Lost Shore in Schotland
Ons antwoord op maandenlange flatness
21 februari 2025: we zijn op ons wekelijkse Indonesische eetuitje bij toko Cendana in Den Haag. Kaspar Hamminga, Robin Kersbergen, Stef van Noordennen, Jan Bijl en ik, Erik Ringelberg, zitten wekelijks aan tafel. Al snel gaat het onderwerp over onze gezamenlijke hobby: surfen. Alleen deze keer is de stemming wel erg slecht; het is bijna twee maanden geleden dat we een beetje normale golven hebben gehad in Nederland. Je merkt dat we allemaal op zoek zijn naar een quick fix. Deze flatness is ongekend.
Tekst Erik Ringelberg
Foto’s Jan Bijl
We besluiten dat het tijd is voor een surftripje. Nadat iedereen zijn drukke agenda’s heeft gecheckt, lijkt het te moeten gebeuren in de veel te korte periode van 6 tot 9 maart. Alle Europese bestemmingen passeren de revue, maar we zijn het erover eens: laten we de voorspellingen afwachten en last-minute gaan op een strike mission.
Het is 6 maart en de wanhoop is nabij. De golven in Nederland laten het nog steeds afweten, we hebben nog niks geboekt en de voorspellingen van ongeveer alle surfbestemmingen zien er slecht uit. Die middag heb ik voor mijn werk bij wetsuitmerk SRFACE een meeting met Sebastian Jimenez. Deze Uruguayaanse surfer is voor de liefde naar Edinburgh verhuisd en vertelt mij dat hij werkt bij de net geopende en grootste wavepool van Europa: Lost Shore. Hij is er zo enthousiast over dat hij over niks anders kan praten en vertelt mij dat ik moet langskomen. Zijn woorden en zijn filmpjes hebben mij in ieder geval overtuigd, nu de rest nog.
Salespitch
Die avond tijdens onze wekelijkse toko-datenight herhaal ik de salespitch van Sebastian en overtuig ik de boys hoe goed deze wavepool wel niet is. Iedereen is stoked. We verdelen de opdrachten voor de trip. Ik fix het vervoer, Stef kiest de sessies uit en Kaspar en Robin boeken de accommodatie. Jan stuurt die avond nog wat clips door in onze app-groep. Die wavepool ziet er wel echt sick uit.
Donderdag 13 maart verzamelen we bij mij thuis in Den Haag om 3 uur. Nadat iedereen drie keer heeft gecheckt of-ie zijn paspoort heeft, kunnen we los. We rijden met mijn Seat Altea XL en zo’n 15 surfboards op het dak naar IJmuiden, waar we de boot nemen naar Newcastle. We hebben een familiekajuit gereserveerd waar we met z’n vijven kunnen slapen. De sfeer zit er goed in, al helemaal na wat biertjes tijdens het eten, en al nog meer na wat karaoke en een pubquiz op de boot. Om 11 uur gaan we verstandig naar onze kajuit. Tijd om te slapen en te dromen over wat golven.
Potentie
De volgende ochtend worden we wakker gemaakt door een harde stem die uit de boxen in onze kajuit knalt: “Ladies and gentlemen, in 30 minutes we arrive in Newcastle.” Om klokslag 9 uur lokale tijd komen we aan. Vanaf daar moeten we nog zo’n 2 uur rijden richting Edinburgh naar Lost Shore. Het is echt even schakelen, want opeens rijden we aan de linkerkant van de weg en rijden we langs de kust van Engeland en Schotland. Best bijzonder, want we delen en surfen in dezelfde Noordzee. Dat onze overburen betere golven hebben dan wij wisten we al, maar de hoeveelheid spots die we onderweg tegenkomen is echt belachelijk. Dat deel van de kust zit vol met riffen en pointbreaks. Jan Bijl was hier al eerder geweest en om de 30 minuten stoppen we wel ergens om te checken. Die dag zijn er weinig golven, maar de potentie is insane. We hebben op de terugreis meer tijd dus wellicht dat we dan nog het water in kunnen.
De wavepool
Na 3 uur rijden, inclusief alle spotchecks, komen we aan bij Lost Shore. Sebastian staat ons op te wachten en heet ons welkom. Hij vertelt ons dat we moeten opschieten, omdat over 30 minuten de briefing van de eerste sessie al begint. Gehaast zetten we onze boards in elkaar en rennen we van de parkeerplaats naar de wavepool. We schrikken hoe groot de pool is en we zien de eerste perfecte golven binnenrollen. Het Schotse team is er aan het trainen en tijdens onze safetybriefing kan ik alleen maar kijken naar de actie in het water. Ik merk dat de briefing totaal langs me heen gaat. Voor ik het besef lopen we de wavepool in. Sebastian geeft ons nog wat laatste tips hoe we de golf moeten surfen, waarop ik antwoord: “Show us, bro.”
Stef heeft de sessies zo ingepland dat we gelijk ontgroend worden met de barrel expert-golf. Even chill inkomen zit er dus niet in en terwijl ik uitpaddle merk ik dat ik megazenuwachtig ben. Ik ben allesbehalve fit en de laatste keer dat ik gebarreld ben, is waarschijnlijk een half jaar terug. Sebastian neemt als een echte host het voortouw en pakt de eerste golf. Kaspar en ik liggen op dat moment nog halverwege in de line-up en zien hem na een chille take-off een perfecte barrel pakken. Kaspar en ik beginnen te schreeuwen van enthousiasme en Sebastian lacht naar ons vanuit de barrel. Ik word gek—dit wil ik ook.
