WK Gravel 2025
In Wijnandsrade zit een man op een wiebelige pallet die omhoog wordt gehouden door een heftruck. Vanaf deze twijfelachtige constructie hangt hij lampjes in een boom. Naast de hofvijver van Kasteel Wijnandsrade zetten zijn dorpsgenoten de biertap klaar. Het parcours loopt om de hofvijver heen, om vervolgens de renners over een bochtig stuk op de binnenplaats van het kasteel te sturen. “We wachten op de eerste die het water in fietst!”, lachen de mannen.
Na Italië en België doen de vierde wereldkampioenschappen gravel Zuid-Limburg aan. Kasteel Wijnandsrade is één van de markante punten in het parcours, vormgegeven door oud-profrenner en gravelfanaat Bram Tankink. Aan de tekentafel ontwierp hij een ongeveer 50- kilometer lange lus met een uitloper naar de finish op de Groene Loper in Maastricht. “Het is een zwaar en eerlijk rondje geworden. Je hebt eigenlijk geen moment rust.”, aldus Tankink. Afhankelijk van de leeftijdscategorie en geslacht rijden de renners de lus één, twee of drie keer. In de komende twee dagen zullen er rond de 3000 deelnemers, verspreid over verschillende agegroups hun groeven in het landschap trekken.
Het gaat hard. Ik wil dat het hard gaat. Zo moet het dus voelen, om op dit parcours aan te moeten klampen om de winst niet uit het oog te verliezen. Tijdens onze parcoursverkenning een dag voor de WK gravel uit, vliegen we over de vele gravelstroken, bospaden en landwegen die het parcours rijk is. Limburg is gehuld in herfstkleuren. In de kleine dorpen zie ik Jezusbeelden ingepakt met stootkussens.
Sofie, Tim, Merlijn en ik reisden een dag voor de start af naar Valkenburg. Tim en Sofie vormden hun leven naar de fiets. Door middel van hun fietsreizen verkenden zij de wereld en hun eigen grenzen. Ondanks dat Sofie het naar eigen zeggen rustiger aan is gaan doen, zie ik dat het bij haar kriebelt om weer eens een rugnummer op te spelden. Tim revalideerde kortgeleden van een nare botbreuk na een val. Hij kwam er bovenop. Staand op de pedalen valt hij gretig de vele klimmetjes aan die het parcours rijk is. Bij de plaatsnaambordjes vliegt hij er samen met Merlijn in sprint vandoor. Merlijn, creatieve alleskunner op de fiets, manoeuvreert zich moeiteloos met zijn camera in elke positie voor het perfecte shot. Kasteeldomein de Cauberg bleek de perfecte uitvalsbasis om de WK gravel te beleven.
Voor een koffiestop belanden we bij local Wouter Hendriksen aan de koffietafel. Zondag strijdt hij mee in zijn agegroup 29-34. “Lastig rondje hoor. Omdat het nooit echt zwaar is, is het altijd rammen”, merkt hij nuchter op. Op de Bronsdalweg moet ik ze laten gaan. Deze gravelklim van gemiddeld 8% over één kilometer lang, deelt aan het begin een venijnige tik uit met zijn 15%. Wanneer een verkennend groepje profs voorbij stuift, voelt het alsof ik stil sta.
Dag 1
Deze verlaten landweg bij Schimmert maakt doorgaans niet veel mee. Het raapzaad in bloei, het oogsten van de maïs, een zwerm spreeuwen die boven het land synchrone luchtfiguren vliegt. Loom trekken de seizoenen zich aan deze verlaten kleiweg voorbij. Maar vandaag wordt hij wakker geschud. In de verte is een helikopter te zien. Twee motoren razen voorbij. Aanzwellend gegons, korte momenten een ratel, een roep. Aan de horizon een naderende kleurrijke stoet. De vrouwen elite rolt als een gecoördineerd geheel voorbij. Ondanks dat de kop van het peloton oranje kleurt, zijn er kleurige truien uit verre uithoeken van de wereld te zien. Brazilië, Rwanda, Australië. Wanneer de vrouwen voorbij zijn, volgen al snel de hogere agegroups van de mannen. Stof waait op, de wind slaat van het peloton.
