintje voor de kleintjes en een prachtig terras kun je hier prima bijkomen van een dag in het zadel en de laatste zonnestralen op de bergtoppen aan de overkant van de vallei zien verdwijnen.
Benieuwd naar de accommodatie? Klik dan hier! Zou je graag meer willen weten over de vette bestemming Südtirol? Klik dan hier!
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Benieuwd naar boeiende en interessante blog berichten over wielrennen? Klik hier!