Barrel na barrel
Die sessie zullen we allemaal niet snel vergeten. We liggen met z’n zessen in de pool en op elke golf wordt er iemand gebarreled. We schreeuwen de longen uit ons lijf en proberen de dikste barrel te pakken. Zelfs Jan, onze fotograaf, krijgt de barrels onder de knie. We proberen Jan te forceren om z’n camera-gear te pakken, maar hij heeft de smaak zo te pakken dat hij alles uitstelt naar morgen. Na een uur zijn we kapot maar voldaan. We zijn het erover eens: dit is bijna niet mogelijk in de zee, zeker niet met zo weinig mensen. WTF. Tijd voor de lunch.
Sebastian vertelt ons tijdens de lunch dat ze hier meer dan tien verschillende golven op het menu hebben staan. Lost Shore is de grootste wavepool van Europa en maakt gebruik van de Wavegarden-technologie. Hij vertelt ook dat er nog heel veel meer mogelijk is en dat ze aan het experimenteren zijn met nog grotere barrels en air-secties. Er zit 30 miljoen liter water in de pool dat uit een nabijgelegen kanaal gezuiverd binnenkomt. Wat ons al opviel bij aankomst is dat de pool in een soort vallei ligt; Sebastian legt uit dat de pool is gebouwd in een oude granietmijn. De ligging is voor de golven heel positief omdat er daardoor nauwelijks wind is.
Die middag hebben we sessie twee: we hebben een high-performance sessie geboekt. Deze sessie is superfun en we proberen zo veel mogelijk sicke manoeuvres te doen. Kaspar boost zelfs een air reverse en Stef presteert het om vijf turns te doen op z’n backside. Na een uur zijn we helemaal gesloopt. Twee sessies op een dag is best veel. We kleden ons om en checken in bij onze chalet op de heuvel. Om de wavepool heen, boven op de vallei, is een soort vakantiepark gebouwd. Alles is volledig nieuw; Sebastian legt uit dat die chalets er pas twee maanden staan en dat wij een van de eerste gasten zijn. We trekken een biertje open en genieten van een mooi uitzicht op zowel de wavepool als de zonsondergang.
Druk programma
De volgende dag hebben we een druk programma. In de ochtend om 9 uur een high-performance sessie en om 11 uur een manoeuvres+-sessie. In de middag hebben we een middagje golf gepland: er zit een golfresort op 10 minuten van de wavepool. Volgens Sebastian is golf ontstaan in Schotland, dus ja: golf hoort bij dit tripje. En ’s avonds staat whisky drinken in Edinburgh op het programma en moet Robin haggis—een gevulde schapenmaag—eten (alleen weet hij dat zelf nog niet).
Schotland laat zich die middag van zijn beste kant zien. Heerlijk zacht voorjaarsweer met zo’n 15 graden. Het is net alsof we in de film Braveheart zitten wanneer we door de Schotse heuvels rijden. Het is er prachtig. Nadat we ons een beetje netjes hebben aangekleed, komen we aan bij de golfclub. Nadat we allemaal hebben gelogen over hoe goed we kunnen golfen, mogen we clubs huren en de baan op. Al snel vallen we door de mand nadat we een half uur staan te kloten om een balletje erin te krijgen van nog geen meter afstand. De manager ziet er de humor wel van in. We spenderen hier de hele middag en genieten van het mooie weer.
Leerzaam
Die namiddag surfen we voor de tweede keer de barrel-sessie. Helemaal opgeladen leren we de golf steeds beter kennen. We worden allemaal steeds comfortabeler. Robin leert Stef hoe je goed kan ‘butt draggen’, een soort barreltechniek waarbij je je kont in de golf duwt. Kaspar en ik maken er een spel van wie het diepste in de barrel kan surfen. Deze sessie voelt bizar: we zitten namelijk met z’n vieren in die sessie en pakken zo’n 30 golven per persoon. Jan ligt in het water en legt alles vast met z’n camera. Na de sessie duiken we de sauna naast de wavepool in en bereiden we ons voor op de bonte avond in Edinburgh.
Nadat Robin haggis (schapenmaag) heeft gegeten – iets wat volgens hem eigenlijk best lekker was – beginnen we aan de whisky. De sfeer zit er goed in en we besluiten nog even wat barretjes onveilig te maken. Heel veel drankjes verder is het aan Stef, de enige single van de groep, om zijn move te maken. Terwijl hij zich probeert voor te stellen aan twee Schotse, tikkeltje ordinair ogende dames, schreeuwt een van hen: “Could you fuck off to where you came from.” Met de staart tussen de benen druipt hij af en besluiten we te luisteren naar die wijze woorden. Tijd om naar huis te gaan.
De volgende ochtend rijden we met een flinke kater terug naar de boot. Het idee was om onderweg nog wat golven te checken en te surfen langs de Schotse en Engelse kust, maar iedereen is te gesloopt. In de auto is het stil: iedereen slaapt behalve ik. Uit het raam zie ik nog wat golven breken; ik doe net alsof ik het niet zie. Ik ben ook te moe en bovendien heb ik mijn fix wel gehad. We kunnen voldaan naar huis.
Wil je op de hoogte blijven van leuke nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook. Benieuwd naar vette blogberichten uit het SOUL Magazine? Klik hier!