We volgen de vrouwen elite en komen door Wijnandsrade. Het feest is in volle gang. Langs het parcours treden lokale volkszangers op. Renners lachen en zwaaien naar het publiek. Voor we er erg in hebben, staan Tim en ik met een puntzak friet in onze handen. Even later staan we in de berm te wachten bij een gemene bocht. Een stel volgt de koers op hun telefoon. Ik vraag of ik mee mag kijken. “Ja hoor, onze dochter zit in de kopgroep.” De 22-jarige Maud Rijnbeek rijdt haar seizoensafsluiter en zit mee in de nagenoeg geheel oranje kopgroep van vijf. Niet veel later komt de groep de hoek om. “Hup Maud!” schreeuwt haar moeder, terwijl haar vader haar een bidon aangeeft.
We eindigen bij de SRAM x Off the map Rider hub in Maastricht om de laatste kilometers op groot scherm te zien. Bij binnenkomst krijg ik een ratel en een biertje in mijn handen gedrukt. Een grote groep gravelliefhebbers juicht de dappere solo van Shirin van Anrooij toe. Het aanzwellende gejuich vervliegt vlak voor de finish en maakt plaats voor verbazing wanneer van Anrooij in de laatste meters wordt teruggepakt door haar landgenoten.
Op de terugweg richting Valkenburg rijden we langs het finishgebied. Twee mannen bestijgen het erepodium en staan met de borst fier vooruit terwijl het Oostenrijks volkslied klinkt. De agegroup 85+ kende twee deelnemers. Herbert Lackner en John Jones nemen trots hun medailles in ontvangst.
Dag 2
Als een kudde bizons op drift daveren de renners over de heuvel en snijden de route af door het maïsveld. Toeschouwers moeten wijken om ruimte te geven. Vergeleken met de vrouwen is de strijd bij de mannen elite al vroeg losgebarsten. Het is een gok, om je banden bloot te stellen aan de ruwe klei en de dorre, puntige maïsstengels. Een gok die veel renners bereid zijn te nemen om mee te zitten.
Gemoedelijke chaos. Partytenten en busjes in de berm. Barbecues met dampende burgers. Born to be wild over de speakers. De doorkomende zon. Renners onderuit. Renners staan weer op. Stoffige gezichten. Verbeten blikken. Geroep. Gejuich. Oranje rookfakkels. Belg Florian Vermeersch op kop. Nederlander Frits Biesterbosch balt zijn vuist.
“Do you have a pump?!”. Minuten nadat de kop van de koers gepasseerd is, stopt er een eliterenner voor ons. Zo snel als het lukt helpen we hem met het oppompen van zijn band. Zijn gezicht komt bekend voor. De vraag naar zijn naam mompelt hij met een glimlach weg. Wanneer er enigszins wat lucht in zijn band zit, stapt hij weer op. “The race is done, I’m going to drink beer now!”, roept hij ons in het Frans-Engels toe. Even later wordt ons vermoeden bevestigd. In een online nieuwsbericht lezen wij dat voormalig wereldtopper op de weg Romain Bardet door materiaalpech de koers heeft verlaten.
In de kasteeltuinen van Kasteel Vaeshartelt zien we op een groot scherm dat Vermeersch 15 kilometer voor de meet Biesterbosch van zich af schudt op de Bronsdalweg. Wanneer ze door de rode rook in de kasteeltuinen komen, is het gat zo groot dat het niet meer gedicht kan worden. Solo rijdt Vermeersch de Groene Loper af en heft zijn fiets boven het hoofd op de finishlijn. Biesterbosch pakt 40 seconden later zijn moment en zweept met een grote glimlach het publiek op.
’s Avonds neem ik afscheid van mijn nieuwe fietsvrienden. Wanneer ik de koers richting het noorden inzet, klinken de eerste zinnen van Blaudzun’s nieuwste single Stripes:
“Everybody wants to wear a rainbow jersey..”
Accomodatie
Tijdens de WK gravel verbleven wij bij Landal Kasteeldomein De Cauberg, bovenop de bekendste klim van Nederland. Een prima plek om te verblijven: naast de fijne huisjes is het de perfecte uitvalbasis om te fietsen in deze regio, ongeacht met welke fiets je er komt. Er loopt een mountainbikeroute achter het park langs, alle bekende asfaltklimmen zitten op steenworp afstand en que gravel kom je hier niks te kort. kasteeldomeinberg.nl
Wil je op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes? Volg ons dan op Instagram en Facebook! Benieuwd naar boeiende en interessante blog berichten over UP/DOWN mountainbike magazine? Klik hier!
